Το πνεύμα των Χριστουγέννων

(Από τους Westboro Baptists. Δεν είναι αξιαγάπητοι;)

(A Suivre)

Συναγερμός

Στην Αγγλία όλα τα σπίτια έχουνε συναγερμό φωτιάς και καπνού. Δεν ξέρω γιατί, δεν έκανα τον κόπο να ρωτήσω. Φαντάζομαι οτι πριν από κάτι χρόνια θα πρέπει να έπιακε κάποια φωτιά που έμεινε στην ιστορία επειδή την γράψανε τα κανάλια και την είπανε οι εφημερίδες, και μετά κάποιος Εργατικός MP έκαμε την καριέρα του λέγοντας οτι πρέπει να προστατέψουμε τα σπίτια μας από τον κίνδυνο της φωτιάς που αποτελεί απειλή για τις κοινότητές μας, έτσι πως τα λένε ετούτοι εδώ με τρόπο και πείθουν τα πλήθη, κι από τότε εγίνηκε νόμος και δεν μπορείς να χτίσεις σπίτι χωρίς συναγερμό, χωρίς δύο συναγερμούς, γιατί σε πιάνει το health and safety και σου τα παίρνει για να μάθεις να βάζεις τους γείτονές σου σε κίνδυνο.

Στο δικό μας το σπίτι λοιπόν, ο συναγερμός γαμιέται. Μια- δυο φορές το τρίμηνο θα του τη δώσει και θ' αρχίσει να βαράει, καμμιά φορά για κάνα τέταρτο, συνέχεια. Ναι, τώρα που τα γράφω έχει αρχίσει πάλι, εδώ και μισό λεπτό. Αρχίζει, κάνει ένα τσαφ, πρώτα, καθώς κλείνει το κύκλωμα κι ύστερα αρχίζει ΜΠΙΙΙΙΙ ΜΠΙΙΙΙ ΜΠΙΙΙΙ μές' τ' αυτί μου γιατί είναι πάνω απ' το κρεβάτι σχεδόν, έτσι που είναι μικρό το σπίτι και κοιμόμαστε σχεδόν μες' την κουζίνα, επικοινωνεί με το σαλόνι, στούντιο, ξέρεις. Γιατί βαράει; Δεν ξέρω. Αυτή τη στιγμή ας πούμε, ούτε καπνίζουμε ούτε μαγειρεύουμε, να πεις. Στην αρχή νόμιζα οτι φταίνε οι γείτονες από πάνω, οτι κάτι κάνουνε και τον ερεθίζουνε, γιατί ακούω που βαράει κι ένας άλλος συναγερμός από κάπου κοντά κι υπέθεσα οτι ήταν ο δικός τους, επειδή όποτε άρχιζε άκουγα κάποιον που έτρεχε, στο πάνω πάτωμα, κι άνοιγε ένα παράθυρο και μετά από λίγο σταματούσε. Μια μέρα τα πήρα άσκημα, αφού γινότανε δυο-τρία χρόνια αυτή η δουλειά, και πήρα τηλέφωνο την πυροσβεστική. Ήρθανε, μπήκανε μέσα, βγήκανε έξω, ξαναμπήκανε, το κοιτάξανε καλά-καλά, ακόμη βάραγε, και μου είπανε οτι από κάπου έχει κάποια διαρροή γκαζιού και γι' αυτό βαράει.

Χαίρω πολύ, το ξέρουμε οτι έχει διαρροή. Είναι ένα ξενοδοχείο δίπλα κι έχω δει που έρχονται καμμιά φορά μ' ένα βανάκι με το σήμα μιας εταιρίας γκαζιού επάνω, και κλείνουνε το δρόμο γύρω από τη σκάλα που πάει στο υπόγειο με μια ταινία, για μια δυο μέρες, βλέπω που δουλεύουνε με κάτι συσκευές που κάνουνε απαλά μπιπ και ανάβουνε κόκκινα φωτάκια, σαν αραχτά ξαδερφάκια του υστερικού στο ταβάνι μου, και μετά ξαναφεύγουνε. Έχει όμως κι ένα σπίτι λίγο πιο πάνω, στη γειτονιά, που καμμιά φορά όταν περνάω απ' έξω μου έρχεται μυρωδιά γκαζιού. Τελικά έχει πολλές διαρροές δηλαδή. Ε, τώρα, τί θα γίνει; Θα τιναχτούμε στον αέρα ή απλά θα μας σπάσουνε τα νεύρα με το συναγερμό που βαράει; Δεν ξέρω. Γιατί έχει το συναγερμό να βαράει αφού δεν γίνεται να σταματήσει η διαρροή; Αφού προφανώς δεν γίνεται να σταματήσει, εφόσον τέσσερα χρόνια τώρα, όλο βαράει! Αν όμως τέσσερα χρόνια τώρα έχει διαρροή και δεν έχει σκάσει, ουτε αυτό ούτε εμείς, μάλλον δεν κινδυνεύουμε, οπότε τί θέλει και βαράει, το γαμημένο;

Δεν ξέρω, ίσως φταίμε εμείς που δεν έχουμε πάρει τηλέφωνα παντού να ρωτήσουμε, τους μπάτσους, το δήμο, να πούμε τί παίζει και να δούμε τί πρέπει να γίνει. Αλλά αφού φώναξα τους πυροσβέστες! Ε, φαντάζομαι οτι έτσι είναι εδώ, οτι είναι νορμάλ, προβλέπεται, στην Αγγλία, να ζεις σ' ένα σπίτι μ' έναν συναγερμό που βαράει μια στο τόσο, όποτε του καυλώσει, και σου τριβελίζει το μυαλό. Είναι μέρος της όλης εμπειρίας. Υποθέτω.

Στο άλλο σπίτι στο Χαλ δεν είχε τέτοιο πράγμα.

Εχτές μαγείρεψα ροβύθια σούπα. Μήπως είναι απ' αυτό.

(A Suivre)

Καημένε Ιωσήφ. Πώς να συγκριθείς με το Θεό;

(Από γιγαντοαφίσα μιας Νεοζηλανδέζικης Αγγλικανικής εκκλησίας. Εγώ πάντως, αν κάνανε πιο συχνά τέτοια μπορεί και να το ξανασκεφτόμουνα :)

(Η είδηση εδώ)

(A Suivre)

Η συνεισφορά μου στο διάλογο για την ανανέωση της ριζοσπαστικής αριστεράς.

(ΟΚ, λίγο τσαπατσουλιά αλλά βαριόμουνα να το παραφτιάχνω.)

(Επίσης σκέφτηκα να βάλω έναν κώλο, αλλά δεν έβρισκα τον κατάλληλο. Εθελοντές, κανείς;)

(A Suivre)

Emergency

Το Παιχνίδι το έμαθα να το παίζω στον ηλεκτρικό, όταν ήμουν ακόμη αγόρι. Το έπαιζα συνέχεια κι έγινα πολύ δυνατός παίχτης, ζήτημα αν έχανα μια παρτίδα στις δέκα. Οι κανόνες του ήταν άγραφοι, απροσυμφώνητοι. Ξεκινούσε με μία πρόκληση προς έναν άλλο επιβάτη: τον κοιτούσες στα μάτια. Όποιος γύριζε πρώτος το βλέμμα, έχανε.

Σιγά σιγά, έμαθα κι άλλους κανόνες, όπως αναδύονταν καθώς έπαιζα. Ο αντίπαλος έπρεπε να είναι πάντα άντρας, όπως εγώ. Ο αντίπαλος έπρεπε να δεχτεί την πρόκληση και να καταλάβει τί παίζεται. Τις περισσότερες φορές, σχεδόν πάντα, το καταλάβαινε- το ήξερα γιατί έβλεπα το πρόσωπό του να χαλαρώνει, να παίρνει ουδέτερη έκφραση, την πλάτη του να ισιώνει και τα μάτια του να καρφώνονται στα δικά μου και να μένουν εκεί. Οι καλοί παίχτες, ανέκφραστοι, ακίνητοι, είχαν την ένταση στα μάτια τους αρκετή για να με κόψει κρύος ιδρώτας ή να νοιώσω τα σωθικά μου να λύνονται. Δεν έπρεπε να υπάρχει καμμία επικοινωνία ανάμεσα στους παίχτες κι ιδίως όχι με εκφράσεις του προσώπου- οποιαδήποτε προσπάθεια επικοινωνίας από έναν παίχτη σήμαινε την παραίτησή του. Αν ο ένας αντίπαλος έπρεπε να κατέβει πριν κριθεί η παρτίδα, το παιχνίδι ήταν ισόπαλο. Αν όμως ο παίχτης απηύθυνε πρόκληση μόνο μια στάση πριν κατέβει, έπρεπε να κερδίσει την παρτίδα στον χρόνο που είχε μέχρι να φτάσει στον προορισμό του (με εξαίρεση το Ειρήνη -Μαρούσι), αλλοιώς το παιχνίδι πήγαινε στον αντίπαλο. Ο παίχτης που δεχόταν πρόκληση είχε το πλεονέκτημα. Ο παίχτης που έχανε παρτίδα και απηύθυνε πρόκληση στον ίδιο αντίπαλο, ζητούσε δηλαδή τη ρεβάνς, παραχωρούσε το πλεονέκτημα (μόνο μια φορά έχασα τέτοια ρεβάνς -έμαθα όμως να τις κερδίζω). Ο νικητής μιας παρτίδας δεν είχε δικαίωμα να ζητήσει δεύτερο γύρο από τον ίδιο αντίπαλο (λογικό: γιατί αυτό θα μπορούσε να εκληφθεί ως πρόκληση για καυγά, αυτή τη φορά). Αν ο επιλεγμένος αντίπαλος δεν δεχόταν την πρόκληση, ο παίχτης δεν είχε δικαίωμα να τον προκαλέσει εκ νέου. Αυτό το τελευταίο δεν μου είχε τύχει ποτέ οπότε δεν το ξέρω στα σίγουρα, μου φαίνεται όμως οτι κι αυτό θα μπορούσε να εκληθφεί ως ενόχληση και άρα πρέπει να οδηγούσε σε αποκλεισμό. Δεν αναγώρισα ποτέ κάποιον κανόνα σχετικά με την απόσταση ανάμεσα στους παίχτες, ποτέ όμως δεν μου έτυχε να παίξω με κάποιον που να κάθεται απέναντί μου στο ίδιο καρέ- τόσο κοντά, ήταν λίγο άβολα.

Δεν έπαιζα μόνο εγώ. Συχνά μου απευθύνανε πρόκληση. Όχι, δεν ήταν για τα ωραία μου μάτια. Αυτό είναι το ζουμί της υπόθεσης. Στ' αλήθεια παίζαμε ένα αυθόρμητο παιχνίδι με κανόνες που τους καταλαβαίναμε εκείνη τη στιγμή, καθώς τους φτιάχναμε παίζοντας.

Υπάρχει συγκεκριμμένος λόγος που, όπως είπα, Το Παιχνίδι δεν παίζεται ανάμεσα σε άτομα του αντίθετου φύλου.

(A Suivre)

Συντροφικότητα.

(A Suivre)

Εχτές ερωτεύτηκα την Αγγλία.

Το ήξερα από την πρώτη στιγμή που βρήκαμε το σπίτι εδώ, γιατί είναι δίπλα στη θάλασσα και την Άνοιξη ανθίζει ένας θάμνος που μυρίζει σα λεμονιά. Όταν έχει καιρό, σε παίρνει ο αέρας να σε σηκώσει κι η βροχή πέφτει κάθετα. Η μυρωδιά του χειμώνα μπαίνει στη μύτη μου και δεν την νοιώθω με την αίσθηση της όσφρησης. Εϊναι η μυρωδιά του κρύου, του γκρίζου ουρανού, της εντύπωσης που μου αφήνει ο τόπος. Πηγαίνει κατευθείαν στη μνήμη μου κι επικάθεται στην ανάμνηση του εαυτού της, σαν παλίμψηστο. Ήξερα οτι αν μείνω αρκετά εδώ, θα καταλήξει, όπως για τις άλλες πόλεις που έχω ερωτευτεί, όταν είμαι εδώ να θέλω να γυρίσω σ' εκείνες κι όταν είμαι μακρυά της να μου λείπει. Μόνο που αυτή τη φορά δεν αποτυπώθηκε στη μνήμη μου μόνο το Μπράιτον, αλλά η Αγγλία. Το Χαλ, το Λονδίνο, η Victoria, τα εφτάωρα ταξίδια με το τραίνο πάνω από το ατέλειωτο γήπεδο της Εγγλέζικης εξοχής, οι προφορές των ανθρώπων, η αίσθηση οτι είμαι σπίτι μου.

Θα χαρώ να την ξεπεράσω. Ακόμη δεν καταφέρνω να την αγαπήσω με το μυαλό μου, και δεν θέλω να μείνω εδώ για πάντα. Αυτές τις μέρες όμως, όταν ξεμυτίζω απ' το σπίτι τυλιγμένη στα μάλλινα, είμαι ερωτευμένη με τον αέρα που ανασαίνω.

(A Suivre)

Mamaaaa. Mamaaaa. Mama. Mamaaaaaaaa.

(A Suivre)

Chick Lit

Dear God,

Hi there. My name is Stacey. We were introduced -briefly- a while ago, so I don't think you'll remember me. I don't believe in you and I bet you don't believe in me back. Fair enough.

Only, you see, I really needed to talk to you right now, oh god. Nah, don't worry- I don't want to ask for money, love or a better job. I don't want to beg forgiveness for my sins. I enjoyed those; you betcha! My health is fine, too. Thanks for asking.

What I want, Oh God, is to say thank you. Thank you, OH GOD, thank you for making men, thank you OH GOD for making this man I have inside me right now, ripping me up into little tiny bits and throwing me all around like pink and yellow confetti. Thank you OH GOD for the Sun. It just went nova in my eyes, there. Thank you for the flowers raining down on me Oh God. And, oh, god, thank you for his hair, too. It smells so nice, it feels so soft, it feels so smooth. Thank you, god, for his skin, it tastes like caramel ice cream.

OK, mister, 'fess up now. He can't be real, this man. Nobody can create anyone that perfect. He's just a trick of the light, right? I'll flutter my eyelids -like so!- and he'll be gone.

But even if he is your little teensy weensy practical joke...well, still, thanks. I've really enjoyed it while it lasted. And you can tell those friends of yours -the ones with the beards? Tell them they're right after all: you are Great.

So long and no hard feelings, eh?

Mine, really
Stacey.

