Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2009

"Στην κατοχή, οι κουκουλοφόροι ήταν οι καταδότες μας"

Ο Μανώλης Γλέζος μιλάει στην Καθημερινή, με αφορμή την επέτειο της σφαγή των Καλαβρύτων.



Οι τρεις γενιές αντιμετώπισαν αυτό το πρόβλημα. Οι δύο γενιές το αντιμετώπισαν και απέτυχαν. Η γενιά της αντίστασης και η γενιά του Πολυτεχνείου αποτύχαμε. Η σημερινή δεν ξέρω αν θα πετύχει ή όχι, η ουσία είναι ότι έχει επίσης εξεγερθεί στο σύνολό της.

Φυσικά, από την αρχή γίνεται μία ανίερη προσπάθεια από τα Μ.Μ.Ε. να αποπροσανατολιστεί η κοινή γνώμη, ότι είναι άλλοι οι στόχοι. Ότι τάχα αυτά τα κάνουν οι κουκουλοφόροι. Να κάνω και μία διατίμηση από την αρχή, επειδή τα ρίχνουν και στην Αριστερά, στον ΣΥΡΙΖΑ συγκεκριμένα. Εμείς δεν έχουμε καμία σχέση με τους κουκουλοφόρους και με τα έργα τους. Στην Κατοχή, κουκουλοφόροι ήταν οι καταδότες μας. Ήταν αυτοί που μας πρόδιδαν στους κατακτητές. Ο αγωνιστής δεν κρύβεται.

Προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν με τους κουκουλοφόρους γιατί δεν θέλουν να δείξει την πραγματική εξέγερση της νεολαίας. Η νεολαία έχει εξεγερθεί και δεν έχει καμία σχέση με τους κουκουλοφόρους. Αυτοί προσπαθούν να δείξουν ότι άλλη είναι η κατεύθυνση, ενώ δεν είναι αυτή. Το θέμα είναι κατά πόσο θα καταλάβει η νεολαία το βαθύτερο νόημα της εξέγερσής της.

Έχουμε δείγματα που φανερώνουν ότι η νεολαία μας το έχει συλλάβει αυτό το γεγονός. Όταν πήγε να προσφέρει λουλούδια στο Α.Τ. Πατησίων, στην πλατεία Συντάγματος, δείχνει ότι κατανοεί πώς το ζήτημα δεν είναι η σύγκρουση της νεολαίας με την αστυνομία. Το ζήτημα είναι η μη σύγκρουση της αστυνομίας με τη νεολαία. Για αυτό το λόγο υποστηρίζω ότι αν θέλουμε να υπάρξει διέξοδο πρέπει να πάνε τα αστυνομικά τμήματα στα σχολεία και να ζητήσουν συγνώμη για αυτό που έκανε ο συνάδελφός τους.

Και ας μην πάμε και στην άλλη ιστορία, να έχει αποστρακιστεί ή όχι η σφαίρα. Αποστρακισμένη, εξοστρακισμένη, η σφαίρα δολοφόνησε ένα νέο. Στην ουσία, δολοφόνησε το μέλλον.

(A Suivre)

Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2009

Η πρώτη ομοφυλόφιλη αρχηγός κράτους είναι Ισλανδή.


Σύντομα, η πρώτη κατάρρευση μιας κυβέρνησης εξ' αιτίας της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης θα έχει σαν αποτέλεσμα την πρώτη ανοιχτά ομοφυλόφιλη αρχηγό κράτους. Η Johanna Sigurdadottir, μια πρώην αεροσυνοδός, αναμένεται να ορκιστεί Πρωθυπουργός της Ισλανδίας μέχρι το τέλος της εβδομάδας.

Η 66-χρονη πολιτικός ζει με την σύντροφό της, Jonina Leosdottir, δημοσιογράφο και θεατρική συγγραφέα. Το ζευγάρι ενώθηκε με σύμφωνο συμβίωσης το 2002. Μην περιμένετε να εμφανιστούν μαζί σε φωτογραφήσεις όμως- δεν είναι αυτή η συνήθεια των Ισλανδών. Αν και είναι διάσημη στη νήσο, αφού υπήρξε μία από τους κορυφαίους πολιτικούς της για χρόνια, ο λεσβιακός της γάμος δεν ήταν μεγάλη υπόθεση για αυτό το ήρεμα προοδευτικό έθνος των 300.000 ανθρώπων.


(από τον Independent, σήμερα).