(A Suivre)

The Revenge of the She-male Hulk

Όταν φτάσεις να βγάζεις φωτογραφία πατημένες κουράδες για να τις βάλεις στο μπλογκ σου, να δείξεις τί καλά που περνάς στο Μπράιτον, μάλλον έχεις αρχίσει να γερνάς. Τη λυπήθηκα όμως γιατί ήταν ολομόναχη η καϋμενούλα, η φίλη της ήταν στην άλλη άκρη της Churchill square. Τις είχαν πάρει και τις δυο βόλτα τα πόδια κάποιου μεθυσμένου Εγγλέζου, δεν μπόρεσα να καταλάβω αν ήταν ο ίδιος (ο παλμός της απόξεσης της πατημένης κουράδας είναι πανανθρώπινος- spread the goodness λέγεται στ' Αγγλικά). Είναι επίσης αλήθεια οτι ήμουν τελείως κομμάτια, να ζήσει ο Dr. Hoffman, στην οποία κατάσταση μια τάση να βρίσκω ένα υπερβολικό ενδιαφέρον σ' εντελώς οτιδήποτε, n' importe quoi, προβλέπεται.

Η μόνη φωτογραφία που έβγαλα κι είχε κάποιο νόημα, είναι αυτή από πάνω, από τις τουαλέτες σ' ένα κλαμπ που με πήγε η Alexandra. Νομίζω πως ήταν το "Revenge". Ανακαλύψαμε οτι μας είχε ακολουθήσει κι ένας νεαρός Τούρκος, που υπέφερε από πολιτισμικό σοκ. Τον γνωρίσαμε σε μια παμπ που είχαμε κάτσει, όταν πήγε να πνίξει έναν άλλο τύπο -προφανώς για να του φύγει το άγχος. Η Alexandra έτρεξε και τράβαγε να τους χωρίσει εγώ έτρεξα και τράβαγα την Alexandra να μην μπλέκεται με τους μαλάκες, αρχίσαν να μας σκάνε και τα blotters εκείνη τη στιγμή, καλά περνάμε, δόξα τω θεώ.

Το κλαμπ ήταν λίγο μίζερο, γεμάτο κατά κύριο λόγο με μεθυσμένους Εγγλέζους κι Εγγλέζες με τις πατσές να κρέμονται. Δυο τύποι δίπλα μου τουλάχιστον το γλεντάγανε, είχε ανέβει ο ένας πάνω στον άλλο και του έδινε πίπα. Ε, μα, dark room δεν έχει, στα τζουρά λέει "ένας-ένας", τί να κάνουν οι άνθρωποι; Ήρθε η σεκιουριτού, μια νταρντανολεσβία με μαλλί α-λα Μπέκαμ, και τους τράβαγε να τους ξεκολλήσει. Αισθάνθηκα πλήρως δικαιολογημένη να πάω να κάτσω κάπου ήσυχα. Δίπλα στο μπαρ ήταν ένα σαλονάκι που δεν καθότανε κανένας, κλεισμένο μ' ένα μπλε κορδόνι, και με πολύ, έτσι, αριστοκρατικό ντεκόρ, με πέτσινους καναπέδες, ένα μεταξωτό ουρανό κι έναν πολυέλαιο κι ένα τραπεζάκι που είχε γύρω γύρω ένα black light. Ξέχασα να το βγάλω φωτογραφία γαμώτο. Δεν καθότανε κανένας. Πήγα κι άραξα, έκανα νόημα και στο παιδί στο μπαρ να μου φέρει ένα ποτό, αλλά στράβωσε. "You can't sit there" μου λέει "that's the VIP lounge". "I am a VIP" του λέω. "Do you have a band?" επιμένει (λουράκι-ταυτότητα για το χέρι έλεγε. Τώρα σοβαρά, τί το θες αυτό αν είσαι VIP;). "I am the band" του κάνω και ξύνισε τα μούτρα του κι έφυγε χτυπώντας τα πόδια του επιδεικτικά. Μετά από λίγο ήρθε κι η καημένη η σεκιουριτού και σ' αυτήν δεν ήθελα να δημιουργήσω προβλήματα, γιατί την έβλεπα που τριγύριζε μες' το μαγαζί και κοίταγε καλά-καλά με γουρλωμένα μάτια να δει τί άλλο θα της τύχει απόψε και την είχε λυπηθεί η ψυχή μου.

Σηκώθηκα κι έφυγα λοιπόν, και πήγα να κάτσω με την ησυχία μου ν' ακούω τα κύματα. No respect for an old queen.

(A Suivre)

Νικόλας Άσιμος, Τραβεστί

Καλά έκανε και φούνταρε αυτός, λέω, μ' αυτά που τραγουδούσε.

(A Suivre)

Τυρί

Οι Έλληνες είναι οι πρώτοι παγκοσμίως στην κατανάλωση τυριού, με 27, 3 κιλά ανά άτομο, το χρόνο. Δεύτερη είναι η Γαλλία με 24 κιλά και η Ιταλία με 22.9 κιλά.

Τα 3/4 του τυριού που καταναλώνουν οι Έλληνες είναι φέτα. Ελπίζω τα υπόλοιπα να μην είναι κασέρι. Μπλιαχξ.

Η φέτα μ' αρέσει καλοψημένη και πιπεράτη, λίγο στεγνή. Από κίτρινα τυριά τρελλαίνομαι για τα καπνιστά, αγαπημένο μου το Μετσοβόνε. Γενικώς μ' αρέσουνε τα σκληρά και δυνατά τυριά με χαρακτήρα (όπως κι οι άντρες, άαααχ). Την παρμεζάνα ας πούμε, τη βάζω στο ψωμί μου πάνω. Τρώγω και τα μαλακά όμως, ιδίως τα άσπρα κατσικίσια και το μπρι, και το ροκφόρ βέβαια. Χμ, τελικά, όλα τα τυριά μ' αρέσουνε. Εκτός απ' το κασέρι. Το κασέρι δεν είναι τυρί, είναι αηδία.

Το μόνο τυρί που δεν μ' αρέσει είναι το Cheddar. Αλλά ακόμη και γι' αυτό, κάνω εξαιρέσεις.

Πριν από χρόνια είχα κάνει ένα χοντρό μεθύσι και μετά ήμουνα χάλια για τρεις-τέσσερις μέρες. Το επόμενο πρωί έφαγα λίγο λαδοτύρι Μυτιλήνης, που το λάτρευα. Έκανα εμετό κι από τότε δεν το έχω ξαναφάει. Θρηνώ με σπαραγμό για τη χαμένη γεύση της νιότης μου...

(A Suivre)

Ημέρα μνήμης Διαφυλικών Ατόμων

Σήμερα είναι η ημέρα μνήμης για τα τρανς άτομα. Θυμόμαστε τις τρανς γυναίκες και τους τρανς άντρες που έπεσαν θύμα βίας, επειδή ήταν τρανς. Τα πιο πρόσφατα θύματα στην Αγγλία ήταν δυο τρανσέξουαλ πόρνες, η Destiny Lauren από το Kentish Town και η Andrea Waddell από το Μπράιτον).


(Η Andrea έκανε το Masters of Arts της στο πανεπιστήμιο του Sussex).

Σήμερα επίσης, απ' ό,τι μαθαίνω, η ΟΛΚΕ διοργανώνει μία εκδήλωση για την ημέρα της μνήμης, στην Αθήνα. Να μην πάτε. Το σύνθημά τους είναι "είμαστε όλες τρανς", αλλά δεν είναι. Ξεφτίλες είναι.

(A Suivre)

Η λύση.

Conservatives Warn Quick Sex Change Only Barrier Between Gays, Marriage

(Αλλά κάνε κλικ στο λινκ για να το δεις γιατί το βίντεο δεν κάνει resize σωστά :)

(A Suivre)

Country Roads, Take Me Home

I hear her voice
In the mornin' hour she calls me
The radio reminds me of my home far away
And drivin' down the road I get a feelin'
That I should have been home yesterday, yesterday

Country Roads, take me home
To the place I belong
West Virginia, mountain momma
Take me home, country roads

(Για τη Ναρκίσσα και το μωρό. Σπίτι σου είναι εκεί που σ' αγαπάνε :)

(A Suivre)

Chole von Schadenfreude, Αναπληρώτρια Miss Επιχαιρεκακία 2009.

Είναι πέντε τραβεστί πάνω σε μια σχεδία, στη μέση του Ειρηνικού. Ξαφνικά, βλέπουν ένα μπουκάλι να επιπλέει. Το ανοίγουν και βγαίνει ένα τζίνι. Τις κοιτάζει καλά καλά, τις μετράει στα δάχτυλά του και τους λέει: "Κανονικά έχω τρεις ευχές για όποιον με βγάλει από το μπουκάλι αλλά επειδή είστε πέντε, θα σας δώσω από μία στην καθεμιά για να μοιραστεί το πράγμα. Άντε, ξεκινάτε".

Η πρώτη τραβεστί, χοροπηδάει όλο χαρά και λέει "Θέλω να γίνω η ομορφότερη γυναίκα του κόσμου!!!"

Το τζίνι κουνάει το κεφάλι του, χτυπάει παλαμάκια και η τραβεστί μεταμορφώνεται στην πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου, τύφλα νά 'χει η ίδια η Μπάρμπι. Το βλέπει αυτό η τελευταία στη σειρά, που ήταν κι η πιο άσχημη απ' όλες και αρχίζει να γελάει.

Το τζίνι περνάει στη δεύτερη τραβεστί. "Εσένα ποιά είναι η ευχή σου;" ρωτάει. "Θέλω να με κάνεις ακόμη πιο όμορφη από αυτήν" λέει εκείνη και δείχνει την πρώτη. Το τζίνι ανασηκώνει τους ώμους, αγνοώντας τις στριγγλιές της πρώτης τραβεστί και κάνει την δεύτερη την πιο όμορφη γυναίκα στον κόσμο. Η τελευταία τραβεστί, πέφτει κάτω από τα γέλια.

Η τρίτη τραβεστί λέει κι αυτή οτι θέλει να γίνει η πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου, το ίδιο κι η τέταρτη. Μέχρι να τους πραγματοποιήσει τις ευχές το τζίνι και να σταματήσουν να ξεμαλλιάζονται, η πέμπτη τραβεστί κοντεύει να φύγει έξω απ' τη σχεδία απ' τα γέλια. "Αυτή" σκέφτεται το τζίνι "θα μου ζητήσει καινούργια σπλήνα έτσι που πάει".

"Ποιά είναι η ευχή σου, ω γελαδερή κυρά μου;" ρωτάει φωναχτά.

Η τέλευταία τραβεστί της σχεδίας, σηκώνεται με κόπο, σφουγγίζει τα μάτια της και δείχνει τις άλλες. "Θέλω να τις ξανακάνεις όλες όπως ήταν πρώτα", λέει.

(A Suivre)

Εδώ δες χάλια!

Τί κατάντια είναι αυτή πια! Δεν είναι Ευρωπαϊκή χώρα εδώ, πάει τελείωσε! Είναι τρίτος κόσμος! Για πήγαινε στην Ευρώπη να δεις αν τα βλέπεις πουθενά αυτά! Αίσχος! Δεν υπάρχει κράτος!

(και άλλα τέτοια γραφικά, από την απεργία των σκουπιδιάρηδων στο Brighton).

(A Suivre)

Όταν γεράσω, θ' ανοίξω ένα μπουρδέλο.

Θα έχει μέσα αγόρια, κορίτσια και τραβεστί, για όλα τα γούστα. Στο χωλ θα έχω ταριχευμένο το νεκρό του Τομ Γουέιτς, να υποδέχεται τους πελάτες και να κρεμάνε πάνω τα παλτά τους. Στο σαλόνι θα κρεμάσω έναν πίνακα του Λυντς (ζωγραφίζει τώρα τελευταία) πάνω από τον καναπέ με τα χείλια, του Νταλί (έχει έναν στο μουσείο του Μπράιτον, κάπως θα τους ψήσω να μου τον δώκουνε πριν φύγω, αλλοιώς θα τους τον κλέψω και θα περάσω την Μάγχη πάνω του, κάνοντας κουπί με τα χέρια). Στα δωμάτια η τηλεόραση δε θα παίζει τσόντα: θα παίζει ταινίες του Τζάρμους και του Μπάστερ Κήτον. Μουσική θα παίζει αιώνια Νικ Κέηβ, εννοείται. Κάθε δωμάτιο θά 'χει και διαφορετικό ντεκόρ, κι άλλου τύπου κρεβάτι: στρώματα νερού, στρώματα με αμορτισέρ, ψάθες χύμα στο πάτωμα (για σκληροπυρηνικούς πρώην χίπηδες από τα Μάταλα), αιώρες, ό,τι φανταστείς.

Τις κοπέλες και τ' αγόρια θα τα ντύνουνε οι πιο διάσημοι μόδιστροι και θα τα φτιάχνουνε οι καλύτεροι μακιγιέρ και κομμώτριες. Θα έχει κι ένα lounge, που θα μαζεύονται ρεμάλια ποιητές με σκοτεινό παρελθόν κι εκλεπτυσμένα γούστα. Θα έχω σομελιέδες κυριλέ με ταμπεραμέντο πριμαντόνας, Γάλλους σεφ να ταΐζουνε τους πελάτες με χαβιάρι από αυγά σαλιγκαριών, πένες με τρούφα και πατέ ντε φουαγκρά, και τ' ακριβά τα πούρα να καπνίζουνε αν δε θέλουνε να γαμήσουνε. Και στ' αλήθεια, δε θα προσφέρει σεξ το μαγαζί, όχι αποκλειστικά τουλάχιστον, δηλαδή δε θά 'ναι αυτό το κλου. Αλλά το περιτύλιγμα. Οι κοπέλες και τ' αγόρια θα έχουνε γυρίσει τον κόσμο, θα ξέρουνε τέσσερις- πέντε γλώσσες τουλάχιστον, υποχρεωτικά, θα έχουνε γαμηθεί μ' όλες τις φυλές της Γης και θα έχουνε ερωτευτεί όλα τα φύλα. Θα ξέρουνε να μιλήσουνε με τους πελάτες, για τα πάντα. Για τη δουλειά τους, για την τέχνη, την επιστήμη, για την πολιτική, την οικονομία, την ιστορία, τον έρωτα, τη ζωή και το θάνατο, με φωνές γλυκιές όσο τα κορμιά τους. Οι πελάτες θα έρχονται για να συγκινηθούνε, θα τα σκάνε για να φύγουνε για λίγο από την τριβή της άσχημης καθημερινότητας, να βρεθούνε για λίγο κοντά στο άνθος της ανθρωπότητας. Θα πληρώνουν για το προνόμιο να τους προσέξει ένα Πλάσμα, που αλλοιώς δεν θα καταδεχότανε ούτε να τους φτύσει.

Στο υπόγειο θά 'χω εγώ το γραφείο μου. Θ' αφήσω καμμιά παλιά μου φίλη επάνω, να κάνει τη μαντάμ στο πόδι μου, με καμμιά φορεσιά με φτερά και βέλα (έχει ο θεός τρελλές, νάμαστε καλά). Κι εγώ θ' αράζω κάτω, θα παίζω Soul Edge στο Playstation και θ' ακούω AC/DC, ψιλοδυνατά, ίσα που να μη μ' ακούνε οι εκλεκτοί πελάτες από πάνω και φάνε καμμιά φλασιά ανάποδη, και φύγουνε και δεν ξαναρθούνε.

Για μπράβους θα έχω κάτι τελειωμένους ψυχοπαθείς πρεζάκηδες από το inner city London που θα τους έχω εξημερώσει εγώ, μόνη μου, και θα τρώνε μόνο από το χέρι μου, ωμές ανθρώπινες σάρκες. Αν πηγαίνει κανείς να μου παίξει πουστιά, πελάτης, αγόρι ή κορίτσι, θ' ανοίγω τα κλουβιά τους και θα τους ξαμολάω. Και θα τους παίρνει ο διάλος τον πατέρα.

Θά 'χω κι έναν λογιστή σαΐνι, πρώην τραπεζικό που έφαγε την καριέρα του στ' άλογα και τα σκυλιά. Θα τον περισώσω, θα του φτιάξω τα δόντια που θα του τά 'χουνε σπάσει οι τοκογλύφοι και θα τον βάλω ν' αναλάβει τις μίζες και τις εισφορές, στους μπάτσους και τους νονούς της νύχτας. Και τους μισθούς των αγοριών και των κοριτσιών.

Με τα έσοδα, θα πάρω ένα σπίτι στο κέντρο και θα βάλω μέσα πέντε καλόγριες από τις Ουρσουλίνες, να κάνουνε μαθήματα στα γυφτάκια τ' απογεύματα, υπολογιστές και γλώσσες, αριθμητικές και ό,τι άλλο χρειάζονται, γιατί το Ελληνικό κωλοκράτος τα έχει γραμμένα στ' αρχίδια του, κι ας είναι οι μόνοι άνθρωποι που σου χαμογελάνε, σ' αυτή την πόλη, και το βλέπεις οτι το νοιώθουνε, έτσι τους βγαίνει, δεν το κάνουνε επίτηδες.

Κι όταν πεθάνω, θα με θάψουνε σε μια γωνιά, στο Β' Νεκροταφείο, δίπλα στον παππού μου το Στάθη. Κι αυτό το όνομα θα λέει πάνω στην πλάκα, γιατί η οικογένεια δεν θα δεχτεί ποτέ να πεθάνω έτσι όπως έζησα, ό,τι και να κόψω, ό,τι και να κάνω, αυτοί, εκεί, θα με θάψουν άντρα. Θα με ντύσει η μάνα μου με κουστούμι και γραβάττα, θα κλαίει για το γυιό της, που τον φάγανε οι κακές παρέες. Θα μου ζωγραφίσει μέχρι και μουστάκι με μολύβι και θα μου δέσει τα βυζιά μ' επίδεσμο να μη φαίνεται τίποτα. Και θα δούμε ποιός θα έρθει στην κηδεία. Αν θα με θυμάται κανένας. Αν θα δίνει δεκάρα κανένας. Ή αν θά 'χουνε όλοι πεθάνει, θά 'χουνε όλοι χαθεί, που κάποτε νοιαζόντουσαν για μένα. Μπας και πήγα κι εγώ σε κανενός την κηδεία...;

Μπας και ξέρω αν ζούνε ή αν πεθαίνουνε;

(A Suivre)

Τί είναι η Αγγλία;

Δεν έχω καταλάβει ακόμη.

Η Αγγλία είναι πολιτισμικό σοκ, είναι πολύωρα ταξίδια με το τραίνο που διασχίζει επίπεδες ερημιές περνώντας τη μια μεγάλη πόλη μετά την άλλη, όλες γεμάτες κόσμο που δεν δίνει δεκάρα για σένα, ποιός είσαι και ποιός σε νοιάζεται. Είσαι μικρός κι ασήμαντος, ένας ανάμεσα σ' εξήντα εκατομύρια κόσμο που αγνοεί την ύπαρξή σου. Είσαι ξένος, δεν μιλάς καλά τη γλώσσα, καλά-καλά δεν ανήκεις στην ίδια φυλή με την πλειοψηφία.

Εδώ το μόνο που μετράει είναι τα φράγκα. Κι αν έλεγες το ίδιο και στην Ελλάδα, εδώ θα το δεις στην πράξη, συνειδητά κι απροκάλυπτα. Η κλιματική αλλαγή "θα κοστίσει Χ δισεκατομύρια λίρες". Το πτυχίο πανεπιστημίου "βελτιώνει το ετήσιο εισόδημα κατά Υ%". Οι κοινωνικές τάξεις έχουν αλφαριθμητικά ονόματα. Η υγεία, η παιδεία, η έρευνα, τα δικαιώματα των μειονοτήτων, όλα μετριούνται με τα λεφτά των φοροφοβούμενων, "taxpayers' money". Και γιατί όχι; Η Προτεσταντική ηθική αντικαταστάθηκε με την ηθική του χρήματος κι άγιος ο θεός. Από το ένα αδιέξοδο στο άλλο.

Κι όμως, εδώ μ' αρέσει. Μ' αρέσει που χάνομαι μες' το πλήθος και κανείς δεν κοιτάει να δει, τί είμαι, τί φοράω, με ποιόν γαμιέμαι, πού πάω και τί κάνω. Κανείς δεν γυρίζει να με κοιτάξει. Κι αν τύχει, τον κοιτάζω κι εγώ και γυρνάει απ' την άλλη, σοκαρισμένος που συνάντησε το βλέμμα ενός άλλου ανθρώπινου όντος.

Βγαίνω στο δρόμο, φοράω το πλήθος σαν μανδύα και χάνομαι ανάμεσα σ' ανθρώπους που δεν μου δίνουν σημασία.

(A Suivre)

Camera Monologue

(A Suivre)

Ο Έρωτας στα χρόνια της άρνησης.

Εγώ πάντως εκείνο που καταλαβαίνω από την εξάπλωση της Νόσου είναι οτι όλοι γαμιούνται μ' όλους, ανεξαρτήτως φυλής, φύλου και λοιπών στοιχείων.

Κι αυτό μου δίνει ελπίδα.




(Ο Gregor Samsa έχει δυο λόγια να πει για τους αρνητές του έητζ)

(A Suivre)

Virgenes Transsexuales

(κι άλλες φωτογραφίες, εδώ και λεπτομέρειες εδώ, στα Ισπανικά).

Σήμερα έχω τα γενέθλιά μου. Για δώρο θα ήθελα έναν παρθενικό υμένα. Παρακαλώ. Ευχαριστώ.

(A Suivre)

Χολοκυστολιθίασις.

Αυτό που βλέπεις στη φωτογραφία είναι ανθρώπινο όργανο, απ' αυτά που έχει μέσα το σώμα σου, χοληδόχος κύστη. Μπλιαχ, αηδία είμαστε από μέσα ρε πούστη μου, σκατά και μίξες κι άντερα. Μπλιεεε. Αυτά τα κομματάκια (τί κομματάκια...! Γομάρια ολόκληρα, μπρρρρ) είναι πέτρες, χολόλιθοι, σαν τους δικούς μου (με τη διαφορά, ελπίζω, να είναι λίιιιγο μεγαλύτεροι από τους δικούς μου).

Ξαφνικά πρόπερσι το καλοκαίρι, άρχισα να πονάω, τα βράδυα, μέχρι που μια νύχτα δεν άντεξα και ξύπνησα την καλή μου να πάρει το 999 γιατί φοβόμουνα μήπως είχα πάθει τίποτα. Με πήγανε στο νοσοκομείο, στην αρχή νομίζανε οτι είναι από τα ξύδια (γιατί είμαι πολύ μικρή για χολή ακόμη, τ' ακούς; Άντε!), με αφήσανε όλο το βράδυ με κάτι ταμπλέτες και σιρόπια για τα οξέα του στομάχου. Μου βγάλανε μια ακτινογραφία, με ψαύσανε, με ρωτήσανε κάθε πότε έχω περίοδο (νά χαρώ γιατρούς) τελικά μου είπανε οτι είναι μάλλον πέτρες στη χολή και θα μου κλείσουνε ημερομηνία για υπερηχογράφημα.

Με ξεχάσανε για κάνα χρόνο, δεν ασχολήθηκα κι εγώ, τελικά με ξανάπιασε πέρσι, δυο μήνες πριν τελειώσει η χρονιά, είχα και τρεις εργασίες απανωτές, δεν πειράζει το φχαριστήθηκα μαζοχιστικά να κάθομαι ξάπλα στο κρεβάτι με την οθόνη δίπλα μου (κακό για τα μάτια) και τίγκα στα χάπια, να γράφω κώδικα, έτσι, στην πίεση ρε, τσίμπησα κι ένα "Α" καλό (λέω να ασχοληθώ με το ΑΙ αργότερα, έχει φάση), έχασα και δυο κιλά, αλλά ένα βράδυ άρχισα να ξερνάω σκούρα πράσινη χολή, σα βιοχλαπάτσα, πίκρα απίστευτη στο στόμα μου, δεν έσωνε άλλο και ξανά μανά το 999 και τα νοσοκομεία.

Αυτή τη φορά, αφού τους είπα οτι είναι μάλλον πέτρες στη χολή, μου χτυπήσανε μια μορφίνη για να ησυχάσω, δεν μ' έπιασε, μου κάνανε και τα χέρια σουρωτήρι μέχρι να βρούνε φλέβα, τί σκατά, πρεζάκι είμαι; Την άκουσα όμως με το αντιεμετικό που μου δώσανε για να σταματήσω να τα βγάζω και να μου πάρουνε ιστορικό. Δεν ξέρω τί ήτανε, αλλά και τώρα που σκέφτομαι τον ήχο της τρόμπας που το έστελνε στο ενδοφλέβιο, σαν να μού 'ρχεται πάλι- μια αίσθηση ανύψωσης σαν να έχει φύγει το καπάκι απ' το κεφάλι μου, σαν υπεροξυγόνωση. Όταν με ρώτησε η γιατρός για το αντιφλεγμονώδες που έπαιρνα, άρχισα να της λέω για τα νεκροφάγα στην Ινδία, που έχουνε πεθάνει τα 90%, γιατί τρώνε τα κουφάρια των βοδιών που τους έχουνε δώσει αυτό το φάρμακο, το ίδιο που παίρνω, και είναι δηλητηριώδες για τα πουλιά. Την έστειλα, πήγε, έφερε έναν άλλο γιατρό. Αυτός μου θύμισε λίγο Έλληνα, είχε αυτό το στυλάκι "τί μαλακίες λες, σιγά μην έχεις χολή", χαμογελούσε σαρκαστικά και απαξίωνε με το χέρι, μου είπε οτι έχω γαστρίτιδα επειδή βρήκαν στο αίμα μου το ελικοβακτήριο του πυλωρού. Εγώ τί να πώ, οι ίδιοι πάλι (οι συνάδελφοί τους) μου είχανε πει οτι έχω πέτρες, εγώ προτιμούσα να έχω γαστρίτιδα. Κι έτσι μ' αφήσανε ξανά όλο το βράδυ να γαμιέμαι στον πόνο, και ντρεπόμουνα να ζητήσω κι άλλη μορφίνη, ή να τους πω οτι δεν μ' έπιασε, μη με περάσουνε όντως για κάνα πρεζάκι των νοσοκομείων.

Τελικά έκανα εκείνους τους υπέρηχους, τις είδανε τις πέτρες, είναι και μεγάλες λέει, δεν πάνε πουθενά μόνες τους. Είδα κι έναν γιατρό, χειρούργο (-ούργος, -ούργος, ξέρω τί γράφω, έννοια σου), φαγώθηκε να μου βγάλει τη χολή, για λιθοτριψία και κάτι φάρμακα που παίζουνε δεν ήθελε ν' ακούσει. Τί διάλο, συλλογή τα κάνουνε, τα βγαλμένα όργανα, οι χασάπηδες; Μπας και θέλει να την φάει με κουκιά και κιάντι (ωπ, φιλμική αναφορά- βρες και πες); Αν ήταν η δικιά του η χολή θέλω να ξέρω, θα την θεωρούσε τόσο άχρηστη; Εμ, αυτές τις γαϊδουριές κάνουνε και στέλνουνε τον κόσμο στους κομπογιαννίτες που τους υπόσχονται... "ολιστική" θεραπεία.

Τί ψυχή έχει μια χοληδόχος κύστη; Για μένα πάντως είναι το πιο σημαντικό όργανο. Αμέ. Μετά πώς θα σχολιάζω στα μπλογκς;

(A Suivre)

Η διανόηση ψόφησε

Και το δίκτυο κατουράει στον τάφο της.

(A Suivre)

Ανάγκη για αιμοδοσία

Αναδημοσιεύω από το μπλογκ του Θωμά Ξωμερίτη, ένας γνωστός του είναι άρρωστος, με λευχαιμία και χρειάζεται μετάγγιση.

Μόλις γύρισα από το αεροδρόμιο που πήγα τον Χ. ο οποίος επιστρέφει Αθήνα άρον άρον. Ο σύντροφός του έχει τελικά οξεία λευχαιμία. Παραπονιόταν όλο το καλοκαίρι για πόνους στα κόκαλα και στις αμυγδαλές, είχε δέκατα, πήγαινε στο γιατρό, αλλά μόλις εχθές οι γιατροί πονηρεύτηκαν, όταν του κατέβηκε πολύ χαμηλά και ξαφνικά – οριακά - ο αιματοκρίτης.

Είναι και δύσκολο γι αυτόν να επικοινωνήσει με τους άλλους, εμάς, τους υπόλοιπους (είναι κωφός). Κακός κι εγώ, «νάζια κάνει, ντάντεμα θέλει ο μαντράχαλος», έλεγα στον Χ. τον Αύγουστο όταν ξυπνούσε ο δικός του και μια μας έδειχνε τον ώμο του, μια το πόδι του. Δεν μπορούσα και να τον καταλάβω καλά, ο Χ. έχει μάθει και τον καταλαβαίνει.