(A Suivre)

Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2009

Η αληθινή ιστορία της 17 Νοέμβρη



(ανέβηκε πριν δέκα μέρες. Έχει όλο το ρεπορτάζ, σε δεκατρία βίντεο. Αλλά είμαι προληπτικιά :)

Α, κι εδώ ο Παπαδόπουλος σόλο, ωντισιόν για τους Burzum:


(A Suivre)

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2009

Η "πολιτική ορθότητα" και η ελευθερία του λόγου.

Δεν είναι η πολιτική ορθότητα που υποστηρίζω, γιατί δεν έχω κάτσει ν' ασχοληθώ και πολύ μαζί της. Το μόνο που ξέρω γι' αυτήν είναι οτι συνήθως (συνήθως λέω) ακούω να την καταδικάζουν διάφορα φασιστοειδή, λέγοντας οτι τους περιορίζει την ελευθερία του λόγου τους. Και ως ελευθερία λόγου βέβαια εννοούν το "δικαίωμά" τους να λένε τους μαύρους τεμπέληδες, τους γύφτους βρωμιάρηδες, τους "κίναιδους" ανώμαλους και τους Εβραίους υπάνθρωπους, και όλα τα σχετικά.
Ξέρω οτι είναι και κόσμος που όντως δυσανασχετεί που δεν μπορεί να εκφραστεί χωρίς να θεωρηθεί οτι απαξιώνει την άρφα ή βήτα ομάδα, ενώ ο ίδιος ξέρει πολύ καλά οτι δεν έχει τίποτα εναντίον τους και μάλιστα υποστηρίζει τα δικαιώματά τους όπου μπορεί. Δεν λέω δηλαδή οτι όποιος δεν γουστάρει την πολιτική ορθότητα, ή έστω τον προσεχτικό λόγο, είναι φασίστας, προς θιού.

Εδώ όμως συμβαίνουν διάφορα ενδιαφέροντα πράγματα. Κατ' αρχήν, τα επιχειρήματα υπέρ του να "εκφραζόμαστε ελεύθερα" (χωρίς να σκεφτόμαστε τί σημαίνουν οι λέξεις που χρησιμοποιούμε) είναι δύο: οτι αλλοιώς πρώτον "στερούμαστε την ελευθερία του λόγου μας" και δεύτερον "φτωχαίνει τη γλώσσα μας".

Το πρώτο, δεν έχει καμμία αξία γιατί όπως μας μάθανε στο σχολείο, η ελευθερία του ενός τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου. Όσο ισχύει αυτό για κάθε ελευθερία, ισχύει και για την ελευθερία του λόγου. Οφείλουμε πάντα να ελέγχουμε την συμπεριφορά μας, για να μη δυσκολεύουμε τη ζωή του άλλου και να διευκολύνουμε τη συνύπαρξή μας. Όπως το κάνουμε αυτό με τις πράξεις μας, το κάνουμε και με το λόγο μας.

Το δεύτερο επιχείρημα, είναι ύπουλο και πείθει πολύ κόσμο- ο λόγος όμως είναι οτι ο περισσότερος κόσμος δεν έχει μάθει να εκφράζεται και δεν έχει ιδέα για τον πλούτο της γλώσσας "του", κι έχει συνηθίσει να χρησιμοποιεί ένα περιορισμένο λεξιλόγιο, που οι βρισιές κι οι χυδαίες εκφράσεις αποτελούνε σημαντικό μέρος του- γι' αυτό αισθάνεται οτι αν του πάρεις τις βρισιές, "δεν του μένει τίποτα". Δεν φτωχαίνει όμως έτσι η γλώσσα του- είναι φτωχή από την αρχή.

Αυτό το βλέπω κατ' αρχήν στον εαυτό μου: προσπαθώ να βρω έναν τρόπο να μιλήσω για απαράδεκτες, χυδαίες συμπεριφορές, χωρίς να χρησιμοποιήσω τις λέξεις "κάφρος" και "καφρίλα". Και δυσκολεύομαι, επειδή έχω συνηθίσει στην εύκολη λύση και δεν ξέρω πια καμμιά άλλη. Σαφώς έχει φτωχύνει το λεξιλόγιό μου και ο τρόπος που εκφράζομαι έχει χάσει. Δεν μπορώ να πώ αυτό που θέλω να πώ, χωρίς να καταφύγω σε μια λέξη απίστευτα ρατσιστική, που την χρησιμοποιούσαν οι λευκοί της Νότιας Αφρικής για να χαρακτηρίσουνε τους μαύρους στον καιρό του Απαρτχάιντ ("kaffir" είναι το "nigger" στην Ν. Αφρική- δηλαδή ο "αράπης") εννοώντας οτι είναι "άγριοι", "απολίτιστοι", και άρα κακοί, βρωμιάρηδες, βίαιοι κι ούτω καθεξής- πράγματα που εγώ ούτε εννοώ ούτε θέλω να πώ. Εμένα λοιπόν, εκείνο που με ανησυχεί περισσότερο δεν είναι αν μπορώ να πω τον άλλο κάφρο ή όχι, αλλά αν μπορώ να τον πώ κάτι άλλο αν αποφασίσω οτι δεν θέλω να χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη. Κι επειδή δεν βλέπω να μπορώ, φοβάμαι οτι την ικανότητα να εκφράζομαι την έχω χάσει, όχι οτι την διατηρώ στο ακέραιο.

Επίσης θέλω να πω οτι "αθώες" "λεξούλες", και συμπεριφορές, στην δική μας κοινωνία δεν υπάρχουνε. Όταν λες κάποιον "γύφτο", επειδή σκαλίζει τη μύτη του ξέρω 'γω, χρησιμοποιείς την ίδια έκφραση που χρησιμοποιεί η πλειοψηφία καί σαν βρισιά καί για να μιλήσει για τους Τσιγγάνους. Και δεν χρειάζεται να κάτσω να κάνω ανάλυση πού βρίσκονται οι Τσιγγάνοι στην Ελλάδα σε επίπεδο κοινωνικής ισχύος. Αν οι Τσιγγάνοι ήταν σε καλύτερη μοίρα στην Ελλάδα σήμερα, αν ήταν το ίδιο με όλους τους άλλους κάτοικους της χώρας, θα δεχόμουν οτι ίσως, μπορεί, το "γύφτος" και "γυφτιά" να είναι "αθώες λεξούλες" εκφράσεις που "έτσι τις λέμε". Όταν όμως η πλειοψηφία θεωρεί οτι το "γύφτος" σημαίνει "βρωμιάρης" και οτι οι "Γύφτοι", δηλαδή οι Τσιγγάνοι, είναι βρωμιάρηδες, η λέξη "γύφτος" δεν έχει τίποτα αθώο.

Το ίδιο βέβαια συμβαίνει και για όλες τις μειονότητες που έχουνε γίνει βρισιές οι λέξεις που τις χαρακτηρίζουνε. Από τους ανάπηρους μέχρι τους ομοφυλόφιλους και από τους παχύσαρκους μέχρι τους άπορους.

Προτείνω μάλιστα ένα τεστάκι, για να δούμε στ' αλήθεια τί είναι "αθώο" και τί δεν είναι. Ας πάει ο καθένας να πιάσει ένα τυχαίο άτομο στο δρόμο, που ν' ανήκει σε μια μειονότητα στην Ελλάδα: ένα μαύρο, ένα Τσιγγάνο, έναν τυφλό. Κι ας του πει, στα μούτρα του, την "αθώα λεξούλα" που τον χαρακτηρίζει: "αράπη", "γύφτουλα", "στραβούλιακα". Και μετά βλέπουμε ποιός είναι αθώος και ποιός τα παίρνει όλα πατριωτικά.

(A Suivre)

Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2009

Addendum στο από κάτω.

Και θα μου πείς τώρα, τί θα γίνει; Δεν θα βρίζουμε κανέναν πια; Δεν θα μπορούμε να τον πούμε πούστη μην παρεξηγηθούνε οι αδερφές, γύφτουλα μην παρεξηγηθούνε οι γύφτοι, ανάπηρο μήν παρεξηγηθούνε οι στραβοί κι οι κουλοί, σπαστικό και καθυστερημένο μήν παρεξηγηθούνε τα βλαμμένα στο ΠΙΚΠΑ; Θα προσέχουμε και τί λέμε μήπως και θίξουμε την ευαισθησία του καθενός; Μμμμ, σιγά πια, μου θέλουνε κι ευαισθησία οι πούστηδες κι οι γύφτοι, μή χέσω...

Πέρα από το σαρκασμό, ναι, αυτό θα κάνουμε. Θα αλλάξουμε τη γλώσσα μας και το μυαλό μας, τον τρόπο που μιλάμε και τον τρόπο που σκεφτόμαστε για τους άλλους ανθρώπους γύρω μας. Κι αν δεν μας μείνουνε λέξεις χυδαίες, υβριστικές, για να επιτεθούμε ο ένας τον άλλο, τόσο το καλύτερο. Θα μάθουμε πια να συζητάμε σαν άνθρωποι κι όχι σαν βάρβαρα κτήνη, να συζητάμε λέω, όχι να βριζόμαστε και να προσπαθούμε να βάλουμε ο ένας τον άλλο κάτω στη λεκτική βία.

Όχι, όταν πίνω τσάι δε σηκώνω το δαχτυλάκι. Θα σού 'λεγα τώρα τί να το κάνεις το δαχτυλάκι, αλλά έχε χάρη που δεν πίνω τσάι.