Τέλος πάντων ο γιατρός είπε ότι θα μείνει ένα μήνα στο νοσοκομείο και θα κάνει θεραπεία με φάρμακα. Στην περίπτωση που δεν ανταποκριθεί θα χρειαστεί να προχωρήσουν μετά σε κάποια μορφή μεταμόσχευσης μυελού των οστών.

Γεγονός όμως είναι ότι αυτή τη στιγμή έχει επείγουσα ανάγκη από αίμα. Αν μπορείτε και θέλετε, επικοινωνήστε μαζί μου ή προωθήστε αυτή την ανάρτηση.

(A Suivre)

Κούκουρούκουκούουουουου ..."Παλόμα"....

Το Google και οι πολιτικοί συντάκτες της «Free Sunday» δεν μπόρεσαν να θυμηθούν παλιούς ή νέους γκέι υποψηφίους πέραν της τραβεστί Παλόμα, που στις εκλογές του '93 λίγο έλειψε να μπει στη Βουλή με τους Οικολόγους Εναλλακτικούς, και των Β. Γιαννέλου, Ν. Χατζητρύφωνα, Μ. Μπετχαβά (Δημοτικές '99, συνδυασμοί Δαμανάκη και Βούγια), Ευαγγ. Βλάμη (Δημοτικές '06, συνδυασμός Τσίπρα) και Γρ. Βαλλιανάτου, που τελικά «κόπηκε» από το ΠΑΣΟΚ εξαιτίας των θέσεών του στο Σκοπιανό. Μόνη (σύγχρονη) εξαίρεση ο Νίκος Μυλωνάς, υποψήφιος Α΄ Αθήνας με τους Οικολόγους Πράσινους. Η υποκρισία, βέβαια, πάντα ήταν η πρώτη ξαδέρφη της πολιτικής.

(Από την Citypress, μέσω του gayworld.gr, την πηγή της αντικειμενικής ενημέρωσης για τον συνειδητοποιημένο Έλληνα γκέυ.)

Και γαμώ τις ενημερώσεις. Α ρε σαΐνια Έλληνες δημοσιογράφοι...! (Η ασχετοσύνη, βέβαια, πάντα ήταν η πρώτη ξαδέρφη της δημοσιογραφίας.)

[Για τους στρέητ αναγνώστες μας, η Κατηραμένη Νήσος σπεύδει να εξηγήσει πως η "τραβεστί Παλόμα" είναι ένα χιμαιρικό τέρας φτιαγμένο προφανώς με κομμάτια της Πάολας, που κατέβηκε όντως με τους Οικολόγους- Εναλλακτικούς, το 1990 όμως, και της Αλόμας, που κατέβηκε στις ίδιες εκλογές ηγούμενη του ΠΑΚΙ (Πανελλήνιο Απελευθερωτικό Κίνημα).]

(A Suivre)

Ξυπνητούρια!

Είναι 7:49 ώρα Αγγλίας. Στις 9:00 έχω μάθημα, αλλά δε θα πάω, ένα μόνο του είναι έτσι κι αλλοιώς, μετά όλη η μέρα είναι άδεια. Θα πάω στο πρωϊνό drop-in του γιατρού μου, εννιά με δώδεκα, γιατί θέλω ένα σέρβις, μεγάλωσα κι αρχίζω να χαλάω. Τις προάλλες μου ανακοίνωσαν ορθά -κοφτά οτι πρέπει να μου αφαιρέσουνε ένα όργανο γιατί βάρεσε έρρορ. Έτσι που πάμε, να δω τί θα μείνει να θάψουνε.

Τα μαθήματα αρχίσανε την περασμένη βδομάδα. Ακόμη δεν έχω καταφέρει να προσαρμόσω τον ύπνο μου. Σήμερα έχω πέσει από τις τέσσερις και προσπαθώ να κοιμηθώ αλλά δεν τα καταφέρνω. Κλείνω τα μάτια μου και προσπαθώ αλλά το μυαλό μου τρέχει. Μετά τρώω για μεσημέρι και πέφτω ξερή σαν κοτόπουλο, κοιμάμαι όλο το απόγευμα και δώστου απ' την αρχή. Την περασμένη Τρίτη κουτούλαγα μες' το μάθημα, εκεί που εξηγούσε ο καθηγητής για τα abstraction layers και τα virtual memories, εγώ βαρούσα ντάγκλες, ελπίζω να μη με είδε κι απογοητεύτηκε.

Α μάλιστα, τώρα άρχισε και το ξυπνητήρι.



Πάω μέσα να ρίξω λίγο νερό στη μούρη μου και δεν θέλω να κοιτάξω τον καθρέφτη, έτσι που μ' έκανε αυτή η Έμιλυ. Η κομμώτρια- καλή είναι αλλά μάλλον της έχω δώσει λάθος εντύπωση. Έπιασε και μου σιδέρωσε το μαλλί ολόισιο, και μ' έχει κάνει λες κι είμαι καμμιά θείτσα, δε μου πάει καθόλου έτσι. Θα με βλέπουνε τ' αγόρια και θα σκέφτονται "μμμ, θα μαγειρεύει ωραία η κυρία". Καλά, δε φταίει αυτή... Σαν σήμερα, πέρσι, κατάφερα κι έκαψα τα μαλλιά μου με τις ντεκαπάζ, τρεις σε μια βδομάδα (γιατί τα είχα κόκκινα πριν και στην αρχή μου βγαίνανε πορτοκαλί). Τα μισά μου πέσανε και περίμενα να ξαναβγούνε λίγο, να πάω να κόψω και τα υπόλοιπα, να είναι τουλάχιστον όλα ένα μήκος. Τα είδε λοιπόν η Έμιλυ και φρίκαρε, δεν ήθελε να τα κόψει, γιατί αυτά που είχανε μείνει ήτανε μακρυά μακρυά και την έπιασε η καρδιά της. Με το ζόρι την παρακάλαγα, έλα ρε κοπέλα μου, τί να πώ κι εγώ δηλαδή, εγώ τό 'φαγα το πακέτο, κόψτα 'κει, μαλλί είναι, ξαναβγαίνει. Τα κατάφερε τελικά, αλλά την επόμενη φορά που πήγα είχε φύγει διακοπές και μου τα έκανε μια άλλη κοπέλα, η Χλόη. Την τρίτη φορά έκλεισα πάλι με τη Χλόη και όταν πήγα εκεί ήταν κι η Έμιλυ που βέβαια δεν ήξερε οτι με είχε κάνει η Χλόη όταν έλλειπε αυτή, και νόμιζε οτι δεν την ήθελα επειδή μου είχε κόψει τα μαλλιά κοντά και μου είχε μείνει τραύμα. Σου λέω, αυτές οι Αγγλίδες είναι πολύ περίεργα πλάσματα, για να συνεννοηθείς μαζί τους θέλει μικρό οδηγό της ποπ ψυχολογίας στο χέρι. Χαμογελάνε κι όλη την ώρα ρε πούστη μου, βρέξει χιονίσει, μην ξεκολλήσει το χαμόγελο απ' το στόμα και νομίσεις οτι δε σε συμπαθούνε! Πάπάπά!

Πρώτη φορά φέτος πάω σε κυριλέ κομμωτήριο, το Rush, πανάκριβο, γαμώτο. Αλλά μετά το φιάσκο με τη ντεκαπάζ, κι όσο μακραίνει το μαλλί, δεν το ρισκάρω να μου κάνουνε το κεφάλι κώλο. Εδώ δεν έχει μέση λύση στα κομμωτήρια. Αν είναι καλά είναι ακριβά, αν είναι φτηνά είναι παναγιά μου. Στην αρχή που τό 'ψαχνα, μού 'χανε ρίξει κάτι στραβοκοψιές, δεν το πίστευα οτι δίνουνε άδεια στο σχιζοφρενή δολοφόνο με το ψαλίδι! Θυμάμαι κιόλας που είχα ρωτήσει μια κοπέλα στο μαγαζί που παίρνω τις βαφές μου, πού έχει φτηνά να πάω και με είχε στείλει σ' ένα μπαρμπέρικο... "Καλά" της λέω "δεν έχει κάπου που να μην είναι για νεοσύλλεκτους και γέρους;" Και τί γυρνάει και μου λέει; "Εδώ είναι Μπράιτον, κι είναι όλα πολύ ακριβά γιατί είναι πολύ κλασάτο μέρος". "Classy" μου το είπε και κρατιόμουνα να μην της πώ τί λέμε έτσι στο χωριό μου. Αλλά εδώ έχουνε μπλέξει το "ακριβά" με το "καλά" και τρώνε τη ζωή τους να κοιτάνε τί φοράει η γυναίκα του Μπέκαμ και αν ιδρώνει η μασχάλη της Κέιτ Moche (τό 'πιασες αυτό; Θέλει Ευρωπαϊκή παιδεία). Μετά όταν σου λένε "classy", εννοούνε ροζ λιμουζίνες και να γυρνάς με τον κώλο έξω.

Το Rush τό 'χει ένας Κύπριος μαζί μ' έναν Άγγλο, ο Stelios κι ο Andrew, προχτές γνώρισα και τον ανηψιό του που δουλεύει εκεί, ωραίο παιδάκι, μελαχροινός με γαλάζιο μάτι και Μεσογειακό προφίλ, θά 'χει πέραση εδώ πάνω. Με ρώτησε αν είμαι Ελληνίδα τον ρώτησα αν μιλάει Ελληνικά και τον άρχισα στα γρήγορα, ελπίζω να μην το μετάνοιωσε. Για κάποιο λόγο, οι Κύπριοι είναι πιο πρόθυμοι από τους Έλληνες να σου πιάσουνε κουβέντα αν σ' ακούσουνε στο άσχετο να μιλάς Ελληνικά. Οι Έλληνες σου μιλάνε μόνο αν βρεθείτε στην ίδια παρέα, ή σε κάνα πανεπιστήμιο, δουλειά και λοιπά. Είναι το Νεοελληνικό κόμπλεξ, μη φανεί οτι είμαστε από χωριό και μας κοιτάνε στραβά οι ξένοι... Οι Άγγλοι πάλι έχουνε το ανάποδο κόμπλεξ: είναι οι μόνοι που δεν έχουνε έθνικ κουλτούρα και τοπική κουζίνα (εκτός απ' το αρνί με μέντα... "το καϋμένο το ζωντανό"...) και προσπαθούνε πάντα να σου πούνε τί ωραία που είναι η χώρα σου και πόσο καλά είναι τα Αγγλικά σου. Εγώ το παίζω πολύ το Μεσογειακό πάντως, "μεγάλωσα στα Πατήσια κι έμαθα το καλό λάδι", τέτοια.

Στην γειτονιά μου -γενικά στο Μπράιτον- έχει πολλούς Αλεξανδρινούς, παντού, σουβλατζίδικα, ψιλικατζίδικα, ίντερνετ καφέ, έχει κι ένα καφενείο μ' αργιλέδες, τους κοίταζα στην αρχή καλά-καλά να καταλάβω τί ρόλο βαράνε, γιατί ενώ τους βλέπεις που είναι άραβες, φοράνε σταυρούς κι έχουνε εικόνες με τον Άη Γιώργη στα μαγαζιά τους. Μια μέρα έπιασα κουβέντα μ' έναν, σ' ένα ψιλικατζίδικο και μου είπε οτι είναι Κόπτες, Ορθόδοξοι [έτσι μού 'πε!], με ρώταγε αν πάνε στην εκκλησία ο κόσμος στην Ελλάδα και παραπονιότανε που εδώ είναι όλοι άθεοι. Τί να του πώ, τον παρηγορούσα, δεν ήθελα να του πώ οτι κι εγώ άθεη είμαι και του το χαλάσω. "This is the West" του είπα, "εδώ είναι δύση". Αναρωτιέμαι πώς έχουνε βρεθεί όλοι εδώ μαζεμένοι, ξέρω οτι έχει και μια ορθόδοξη εκκλησία, κάπου στο Kemp Town, νομίζω, κοντά στο St. John's Street, το δρόμο με τα γκέυ μαγαζιά. Αν πετύχω τίποτα λεδεράδες με πετραχήλια καμμιά μέρα θα πάρω φωτογραφία να τη βάλω στο μπλογκ.

Ωχ, καλά, έχει πάει εννιά η ώρα, τα παρατάω και πάω να λουστώ, να δω αν ξεϊσιώσει το μαλλί (αλλοιώς θ' αναγκαστώ να καρυδώσω την καϋμένη την Έμιλυ, χαμογελαστά). Καλή βδομάδα.

(A Suivre)

Ωπ! Την έφαγες!

Αυτό που δείχνει το βίντεο (δείτε το fullscreen ή στο youtube, το μίκρυνα για να χωράει στη σελίδα). Ο χαβαλές αρχίζει γύρω στο 1:00. Κάποιες λεπτομέρειες έχει ο Guardian, θα κοιτάξω σε κάνα φόρουμ να δω αν μπορώ να μάθω περισσότερα και θα επανέρθω. Τώρα τό 'δα. Ακόμη γελάω.

Ανανέωση: Είπα μήπως εμφανιστούν οι κοπέλες σε κάποιο φόρουμ αλλά προς το παρόν δεν έχει ακουστεί τίποτα. Η εκτίμηση του τύπου οτι πρόκειται για "crossdressing cage figthers" (τραβεστί κατσέρ) φαίνεται να είναι απλώς φήμη.

Κι άλλη ανανέωση: Κι όμως, η Κατηραμένη Νήσος σφάλλει! Οι "κοπέλες" εμφανίστηκαν σήμερα στην (γκουχ γκουχ) αξιόπιστη Mirror. Πρόκειται για τους James "Lights Out" Lilley and Daniel "Lionheart" Lerwell, ερασιτέχνες παλαιστές που αγωνίζονται για την τοπική ομάδα του Swansea.

Ο 23χρονος Daniel, υδραυλικός στο επάγγελμα, δήλωσε: "είναι κρίμα να μην μπορεί κανείς να βγει στο δρόμο με τη μίνι φούστα του και το μεηκάπ του χωρίς να του τα σπάσει κάποιος ηλίθιος. Φορούσα κραγιόν και σκιά κι αισθανόμουν πολύ περήφανος. Νομίζω οτι ήμουν πολύ όμορφος. Απόδειξη οτι τα ράσα δεν κάνουν τον παπά."

Ο 22χρονος James, τραπεζικός υπάλληλος, είπε για το συμβάν: "Καθώς μας προσπέρασαν, ο ένας είπε 'nice dress gay boy'. Μετά μου έριξε μια μπουνιά. Δυο δευτερόλεπτα μετά ήταν στο έδαφος. Δεν σηκώνω αστεία από τέτοιους ηλίθιους. Στην αναμπουμπούλα μου έπεσε η τσάντα και χάλασε το μέηκάπ μου. Απλώς μάζεψα την τσάντα μου και συνεχίσαμε μέχρι το κλαμπ που πηγαίναμε."

Οι δύο νεαροί (αυτοί που τις φάγανε) παραδέχτηκαν την προσβλητική γλώσσα και συμπεριφορά τους και θα εκτίσουν ποινή κοινωνικής εργασίας, ενώ τους επιβλήθηκε να φέρουν ηλεκτρονικές ταυτότητες που θα ενημερώνουν τις αρχές για τις κινήσεις τους.

(A Suivre)

Βολευτικές Εκλογές, Οκτώβριος 2009

Δεν μπορώ να πώ, καλά τα πήγαμε και φέτος. Δεν καταλαβαίνω όμως, τόσα χρόνια 30% παίρνουμε, γιατί δεν έχουμε βγάλει ακόμη βουλευτή;

Δεν πειράζει, να χαίρεστε το διάδοχο, Παπανδρέου ο Γ'!! Ζήτωωωω!!!! ζήτωωωω ζήτωωωω

(A Suivre)

Οι κανόνες του παιχνιδιού

Τα νέα είναι για μια καθηγήτρια μουσικής, που θα κάνει 15 μήνες φυλακή επειδή είχε σεξουαλικές σχέσεις με μια μαθήτριά της, 15 χρονών. Η ηλικία συναίνεσης στο ΗΒ είναι τα 16. Οι σχέσεις μεταξύ δασκάλων και μαθητών είναι παράνομες αν ο μαθητής είναι κάτω από 18.

Διαβάστε το άρθρο του Independent και του Guardian.

Η καθηγήτρια, που δίδασκε σε ένα σχολείο στην Αγγλία, ήταν 26 χρονών και ήταν γνωστή στο παρελθόν ως "παιδί-θαύμα". Είχε, λένε, πολύ καλές σχέσεις με τους μαθητές της και τους ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής. Η σχέση της με τη μαθήτριά της ξεκίνησε από την μαθήτρια. Τουλάχιστον αυτό υποστήριξε η ίδια η κοπέλα και φαίνεται οτι το ίδιο συμπέρανε κι ο δικαστής της υπόθεσης. Ενώ καταδίκασε την καθηγήτρια, δεν της επέβαλε την συνηθισμένη απαγόρευση να πλησιάσει τη μαθήτρια για τα επόμενα πέντε χρόνια- η εξήγηση που έδωσε ο ίδιος είναι οτι οι δύο γυναίκες ήταν γνήσια ερωτευμένες και ένα τέτοιο μέτρο θα ήταν "δρακόντειο κι αναίτια σκληρό":

Έχω υπόψη μου το γεγονός πως, ό,τι κι αν σκέφτεται κανείς για το τί συνέβη σ' αυτήν την υπόθεση, η κοπέλα [που δεν επιτρέπεται να κατονομαστεί λόγω του νεαρού της ηλικίας της] φαίνεται να υπέφερε αναπόφευκτα από αυτό που συνέβη και από την αποκάλυψη των γεγονότων, κι είχα και το δικό της συμφέρον στο μυαλό μου όταν πήρα αυτήν την απόφαση.

Πιστεύω οτι θα ήταν ένα δρακόντειο μέτρο και χωρίς λόγο σκληρό και προς αυτήν την ίδια [να τους απαγορεύσει να βρεθούν για πέντε χρόνια].

Η σχέση των δύο γυναικών έφτασε στα δικαστήρια από ένα ανώνυμο γράμμα που την κατήγγειλε στο σχολίο τους. Το γράμμα παρακαλούσε το σχολείο να "κινηθεί γρήγορα". "Please act quickly"

Την ηλικία συναίνεσης, απ' ό,τι καταλαβαίνω, την έχουμε για να προστατεύονται τα παιδιά (οι ανήλικοι) από τις ορέξεις ανεύθυνων ενήλικων. Σίγουρα όμως καταλαβαίνουμε οτι είναι μια γενίκευση. Οτι κάποιοι άνθρωποι ωριμάζουν νωρίτερα από άλλους κι άλλοι αργούν πολύ περισσότερο. Απ' την άλλη, δεν είναι τόσο δύσκολο για έναν άνθρωπο με κάποια εμπειρία να εκμεταλλευτεί έναν άλλου που είναι άβγαλτος, δεν ξέρει- και που ακόμη κι αν ξέρει πολύ καλά, δεν έχει τη δύναμη να αντισταθεί. Φαίνεται επίσης να θεωρούμε οτι η σεξουαλική εκμετάλλευση είναι ιδαίτερα τραυματική, έχει πολύ βαρειές συνέπειες για την προσωπικότητα του θύματος.

Πρέπει λοιπόν να βάλουμε ένα όριο. Έτσι, ορίζουμε ένα συμβατικό μέσο όρο ηλικίας, για το πότε μπορεί να θεωρηθεί ένας άνθρωπος "έτοιμος" σεξουαλικά, που πιστεύουμε οτι αντιπροσωπεύει την πραγματικότητα, και που το προστατεύει πλεόν ο νόμος. Αυτό το όριο βέβαια το βάζουμε "με το μάτι", γι' αυτό και κάθε χώρα έχει το δικό της όριο -σε δυο χώρες της Ευρώπης μάλιστα (μαντέψτε ποιές. Hint: μιλάνε κι οι δυο την ίδια γλώσσα), η ηλικία συναίνεσης είναι διαφορετική για τις ομοφυλοφιλικές σχέσεις.

Με την ιστορία αυτή όμως, εκείνο που βλέπω είναι οτι, τελικά, ένα μέτρο που έχει λογική, που έχει λόγο ύπαρξης, που υπάρχει για να προστατέψει εκεί που χρειάζεται όντως προστασία, αυτό το μέτρο, λέω, καταλήγει να κάνει κακό σε ανθρώπους που δεν χρειάζονταν την προστασία του. Από ασπίδα, γίνεται όπλο και στρέφεται ενάντια στε ανθρώπους που δε θέλουμε να ενοχοποιήσουμε, ούτε να τιμωρήσουμε. Η κοπέλα είδε τη σχέση της να οδηγεί την αγαπημένη της στη φυλακή. Η καθηγήτρια δεν θα ξαναδουλέψει με παιδιά, κι απ' ό,τι λέει το άρθρο, αυτό θα είναι απώλεια για τους ίδιους τους μαθητές κατ' αρχήν. Η καθηγήτρια ήταν λέει τόσο δημοφιλής, οι μαθητές της την αγαπούσαν τόσο πολύ, που οι συνάδελφοί της είχαν φτάσει να την "προειδοποιούν" οτι είναι πρόβλημα να είσαι πολύ κοντά στους μαθητές σου (δεν μου διαφεύγει η ειρωνία, αλλά δεν δυσκολεύομαι να σκεφτώ οτι το ανώνυμο γράμμα το έστειλε κάποιος καθηγητής που "ανησυχούσε").

Απ' την άλλη, τί περιμένεις από έναν ενήλικο δάσκαλο; Να σου μάθει να φέρεσαι σαν ενήλικος. Πρώτα απ' όλα: να σέβεσαι τους κανόνες της κοινωνίας σου.

(A Suivre)

Η Νοτιοαφρικανή δρομέας Caster Semenya υποβάλεται σε έλεγχο του φύλου της.

Ανανέωση (13/09/09):
Την Πέμπτη, μια φυλλάδα στην Αυστραλία, η Sydney Daily Telegraph, κυκλοφόρησε την "είδηση" οτι σύμφωνα με τα αποτελέσματα του τεστ, που έπεσαν στα χέρια τους τελείως τυχαία, η Σεμένυα δεν έχει ωοθήκες και μήτρα, ενώ έχει όρχεις στο εσωτερικό του σώματός της που παράγουν τεστοστερόνη. Η ίδια η IAAF (που προφανώς είναι η πηγή της διαρροής) αρνήθηκε να σχολιάσει την είδηση και σφυρίζει αμέριμνα συνιστώντας προσοχή στην αναπαραγωγή της είδησης, αφού δεν έχει επιβεβαιωθεί ακόμη επίσημα. Υπάλληλοι της IAAF δήλωσαν επίσης οτι τα αποτελέσματα του τεστ θα ανακοινωθούν το Νοέμβριο, αλλά είναι απίθανο να χάσει η αθλήτρια το μετάλλιό της. Απ' την άλλη δεν είναι τόσο σίγουροι για το αν θα της επιτραπεί να συμμετάσχει ξανά σε αγώνες. Η Νοτιοαφρικανική Ομοσπονδία Αθλητισμού αναμένεται να εκδώσει μια ανακοίνωση σήμερα. Η IAAF, λένε, τους έχει πει οτι τα αποτελέσματα του τεστ δεν έχουν ακόμη ξεκαθαρίσει, άρα δεν ξέρουν από πού βγήκε αυτή η πληροφορία που διαδίδουν τα μέσα.

Όσο για την ίδια την Κάστερ Σεμένυα, εχτές αποσύρθηκε από μία κούρσα στην Πραιτώρια, ενώ δέχεται ψυχολογική υποστήριξη καθημερινά.

Τέτοια αναίσθητη, χυδαία συμπεριφορά, την περιμένεις ίσως από τους παρουσιαστές μεσημεριανάδικου στην Ελλάδα. Από τους υπάλληλους ενός διεθνούς αθλητικού οργανισμού περιμένεις κάτι παραπάνω. Έστω, μια διακριτικότητα, να μην ξεφωνίσουν έναν άνθρωπο παγκοσμίως, να φροντίσουν να μην ασχολείται ο διεθνής τύπος με τα γεννητικά όργανα μιας αθλήτριας εξ' αιτίας των ενεργειών τους. Αποτροπιασμός και αηδία, αυτός είναι ο διεθνής αθλητισμός και το ήθος του.

Ανανέωση:
Τα αποτελέσματα του τεστ της Σεμένυα βγήκανε, και στάλθηκαν στην Νοτιοαφρικανική Ομοσπονδία Αθλητισμού, αλλά η IAAF λέει πως δεν θέλει να τα δημοσιεύσει πριν μιλήσουν οι υπάλληλοί της με την ίδια την αθλήτρια. Διευκρινίζουν και πάλι οτι δεν πρόκειται για θέμα ντόπινγκ αλλά για "ένα μοναδικό πρόβλημα για το οποίο οι κανονισμοί της IAAF δεν έχουν κάνει καμμία πρόβλεψη", γι' αυτό και θεωρούν σημαντικό να μιλήσουν με την αθλήτρια για τα αποτελέσματα του τεστ. Εντωμεταξύ κατηγορούν την Νοτιοαφρικανική Ομοσπονδία οτι τους εμποδίζει να έρθουν σ' επαφή με την αθλήτρια κι οτι αν αυτό συνεχιστεί, η IAAF θ' αναγκαστεί να θεωρήσει οτι η αθλήτρια δεν συνεργάζεται. Κατηγορούν επίσης τον πρόεδρο της Ομοσπονδίας οτι έχει διαδώσει τόσες ψευδείς ειδήσεις για την συμπεριφορά της IAAF στην υπόθεση που θα βρεθεί σε πολύ δύσκολη θέση αν βγουν τα γεγονότα στη φόρα, σε σημείο μάλιστα που δεν θα έχει άλλη επιλογή παρά να παραιτηθεί. Ο ίδιος ο πρόεδρος της Νοτιοαφρικανικής Ομοσπονδίας λέει οτι οι ισχυρισμοί της IAAF ήταν τελείως απρόσμενοι, κι οτι η ΙΑΑF δεν έχει επικοινωνήσει με την Ομοσπονδία.

Ακόμη περιμένουμε δηλαδή.


Η Caster Semenya είναι η 18χρονη δρομέας που κέρδισε το χρυσό στα 800 μέτρα γυναικών, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Βερολίνο, την περασμένη Τετάρτη (19 Αυγούστου). Αμέσως μετά τη νίκη της, ανακοινώθηκε στον τύπο οτι η Παγκόσμια Ομοσπονδία Κλασσικού Αθλητισμού (IAAF) έχει ζητήσει να εξεταστεί η αθλήτιρα για να διαπιστωθεί αν είναι όντως γυναίκα. Η εξέταση θα γίνει από μία επιτροπή γιατρών που περιλαμβάνει έναν γυναικολόγο, έναν ενδοκρινολόγο, έναν ψυχολόγο και έναν "ειδικό εσωτερικών οργάνων".

Η IAAF είχει κάλεσει την Νοτιοαφρικανική αθλητική ομοσπονδία να διεξάγει την εξέταση από το τέλος του Ιουλίου, μετά από την εντυπωσιακή εμφάνιση της Σεμένυα στους αγώνες νεανίδων στον Μαυρίκιο. Η μυϊκή ανάπτυξη και τα ανδροπρεπή χαρακτηριστικά της άγνωστης μέχρι τότε αθλήτριας, σε συνδυασμό με τις υψηλές της επιδόσεις οδήγησαν σε "φήμες" και "σχόλια" οτι δεν έχει δικαίωμα να αγωνίζεται ως γυναίκα, ή οτι είναι άντρας. Ο γενικός γραμματέας της IAAF, Pierre Weiss δήλωσε οτι οι εξετάσεις ζητήθηκαν "λόγω αμφιβολιών" (για το φύλο της Σεμένυα) κι όχι επειδή υπάρχουν φόβοι οτι πρόκειται περί "απάτης". Η Ιταλίδα αθλήτιρα Elisa Cusma Piccione που τερμάτισε έκτη στην ίδια κούρσα δήλωσε οτι "Αυτοί οι άνθρωποι δεν θα έπρεπε να αγωνίζονται μαζί μας. Για μένα, δεν είναι γυναίκα. Είναι άντρας".

(Παρεμπιπτόντως, το άρθρο για την Elisa Cusma στην Wikipedia υπέστη βανδαλισμό. Όταν έγραφα την ανάρτηση, το άρθρο την ανέφερε ως "άνδρα δρομέα" και όλες οι προσωπικές αντωνυμίες ήταν στο αρσενικό. Μπορείτε να δείτε ένα αντίγραφο της βανδαλισμένης σελίδας εδώ).

Η Κάστερ Σεμένυα κι η Βρετανίδα Jenny Meadows επιδεικνύουν τα μετάλλιά τους. Η Meadows εξέφραση τη συμπάθειά της για την Νοτιοαφρικανή αθλήτρια.

Η αμφισβήτηση του φύλου γυναικών αθλητριών (ποτέ όμως μέχρι σήμερα ανδρών) δεν είναι καινούργια υπόθεση. Η μόνη επιβεβαιωμένη περίπτωση άντρα που πήρε μέρος σε γυναικείο αγώνισμα μεταμφιεσμένος σε γυναίκα είναι αυτή του άλτη Hermann Ratjen, που αγωνίστηκε ως "Dora Ratjen" στο ύψος, στους Ολυμπιακούς του Βερολίνου το 1936. Στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η σωματική διάπλαση κάποιων αθλητριών της Σοβιετικής Ένωσης και οι φήμες που κυκλοφόρησαν οτι ήταν άντρες, οδήγησαν στις πρώτες εξετάσεις για να επιβεβαιωθεί το φύλο των αθλητριών. Σε μία τέτοια περιπτώση, οι αθλήτριες υποχρεώθηκαν να παρελάσουν γυμνές μπροστά από τρεις επίσης γυναίκες γυναικολόγους (για τις οποίες η σχετική βιβλιογραφία δεν ξεκαθαρίζει αν ήταν επίσης γυμνές. Η Κατηραμένη Νήσος συμπεραίνει οτι αλληλοεξετάζονταν μεταξύ τους για να είναι σίγουρες). Σε άλλη περίπτωση οι αθλήτριες αναγκάστηκαν να υποστούν πλήρη γυναικολογική εξέταση.

Οι αναμενόμενες διαμαρτυρίες γι' αυτούς τους μάλλον χονδροειδείς ελέγχους οδήγησαν στην αντικατάστασή τους, το 1968, με τη λήψη δείγματος σιέλου από το εσωτερικό του στόματος των αθλητριών και την υποβολή του σε τεστ χρωματίνης. Η εξέταση αυτή όμως οδήγησε στον αποκλεισμό αθλητριών με αρσενικό καρυότυπο (64ΧΥ) αλλά με γεννετικές ιδιαιτερότητες όπως το σύνδρομο της αναισθησίας στα ανδρογόνα (androgen insensitivity syndrome), που δεν είχαν κανένα πλεονέκτημα απέναντι στις άλλες αθλήτριες. Το ίδιο τεστ θα είχε διαγνώσει ως "γυναίκες" αθλητές που αναγνωρίζονται ως άνδρες αλλά έχουν είτε θηλυκό καρυότυπο (64ΧΧ, με μετάθεση του γονιδίου SRY στο Χ χρωμόσωμα- το SRY καθορίζει την ανάπτυξη των όρχεων και βρίσκεται κανονικά στο Υ χρωμόσωμα) είτε σύνδρομο του Kleineferter (με καρυότυπο 47 ΧΧΥ), που θα είχαν όντως το πλεονέκτημα της παραγωγής ανδρογόνων από τον οργανισμό τους. Επιπλέον, το ίδιο το τεστ εγκαταλείφθηκε από την ιατρική κοινότητα στα μέσα περίπου της δεκαετίας του '70 ως αναξιόπιστο.

Η πιο διάσημη περίπτωση τέτοιας "λανθασμένης ταυτοποίησης" με τη μέθοδο της εξέτασης σιέλου, υπήρξε αυτή της Ισπανίδας εμποδίστριας Maria Patino, που αγνοούσε οτι είχε αναισθησία στα ανδρογόνα μέχρι που εξετάστηκε στους Πανσπουδαστικούς Αγώνες του Τόκιο το 1985. Της ζητήθηκε κατ' αρχήν να μην αγωνιστεί και να προβάλει την δικαιολογία οτι είχε υποστεί κάποιον τραυματισμό. Αργότερα, όταν επέμεινε να πάρει μέρος σε αγώνες στην πατρίδα της, παρά τις προειδοποιήσεις του προέδρου της Ισπανικής αθλητικής ομοσπονδίας, αφού κέρδισε την πρώτη θέση εκδιώχθηκε από την ομοσπονδία και την εθνική ομάδα, διαγράφηκαν οι επιδόσεις της και αποκλείσθηκε από τη συμμετοχή της στ' αθλήματα. Πέρασαν δύο χρόνια πριν δικαιωθεί από την IAAF, χάρη στις επίμονες παρεμβάσεις ειδικών.

Το 1992, μετά από τις συστάσεις εμπειρογνωμώνων η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή αντικατέστησε την εξέταση χρωματίνης με ελέγχους του DNΑ των αθλητριών. Στους Θερινούς αγώνες της Ατλάντα, 7 από τις 3387 αθλήτριες που ελέγχθηκαν βρέθηκαν να έχουν αναισθησία στα ανδρογόνα, ενώ μία ακόμη είχε έλλειψη του ενζύμου 5-alpha reductase που συμβάλει στον μεταβολισμό των ανδρογώνων (η έλλειψή του οδηγεί σε υπερβολικά επίπεδα τεστοστερόνης στο αίμα). Καί στις οχτώ αθλήτριες δόθηκαν πιστοποιητικά για το φύλο τους και επιτράπηκε να αγωνιστούν κανονικά ως γυναίκες.

Η ΔΟΕ αποφάσισε να καταργήσει τους υποχρεωτικού ελέγχους του φύλου των αθλητριών, στους Ολυμπιακούς του Σύδνεϋ, το 1996, μετά από επίμονες πιέσεις από διάφορες ιατρικές οργανώσεις. Τόσο η Επιτροπή όσο και η IAAF εξακολουθούν να απαιτούν τέτοιους ελέγχους όταν "διατυπώνονται αμφιβολίες" για συγκεκριμμένες αθλήτριες, όπως στην περίπτωση της Σεμένυα. Το 2006, στους Ασιατικούς αγώνες, η Ινδή αθλήτρια Santhi Soundarajan βρέθηκε σε παρόμοια θέση, και έχασε το αργυρό μετάλλιο που είχε κερδίσει επίσης για τα 800 μέτρα γυναικών. Τα ακριβή αποτελέσματα της εξέτασής της δεν έγιναν ποτέ γνωστά αλλά αναφέρθηκε οτι η αθλήτρια, αν και είχε ζήσει όλη της τη ζωή σαν γυναίκα, εμφάνιζε αναισθησία στα ανδρογόνα. Η δημοσιότητα που έλαβε η υπόθεσή της κατέληξε στην απόπειρά της ν' αυτοκτονήσει το Σεπτέμβριο του 2007.

Η Santhi Soundaranjan στους 15ους Ασιατικους Αγώνες, με το αργυρό της μετάλλιο στα 800 μ.

Η περίπτωση της Soundarajan, αλλά και της Semenya, φανερώνουν την ανικανότητα των αθλητικών αρχών να αντιμετωπίσουν με ευαισθησία το θέμα των ατόμων -και συγκεκριμμένα, των γυναικών- με γεννετικές ιδιαιτερότητες που επηρεάζουν τον καθορισμό του φύλου τους. Αν είναι αλήθεια οτι η Santhi Soundarajan στερήθηκε το μετάλλιό της επειδή είχει αναισθησία στα ανδρογόνα, η IAAF έκανε ένα σοβαρό λάθος και χειρίστηκε την υπόθεσή της με ιδιαίτερα απάνθρωπο τρόπο, ιδίως αφού υπήρχε το προηγούμενο των επτά αθλητριών στους Θερινούς Ολυμπιακούς της Ατλάντα. Δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία σχετικά με το αν τέτοιες αθλήτριες έχουν κάποιο "πλεονέκτημα" σχετικά με τις συναγωνίστριές τους- δεν έχουν κανένα! Τα σώματά τους δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν την τεστοστερόνη που κυκλοφορεί στο αίμα τους, και αμφιβάλω αν θα μπορούσαν καν να ωφεληθούν από τα αναβολικά στεροειδή που χρησιμοποιούνται ευρέως (και παράνομα). Πέρα απ' αυτό βέβαια η δημοσιότητα που παίρνουν τέτοιες υποθέσεις τις καθιστά εξαιρετικά τραυματικές εμπειρίες για τις ίδιες τις αθλήτριες -όπως φαίνεται κι απ' την απόπειρα αυτοκτονίας της Soundarajan. Στην περίπτωση της Σεμένυα κι άλλων αθλητριών (όπως της τζουντόκα Edinanci Silva ή της διαφυλικής ποδηλάτριας Kristen Worley) οι διαμαρτυρίες διατυπώνονται συνήθως εναντίον αθλητριών που έχουν κατακτήσει κάποια νίκη, και κατά κανόνα από τις αντιπάλους τους.

Φαίνεται οτι εκείνο που ξεκίνησε ως "ανάγκη" να καθησυχαστούν οι υποψίες κάποιων αθλητριών για αντιαθλητικό ανταγωνισμό στην κατηγορία τους, έχει καταλήξει σε αποκλεισμό των intersex ατόμων από τα αθλήματα, ή τουλάχιστον τον πρωταθλητισμό. Κανείς βέβαια δεν πρότεινε στις αθλήτριες που "δεν περάσαν" τις εξετάσεις για το γυναικείο φύλο να αγωνιστούν σαν άντρες! Το χειρότερο είναι οτι αυτοί οι έλεγχοι φαίνεται να χρησιμοποιούνται σαν μια τελευταία προσπάθεια από τις αντιπάλους των αθλητριών αυτών, να τις ρίξουν από το βάθρο με σκοπό να πάρουν τη θέση τους- ή έστω ν' ανεβούν λίγο ψηλότερα στην κατάταξη.

Σημειώνω επίσης οτι η υπόθεση των ελέγχων για το φύλο των αθλητριών δεν αφορά διαφυλικές αθλήτριες, ούτε έχει αποκαλύψει ποτέ τέτοια "απάτη" (ενός άντρα που να υποβλήθηκε σε επέμβαση επαναπροσδιορισμού του φύλου για να διαγωνιστεί λάθρα ως γυναίκα)! Η ΔΟΕ (μάλιστα, για πρώτη φορά στους Ολυμπιακούς της Αθήνας το 2004) επιτρέπει σε διαφυλικές γυναίκες να αγωνίζονται ως γυναίκες, εφ' όσον έχουν αναγνωριστεί επίσημα ως γυναίκες από τις αρχές της χώρας τους και έχουν δεχτεί χειρουργικό επαναπροσδιορισμό του φύλου και θεραπεία υποκατάστασης ορμονών για τουλάχιστον δύο χρόνια πριν τη συμμετοχή τους στα αγωνίσματα, ή κι ακόμη λιγότερο αν η φυλομετάβασή τους έχει αρχίσει πριν την εφηβεία. Θεωρείται δηλαδή οτι δύο χρόνια ορμονοθεραπείας είναι αρκετά για να εξαφανιστεί οποιοδήποτε πλεονέκτημα θα είχαν οι διαφυλικές αθλήτριες που έχουν γεννηθεί με τυπικά αρσενικό σώμα. Αυτο όμως κάνει ακόμη πιο δυσνόητη τη στάση της IAAF- αν οι διαφυλικές αθλήτριες γίνονται δεκτές, δεν είναι δυνατόν ν' αποκλείονται εκείνες με γεννετικές ιδιαιτερότητες. Πόσο μάλλον όταν αυτές οι ιδιαιτερότηες αφορούν την αναισθησία στα ανδρογόνα που θεωρούνται η αιτία του πλεονεκτήματος που έχουν οι άνδρες αθλητές απέναντι στις γυναίκες αθλήτριες!

Όσο για την Κάστερ Σεμένυα, τα αποτελέσματα των εξετάσεων θα γίνουν γνωστά στο τέλος του μήνα. Ας ελπίσουμε οτι αυτή τη φορά η όποια ιδιαιτερότητά της θα τύχει πιο ανθρώπινης μεταχείρισης. Όσο για το "ζουμί" της υπόθεσης, οι γείτονες της Semenya στη Νοτιοαφρικανική κοινότητα της καταγωγής της, είναι σαφείς: "Η Κάστερ είναι γυναίκα. Εμείς την ξέρουμε".

Συγγενής της Κάστερ Σεμένυα επιδεικνύει το πιστοποιητικό γεννήσεώς της.

Πληροφορίες:
1. SAfrican in gender flap gets gold for 800 win
2. Jenny Meadows 'too polite' to question Caster Semenya over gender furore
3. Gender dilemma: Was Semenya really first among equals?
4. Gender Verification No More?
5. Maria's Story
6. Dora Ratjen
7. The gender trap
8. Santhi turns to coaching after suicide attempt

Φωτογραφίες:
Κάστερ Σεμένυα (αρχή της ανάρτησης): Independent, Παρασκευή 21 Αυγούστου 2009.
Κάστερ Σεμένυα και Jenny Meadows: Guardian, Πέμπτη 20 Αυγούστου 2009.
Santhi Soundarajan, Taipei Times, Πέμπτη 11 Ιουνίου 2009.

(A Suivre)

15Αύγουστος!

Δεν με απήγαγαν εξωγήινοι! Αλλά έχει ωραίες μέρες τώρα και δεν έχω όρεξη για δίκτυα και μπλογκαρίσματα :)

Παρ' όλ' αυτά, ένα μικρό απντέητ σήκωνε σήμερα.

Μαθαίνω λοιπόν οτι το 2008 στο Ηνωμένο Βασίλειο, η αστυνομία υπέβαλε σε σωματική έρευνα (γνωστή ως "stop and search") 939 παιδιά κάτω των 10 ετών. Από αυτά, τα 58 ερευνήθηκαν με βάση τις αντιτρομοκρατικές εξουσίες της αστυνομίας που έχουν σκοπό να καταπολεμηθεί η απειλή της Αλ Κάιντα. Καμμία από τις 939 περιπτώσεις δεν οδήγησε σε καταδίκη, αφού η ηλικία ποινικής ευθύνης στο ΗΒ είναι τα 10 έτη.

Από τον Guardian, χωρίς ιδιαίτερα σχόλια.

(A Suivre)

Δημοψήφισμα για τη σωματική τιμωρία σε παιδιά στη Ν. Ζηλανδία

Από το tvxs.gr

Δημοψήφισμα διενεργείται στη Ν. Ζηλανδία, για τη νομιμοποίηση της σωματικής τιμωρίας των παιδιών, η οποία απαγορεύεται με νόμο στη χώρα από το 2007. Η ψηφοφορία θα διεξαχθεί έως τις 21 Αυγούστου, μέσω ταχυδρομείου, και μπορεί να καταργήσει την τροπολογία του Ποινικού Κώδικα η οποία απαγορεύει στους γονείς τη σωματική τιμωρία των παιδιών.

Η Νέα Ζηλανδία είναι μια από τις 24 χώρες του κόσμου που απαγορεύει δια νόμου τη σωματική τιμωρία ως μέσο πειθαρχίας των παιδιών. Πρόσφατη δημοσκόπηση ωστόσο αποκάλυψε ότι το 83% των πολιτών της Ν. Ζηλανδίας θεωρούν ότι σε ορισμένες περιπτώσεις ένα παιδί μπορεί να δεχθεί τη σωματική τιμωρία.

Ο Νόμος του 2007 είχε στόχο τον περιορισμό των αυξημένων κρουσμάτων βίας εις βάρος παιδιών και το να μην μπορούν να επικαλούνται οι γονείς στο δικαστήριο την «πειθαρχία» ως λόγο για τη σωματική τιμωρία των παιδιών τους. Οι υπέρμαχοι του νόμου εκτιμούν ότι αναγνωρίζει στα βρέφη και παιδιά δικαιώματα ίσα με αυτά των ενηλίκων ενώ οι πολέμιοι αντιτάσσουν ότι μέσω αυτού έντιμοι άνθρωποι σύρονται στα δικαστήρια.

Αχ! Τί ωραία ιδέα! Τώρα πια δεν διενεργούνται δημοψηφίσματα μόνο για να στερηθούνε τα δικαιώματά τους διάφορες υπο-κατηγορίες ανθρώπων (ή κατηγορίες υπό-ανθρώπων;). Διενεργούνται και για να τα στερηθούνε κατηγορίες που δεν μπορούνε καν να ψηφίσουν!

(A Suivre)

Χτεσινά Νέα

Το Βατικανό διαμαρτύρεται για την απόφαση να διατίθεται στην Ιταλία το "χάπι της επόμενης μέρας" (που προκαλεί διακοπή της εγκυμοσύνης).

Ανώτατοι αξιωματούχοι του Βατικανού δήλωσαν οτι οι γυναίκες που θα παίρναν το χάπι θα αυτοαφορίζονταν, όπως και οι γιατροί που θα το συνταγογραφούσαν και οι νοσοκόμες που θα το χορηγούσαν. Λόγω του υψηλού ποσοστού αντιρρησιών συνείδησεις [κατά των αμβλώσεων] στο Ιταλικό σύστημα υγείας -κάπου 70%- είναι πιθανό οτι η χρήση του χαπιού θα είναι περιορισμένη.
(The Guardian, 31/07/09)

Ο Ισλαμιστής τρομοκράτης από το φιλμ του Bruno είναι στην πραγματικότητα Χριστιανός που εργάζεται ως εθελοντής.

Συνάντησε τον Baron Cohen μια βδομάδα αργότερα, συνοδευμένος από τον [δημοσιογράφο του Παλαιστινιακού πρακτορείου ειδήσεων] Jubran και τον Sami Awad, ιδρυτή της οργάνωσης Holy Land- παρ' όλ' αυτά ο Baron Cohen περιέγραψε τους δύο άντρες στον [Αμερικανό τηλεπαρουσιαστή] Letterman ως σωματοφύλακες του "τρομοκράτη". Ο Abu Aita λέει οτι το συνεργείο του Bruno διάλεξε την τοποθεσία, που είναι στον πλήρη έλεγχο των Ισραηλινών- και που εμφανίζεται στο φλμ ως ο προσφυγικός καταυλισμός Ein el-Hlweh, στο Λίβανο.
The Guardian, 31/07/09

17χρονος μαθητής μηνύει την Amazon.com επειδή έσβησε εξ' αποστάσεως το 1984 του Όργουελ από τη μνήμη του Κindle του (ηλεκτρονικής συσκευής ανάγνωσης).

Απ'ό,τι φαίνεται, ο Gawronski είχε επίσης κρατήσει "άφθονες σημειώσεις" στο προσωπικό του αντίγραφο του 1984 [για την σχολική του εργασία] κι ενώ οι σημειώσεις παρέμειναν σ' ένα ξεχωριστό αρχείο όταν η Amazon αφαίρεσε το βιβλίο, αχρηστευθήκαν τελείως [επειδή χαθήκαν οι σελίδες όπου αναφέρονταν].

Οι όροι χρήσης του Amazon λένε οτι τα βιβλία μισθώνονται, δεν πωλούνται. Όπως όμως υπογραμμίζει η μήνυση, λένε επίσης οτι οι χρήστες έχουνε το δικαίωμα να κρατήσουν ένα "μόνιμο αντίγραφο" των βιβλίων που έχουν αγοράσει και να "επιθεωρήσουν, χρησιμοποιήσουν, και επιδείξουν αυτού του είδους το Ψηφιακό Περιεχόμενο χωρίς περιορισμό". Και οι όροι δεν εξηγούν οτι η Amazon έχει την τεχνική εξουσία ή το δικαίωμα να αφαιρέσει περιεχόμενο από προσωπικές συσκευές. Με τον ίδιο τρόπο, όπως αναφέρει η μήνυση, η Amazon "ποτέ δεν αποκάλυψε οτι θα μπορούσε εξ' αποστάσεως να καταστήσει μη-χρησιμοποιήσιμες σημειώσεις, σχόλια, σελιδοδείκτες και υπογραμμίσεις των καταναλωτών".
The Register, 31/07/09

Οι Κουακέροι θα τελούν γάμους ομοφύλων.

Σε μια συνάντηση στο Γιορκ εχτές, οι Κουακέροι, που είναι επίσης γνωστοί ως η Θρησκευτική Κοινότητα των Φίλων, ψήφισε υπέρ του να επεκτείνει η γαμήλια τελετή τους στα ομόφυλα ζευγάρια και κάλεσε την κυβέρνηση να αλλάξει τον νόμο για το γάμο ομοφύλων [το ΗΒ επιτρέπει την πολιτική ένωση ομοφύλων αλλά δεν τη θεωρεί γάμο].

Η κίνηση είναι σημαντική επειδή, όπως οι ραββίνοι και οι ιερείς της Εκκλησίας της Αγγλίας, οι Κουακέροι λειτουργοί μπορούν να παντρέψουν ζευγάρια εκ μέρους του κράτους. Η Θρησκευτική Κοινότητα των Φίλων έχει κρατήσει επί μακρόν ανεκτική στάση απέναντι στην ομοφυλοφιλία, αντίθετα με πολλούς "ορθόδοξους" Χριστιανούς που πιστεύουν οτι η ομοφυλοφιλία είναι αμαρτία.
The Independent, 01/08/09

Να σημειώσω οτι πέρσι το καλοκαίρι είχα πάει σε μια συνάντηση της οργανωτικής επιτροπής για το πράιντ του Μπράιτον που είχε γίνει στον ναό των Κουακέρων, το "Σπίτι της Συνάντησης των Φίλων". Στο ίδιο μέρος είχαμε κάνει και κάποιες συναντήσεις για το Clare Project την τρανς ομάδα υποστήριξης στο Μπράιτον. Για καιρό δεν είχα συνειδητοποιήσει οτι είναι εκκλησία!

Η αστυνομία του Ισραήλ ψάχνει για τον ένοπλο που άνοιξε πυρ σε ένα στέκι νεολαίας για λοατ άτομα, στο Τελ Αβίβ, σκοτώνοντας δύο άτομα και τραυματίζοντας 11, κυρίως έφηβους.

Ένας μασκοφόρος μπήκε στο κέντρο για τους γκέυ έφηβους στο κέντρο του Τελ Αβίβ αργά το Σάββατο, τράβηκε πιστόλι και άρχισε να πυροβολεί προς όλες τις κατευθύνσεις, δήλωσε ο εκπρόσωπος τύπου της αστυνομίας Micky Rosenfeld. Στη συνέχεια ο ένοπλος έβαλε το πιστόλι του στη θήκη και διέφυγε πεζός στους πολυσύχναστους δρόμους του Τελ Αβίβ, είπε ο Rosenfeld.

Οι νεκροί που αναγνωρίστηκαν είναι ένας 26χρονος άντρας που εκτελούσε χρέη συμβούλου στο στέκι και ένα 17χρονο κορίτσι. Έντεκα άτομα τραυματίστηκαν και οι τέσσερις είναι σε κρίσιμη κατάσταση.
The Independent, 02/08/09

(A Suivre)

Η Πατριαρχία και το Πατριαρχείο

Επίσης από το tvxs (τώρα που το θυμήθηκα!). Ο μητροπολίτης Πρετορίας (Πρετόρια, στην Αφρική που λέμε; Αυτή) προσπαθεί να φέρει το θέμα της χειροτονίας γυναικών ιερέων. Στην Ορθόδοξη εκκλησία. Λέει:

Ποιοι είναι οι θεολογικοί λόγοι που μας εμποδίζουν να είμαστε θετικοί εις το θέμα της χειροτονίας των Γυναικών; Aν στην εποχή των Αποστόλων η Πατριαρχική κοινωνία δεν επέτρεπε την χειροτονία των γυναικών, όπως και στην εξάλειψη της δουλείας, η εποχή μας είναι έτοιμη για την υπέρβαση αυτή με κριτήριο την βελτίωση της σωτηριολογικής διακονίας της Εκκλησίας μας για τη σωτηρία ψυχών και σωμάτων;

Πιο μετά, το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας νίπτει τας χείρας του:

Θέσεις Ιεράρχου του κλίματος του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής περί του θέματος της ιεροσύνης των γυναικών απηχούν προσωπικές του απόψεις και όχι την επίσημη θέση της παλαιφάτου Αλεξανδρινής Εκκλησίας, την οποία εκφράζει η ΑΘΜ ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής εν Συνόδω και μόνον.

Και ο επίτιμος προέδρος του Ιερού Συνδέσμου Κληρικών Ελλάδος (ΙΣΚΕ) πρεσβύτερος κ. Ευστάθιος Κολλάς μιλάει με τη φωνή του λαού (100 XP για καλό roleplaying):

«Η Θεολογία και η Ορθοδοξία – Ορθοπραξία είναι μεγάλες ευθύνες και πρέπει να φυλάσσονται “ως κόρην οφθαλμού”, αλλά και να διακηρύσσονται με στεντόρεια ορθόδοξη φωνή, “ευκαίρως ακαίρως, λόγω και έργω”. Όποιος ή όσοι δεν αντέχουν αυτό το βάρος, και δεν διαθέτουν αυτό το ορθόδοξο σθένος, να μας “αδειάζουν τη γωνιά”. Ο Λόγος του Θεού και οι Ιεροί Πατέρες “ου μυκτηρίζονται”. Οι ταγοί της ορθόδοξης πίστης μας οφείλουν να γνωρίζουν σε βάθος την “πηλίκους υμίν γράμμασιν” γεγραμμένη ουράνια διδασκαλία του φτωχού Ναζωραίου, να κατέχουν “γράμματι και πνεύματι” τον Νόμο/Κανονικό Εκκλησιαστικό Σύνταγμα και να μελετούν τους Θείους και Ιερούς Πατέρες της Ορθόδοξης Εκκλησίας (...).

ΟΚ, δε χρειάζεται να γράψουμε κι έκθεση με θέμα. Δεν αναρωτιέμαι "και γιατί να θέλουνε να χειροτονηθούν οι γυναίκες", δικαίωμά τους να εξισωθούν καί στην κουταμάρα με τους άντρες- να γίνουνε παπαδίτσες, όπως γίνονται στρατιωτίνες, μπατσίνες, στελεχίνες κλπ. Κι ούτε μ' απασχολεί πόσο αναχρονιστικός θεσμός είναι η εκκλησία. Ναι, είναι, αναχρονιστική, κολλημένη στο Μεσαίωνα κι έχει το κεφάλι της σφηνωμένο στον κώλο της. Την ίδια στιγμή όμως την ακολουθούν μερικά εκατομύρια άνθρωποι, κι αν η εκκλησία καταφέρει επιτέλους να αναδυθεί στον 21ο αιώνα, όλοι αυτοί -και αυτές- θα ωφεληθούν τα μάλα.

Προσέξτε ας πούμε, οτι το άρθρο του μητροπολίτη Πρετόριας, ξεκινάει με την αντίρρησή του στην απόφαση της Εκκλησίας της Ελλάδος να αποκλείσει τα κορίτσια από τη δευτεροβάθμια εκκλησιαστική εκπαίδευση.

(A Suivre)

Κι ένα καλό νέο!

Από το tvxs:

Οι αλβανικές αρχές τίθενται υπέρ της νομιμοποίησης των γάμων ομόφυλων ζευγαριών, δήλωσε ο αλβανός πρωθυπουργός Σαλί Μπερίσα, στο πλαίσιο της συζήτησης νομοσχεδίου που θα παραχωρεί στα ομόφυλα ζευγάρια ίδια δικαιώματα με αυτά των ετεροφύλων.

«Ο νόμος, που ενδέχεται να προκαλέσει συζητήσεις και αντιδράσεις, επιδιώκει να βάλει τέλος στις διακρίσεις και να επιτρέψει την πολιτική ένωση ατόμων του ιδίου φύλου», αναφέρεται στην ανακοίνωση που εξέδωσε ο Μπερίσα.

Άντε και στα δικά μας. Τελευταίοι μείναμε. Ε, πια.

(A Suivre)

Πρώτες εντυπώσεις

Εχτές γνώρισα μια τραβεστί.

Τη γνώρισα στης Μαρίας και μού 'πε οτι τη λένε Σύλβια. Στην αρχή δεν την κατάλαβα, αλλά μετά πήγε μέσα δυο λεπτά και μου το έσκασε η Μαρία. "Χαμπάρι έτσι;" με ρώτησε. "Τί πράμα;" λέω εγώ. Κάνει έτσι με το κεφάλι της προς την πόρτα, "Άντρας είναι", μου λέει, και γέλαγε. Έμεινα μαλάκας. Στην αρχή δεν την πίστευα. Μετά που ήρθε μέσα την κοίταγα καλά καλά, ελπίζω να μην καρφώθηκα. Τώρα που την ξανακοιτούσα, όντως της φαίνεται. Και το πρόσωπό της είναι αντρικό, και τα πόδια της μεγάλα μου φάνηκαν, κι η φωνή της χοντρή είναι... καλά, πώς και δεν την κατάλαβα;

Μου είπε μετά η Μαρία οτι την ξέρει από παλιά, Βασίλη τη λένε στ' αλήθεια. Ήταν ωραίο παιδί λέει, σαν άντρας -τώρα έτσι λέει η Μαρία, εμένα δεν μου φάνηκε και πολύ ωραίος- αλλά ήταν ερωτευμένη μ' έναν τύπο που δεν γούσταρε, κι αποφάσισε να γίνει γυναίκα για χάρη του. Πήγε στην Αγγλία κι έκανε αλλαγή φύλου, αλλά και πάλι αυτός την έφτυσε. Αυτή φρίκαρε λέει κι άρχισε να γυρνάει από 'δω κι από 'κει μ' όποιον της καθότανε, αλλά δεν μπορούσε να ικανοποιηθεί καθόλου, γιατί με την αλλαγή φύλου, μετά δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Και για να κάνεις δεύτερη εγχείριση και να ξαναγίνεις άντρας κοστίζει πάρα πολύ και μπορεί να πεθάνεις, είναι επικίνδυνη.

Τώρα λέει δουλεύει σ' ένα γραφείο, κάνει τη γραμματέα. Η Μαρία την πέτυχε στο άσχετο, γιατί είχε πάει για μια δουλειά που ήθελε και την αναγνώρισε. Αυτή την παρακάλεσε μην πάει και πει τίποτα, γιατί δεν το ξέρουνε στη δουλειά της κι έτσι και το μάθουνε θα τη διώξουνε. Στο τσακ λέει κρατήθηκε η Μαρία να μην την πει Βασίλη μια-δυο φορές μπροστά στο αφεντικό της. Μετά βγήκανε για καφέ, της Μαρίας της αρέσει να κάνει οτι ξέρει περίεργα άτομα, γι' αυτό με κάλεσε κι εμένα σπίτι της χτές για να μου κάνει φιγούρα. Έτσι και την άλλη φορά που μας είχε κουβαλήσει εκείνον τον πραζάκια που το έπαιζε μουσικός, ή εκείνη την ηλίθια που μας έλεγε οτι είναι φεμινίστρια. Όλο μαλακίες κάνει. Και σιγά το περίεργο άτομο, εμένα δε μου φάνηκε περίεργη, αυτή η Σύλβια, μόνο λίγο βλαμμένη. Δηλαδή και στην αρχή που την είδα σκέφτηκα οτι είναι λίγο χαζογκόμενα, αλλά και μετά που μου εξήγησε η Μαρία την ιστορία της, σκέφτηκα, τί μαλάκας. Δηλαδή πήγε να τα κόψει επειδή της αρέσανε οι άντρες; Ε, σίγουρα δεν ήτανε και πολύ άντρας τότε... Μαλάκα, εμένα έτσι και πάθει τίποτα ο πούτσος θ' αυτοκτονήσω, δεν κάνω πλάκα. Αλλά απ' ό,τι κατάλαβα κι αυτή δεν είναι πολύ καλύτερα, αν σου λέει οτι το έχει μετανοιώσει και ψάχνει λεφτά να το ξανακολλήσει...! Αναρωτιέμαι τί το κάνουνε, άμα το κόψουνε, το δίνουνε σε καμμία γκόμενα που θέλει να γίνει άντρας; Γάμησέ τα ρε φίλε, τί γίνεται!

Δεν είναι οτι έχω κανένα πρόβλημα με τα τραβεστί, είναι μερικοί που είναι και πολύ ωραίες γκόμενες, αλλά αυτή η Σύλβια όχι, τα χάλια της έχει. Ωραίο παδί λέει η άλλη- εντάξει, και τί θα πει; Επειδή είσαι ωραίος άντρας θα γίνεις ωραία γκόμενα; Σιγά, δεν πάει έτσι. Και τί θα πει δεν την καταλαβαίνουνε; Φυσικά δεν την καταλαβαίνουνε, βλέπεις μια ψιλοάσχημη γκόμενα, δεν πάει το μυαλό σου εκεί, λες, ε, απλά έχει μεγάλη μύτη. Όχι, όντως έχει μια μύτη γάματα, σαν τον Κάπταιν Κουκ- καλά, γιατί δεν πάει να κάνει καμμιά πλαστική να τη φτιάξει; Τα βυζιά της τουλάχιστον είναι μεγάλα, έχει βάλει ψεύτικα λέει, από σιλικόνη, πάλι καλά. Για τα πόδια της, τί να πώ, δεν μπορεί να κάνει και τίποτα, η Μαρία λέει οτι τα παπούτσια της τα κάνει ειδική παραγγελία, γιατί γυναικεία παπούτσια νούμερο 45 δεν έχει, μόνο κάτι πουτανίστικα πουλάνε που τα βάζουνε και πάνε και κάνουνε πιάτσα, τελείως σούργελο δηλαδή. Πάλι καλά που δεν την είδα έτσι γιατί θα την είχα αρχίσει στις φάπες.

Καλά, τώρα γίνομαι κακός... αλλά τί σκατά ρε γαμώτη μου, δεν καταλαβαίνω! Τόσο μαλάκας είναι ο κόσμος; Τί πάνε και κάνουνε; Σου λέει ήτανε μια χαρά παιδί ο άλλος και πήγε και τά 'κοψε και τώρα είναι ένα δράμα σκέτο. Τί διάολο... σκατά έχουνε μες' τα κεφάλια τους; Και να πεις οτι είμαστε στο 1900, και δεν μπορεί να είναι ένας απλός πούστης να κυκλοφορεί με τον γκόμενό του! Αφού σήμερα όλοι αδερφές έχουνε γίνει, ποιός χέστηκε. Ας πάει να γαμηθεί μ' όποιον γουστάρει, αλλά όχι κι έτσι ρε πούστη μου, όχι να πάει και να τα κόψει. Τί μαλακία... Γάμησέ τα, πακέτο.

Πιάσε άλλο ένα.



[Κάτι ήθελα να πώ μ' αυτό, τώρα. Τί ήθελα να πώ; Μφ.]

(A Suivre)

Διάγνωση, μέρος δεύτερο

Η Κλινική Ταυτότητας Φύλου του Charing Cross είναι ένα από τα ελάχιστα ιατρικά ιδρύματα όπου απασχολούνται γιατροί ειδικοί στα θέματα των "διαταραχών της ταυτότητας του φύλου".

Η διαδικασία που ακολουθείται, χρήζει μιας κάποιας εξήγησης, μια και δε θα είναι γνωστή στον αξιότιμο αναγνώστη. Κατ' αρχήν λοιπόν, μιλάς με τον Γενικό Παθολόγο σου, τον GP (General Practicioner), που δουλεύει για το NHS (National Health Service). Οι υπηρεσίες του NHS είναι δωρεάν για όποιον κατοικεί ή διαμένει νόμιμα στο ΗΒ, και οι πολίτες των κρατών-μελών της ΕΕ βέβαια είναι αυτόματα "νόμιμοι". Ο GP σε παραπέμπει σ' έναν τοπικό ψυχολόγο ή ψυχίατρο, που σε εξετάζει και σε παραπέμπει με τη σειρά του σε μία από τις Κλινικές Ταυτότητας Φύλου. Η πιο κοντινή μου ήταν αυτή στο Λονδίνο, που είναι μέρος του Charing Cross Hospital. Νομίζω οτι είναι η πρώτη τέτοια κλινική που λειτούργησε στο ΗΒ και σίγουρα είναι η πιο γνωστή.

Η κλινική ακολουθεί, ως ένα βαθμό, τα Harry Benjamin Standards of Care, κάποιες ανεπίσημες οδηγίες καλής πρακτικής στην ιατρική φροντίδα για τα διαφυλικά άτομα, που έχει λίγο-πολύ διεθνή αποδοχή. Η πρακτική της κλινικής είναι να σ' εξετάσουνε δύο ειδικοί σε θέματα φύλου. Τα ραντεβού είναι κάθε έξι μήνες. Πριν κρίνουνε οτι είσαι κατάλληλος ή κατάλληλη για ιατρικές επεμβάσεις, θέλουνε συνήθως να έχεις ζήσει τρία χρόνια "στο ρόλο" του επιθυμητού σου φύλου, ή να έχεις εργαστεί έτσι για δυο χρόνια. Οι ιατρικές επεμβάσεις που καλύπτει το NHS έχουνε αυστηρά "θεραπευτικό" χαρακτήρα: θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης ή χειρουργικός επαναπροσδιορισμός του φύλου και τίποτα άλλο. Δεν καλύπτονται δηλαδή επεμβάσεις που θεωρούνται "κοσμητικές", όπως αποτριχώσεις για τις τρανς γυναίκες και μαστεκτομές για τους τρανς άντρες.

Όσο διαρκεί η διαδικασία, η κλινική ανταλλάσσει αλληλογραφία με τον GP σου. Μετά από δύο επισκέψεις σε ένα χρόνο περίπου, μου ήρθε ένα αντίγραφο από τη διάγνωση (πάμε πάλι!) που έστειλε στον GP μου ο δεύτερος γιατρός που είδα:

Με βάση αυτή την εκτίμηση [προηγούνται δύο σελίδες με την ιστορία της ζωής μου] τείνω να θεωρήσω την Δεσποινίδα [το όνομά μου] ως ένα άτομο με δυσφορία του φύλου που έχει επιβάλει τον εαυτό της σ' ένα κοινωνικό πλαίσιο ως γυναίκα. Μάλλον πληροί τα κριτήρια για τον τρανσεξουαλισμό, πιθανότατα πρωτεύοντα.

(Δείτε εδώ για τον ορισμό του τρανσεξουαλισμού από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας.)

Στην ίδια την κλινική δεν γίνονται επεμβάσεις. Όταν θεωρήσουν οι γιατροί οτι εκπληρώνεις τις προϋποθέσεις τους, παραπέμπεσαι πάλι σε άλλους γιατρούς. Στην τελευταία (τρίτη) επίσκεψή μου είδα έναν ενδοκρινολόγο που συνεργάζεται με την κλινική αλλά κι αυτός απλά έστειλε μια επιστολή στον GP μου για να του συστήσει να μου γράψει μια συνταγή για τη θεραπεία υποκατάστασης.

Σήμερα λοιπόν, αφού είδα και τον GP, για πρώτη φορά στη ζωή μου πήγα στο φαρμακείο και πήρα τις ορμόνες μου με συνταγή γιατρού.

Γενικώς δε μ' αρέσει να τα συζητάω αυτά, τί κάνω με το σώμα μου κλπ, αλλά στη συγκεκριμμένη περίπτωση έχουνε κάποιο ενδιαφέρον. Η Αγγλία είναι βέβαια από τις μόνο τρεις- τέσσερις χώρες που έχουνε ανάλογες δυνατότητες φροντίδας για τα διαφυλικά άτομα. Θα ήταν ευχής έργο να ίσχυε το ίδιο και στην Ελλάδα. Δεν πρόκειται να κάνω μεγάλη φασαρία γι' αυτό όμως. Μακάρι να ήταν αυτό το πρόβλημά μας.

Προς το παρόν πάντως, ευπειθώς αναφέρω οτι ως Ευρωπαίοι πολίτες έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε χρήση των υπηρεσιών του NHS. Κι όχι μόνο για τέτοια θέματα βέβαια, γενικά. Φτάνει να ζεις εδώ.

(A Suivre)

Διάγνωση, μέρος πρώτο.

Η ανώτατη υγειονομική επιτροπή [ονόματα, γαλόνια, ημερομηνίες κλπ]

στη σημερινή Συνεδρίαση εξέτασε αυτοπρόσωπα τον ΣΤΡΜΟ [εμένα] με ημερομηνία γέννησης [τη δική μου] που προσήλθε για εξέταση σωματικής ικανότητας συνέπεια του υπ' αριθμόν [κλπ] και αφού έλαβε υπόψη της την υπ' αριθμ [κλπ] Ιατρική Γνωμάτευση του Εξωτερικού Ψυχιατρείου [μπλα μπλα] καθώς και όλη τη σχετική αλληλογραφία που τον αφορά, βρήκε αυτόν να παρουσιάζει:

"Διαταραχή προσωπικότητας με παρενδυσία - γυναικομαστία, πιθανόν λόγω αυξημένων οιστρογόνων"

γι' αυτό και γνωματεύει:

Διετή αναβολή, άντε κοπέλαμ' σπίτι σου που θα μας κάνεις εσύ το στρατόπεδο τέλεια μπουρδέλο κλπ κλπ, υπογραφές, γαλόνια, ημερομηνίες, κλπ κλπ.

Όταν μου ήρθε το χαρτί πήγα πρώτα στη στρατολογία, στου Ρουφ, και μίλησα με κάποιον αξιωματικό που ήταν εκεί. Ευγενέστατος, μου εξήγησε οτι είχα δύο επιλογές: μπορούσα να περάσω πρώτα από το στρατόπεδο να παρουσιαστώ μετά βαΐων και κλάδων ή να πάω κατευθείαν στο νοσοκομείο να με κοιτάξουνε και να μου δώσουνε δύο χρόνια αναβολή και μετά απαλλαγή. "Δεν νομίζω να θες να πας να παρουσιαστείς, έ, τώρα φαντάροι είναι, θα σφυράνε, θα κάνουνε πλάκα...". Ήταν ήδη κάποια χρόνια που ζούσα σαν γυναίκα και ό,τι διάθεση είχα για σόου μου είχε περάσει, ό,τι άχτι είχα να βγάλω το είχα βγάλει, οπότε ακολούθησα τη συμβουλή του και πήγα αμέσως στους γιατρούς.

Αυτό για τη "γυναικομαστία" μπήκε επειδή επέμεινα να με δει και παθολόγος εκτός από τον ψυχίατρο, για να βεβαιώσει οτι δεν είναι "ψυχολογικό" το πρόβλημα, ούτε έχει να κάνει με το πως ντύνομαι (και σιγά πώς ντύνομαι, με το τζηνάκι μου πήγα), αλλά έχει αλλάξει το σώμα μου και δεν είναι κάτι που μπορώ να κρύψω, ιδίως σ' ένα στρατόπεδο. Δεν το δεχτήκανε τελικά. Όταν ρώτησα γιατί δεν γράφουνε τότε απλά "ομοφυλόφιλος" αντί για "ψυχική διαταραχή" μου είπανε οτι δεν γράφουνε πια τέτοια αιτιολόγηση (αυτό έγινε το 2000). Κι έτσι με βγάλανε τρελλή.

Έτσι έγινε και δεν έχω φωτογραφίες με το Μ-16 πάνω στο άρμα... Σνιφ :(

*Σημείωση. Δεν κάναν τα μάτια σου πουλάκια, μέχρι εχτές κάποια στιγμή είχα μια φωτογραφία μου εδώ από την εποχή που πήρα την αναβολή, αλλά την κατέβασα γιατί έμοιαζα λίγο μ' άλογο. Μη σκας, θα κάνω κάποια στιγμή μια ρετροσπεκτίβα να γελάσουμε... :)

(A Suivre)

Προωθούμε/ αναπαράγουμε

(Λόγω όντως γαμιστεράτου editing).

(A Suivre)