(ναι, θέλω να πω οτι κι εγώ ζορίζομαι, ντάξει; Τουλάχιστον όταν μου ξεφεύγουνε δεν παριστάνω οτι μου τρέχει η μαγκιά απ' τα μπαζάκια. Άντε λοιπόν.)

(A Suivre)

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2009

"Τα μουνιά (μας) είναι όμορφα, τα αγαπάμε και δεν τα χαρίζουμε σε κανένα μπάτσο"

Αλλά να πούμε και τα εξής (ανοιχτά προς συζήτηση σε πιο ήρεμες μέρες): η γλώσσα ποτέ δεν είναι αθώα αλλά αναπαράγει την κοινωνική αδικία και τους αποκλεισμούς (για παράδειγμα στη γλώσσα τα θηλυκά γεννητικά όργανα ταυτίζονται με το κακό/ μιαρό /παθητικό, ενώ τα ανδρικά με το καλό/ ηρωικό/ νταηλίδικο/ ενεργητικό, αντίστοιχα όταν γαμιέσαι (;) είναι κακό
ενώ όταν γαμάς (;) είναι καλό). Επίσης η γλώσσα (ανα)κατασκευάζεται από όλους εμάς και είναι κι αυτό ένα πεδίο δράσης και αντιπαράθεσης για τον άλλο κόσμο που ονειρευόμαστε.
Από διάφορες/ διάφορους στο indy.gr (και μέσω Λαμίας ξεκινώντας από την Lucha Libre).

Κι έτσι, αφου πιάσαμε τα αντριλίκια του α/α χώρου, θυμίζω κι αυτό:



Από εδώ (το πρώτο που βρήκα που τό 'χε, δεν ξέρω τί είναι εκεί...).

(A Suivre)

Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2009

Το αίμα ξεπλένεται μόνο με τη χλωρίνη.

(σύντομη απάντηση στην προκήρυξη του Επαναστατικού Αγώνα)

Η αντίσταση στη βία της εξουσίας γίνεται ως εξής:

Στην αρχή, αρνείσαι να κάνεις αυτό που σου λένε.

Τότε θα έρθουνε με τα ρόπαλα και τα όπλα τους να σε πείσουν, με το επιχείρημα της ανώτερης βίας, που δεν μπορείς με τα φτωχά σου μέσα να ξεπεράσεις. Θα σε πατήσουν στο λαιμό και θα σε κλωτσήσουν στα μούτρα, θα σε σαπίσουν στο ξύλο, θα σε βιάσουν και θα σε συντρίψουν.

Όταν γίνει αυτό, εσύ εξακολουθείς να αρνείσαι να κάνεις αυτό που σου λένε.

Θα σου καταστρέψουν τη ζωή, θα σε εξοντώσουν, θα εξοντώσουν και θα καταστρέψουν αυτούς που αγαπάς και σε αγαπάνε. Θα σταθείς όμως ακίνητος στο δρόμο τους, ένα εμπόδιο που δεν θα καταφέρουν ποτέ να κατακτήσουν, ένα ανθρώπινο ον που δεν θα μπορέσουν ποτέ να υποτάξουν και να μολύνουν με το μίασμα του μίσους τους. Θα σταθείς στα πόδια σου, αιμόφυρτος, και με την τελευταία σου ανάσα θα πεις: "η αρρώστια σας σταματάει εδώ. Θα μείνει σ' εμένα. Δεν θα την πάω παρακάτω."

Κι ο κόσμος που αφηνεις πίσω σου, θα γίνει για μια στιγμή λίγο καλύτερος από τον κόσμο που βρήκες μπροστά σου.Για μια στιγμή θα φωτίσεις όπως φωτίζουν τ' αστέρια και θα σβήσεις για πάντα, αφήνοντας τον κόσμο στο σκοτάδι, να λαχταράει το φως σου. Και το αίμα σου θα γίνει ποτάμι και θα γίνει θάλασσα. Το αίμα μας θα γίνει ποτάμι και θάλασσα και θα κρύψει για πάντα τον παλιό κόσμο. Από τα κύματα, ο νέος κόσμος θ' αναδυθεί. Θα θυμάται τον παλιό κόσμο με λύπη και περηφάνεια, γιατί οι άνθρωποι σ' εκείνο τον κόσμο καταφέραν να ξεπεράσουν τους εαυτούς τους και να φέρουν τον καινούργιο κόσμο στην επιφάνεια.

Θέλει αρχίδια η επανάσταση, σύντροφοι.


(A Suivre)

Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2009

Serial Dreamer

"Όλη μου τη ζωή η καρδιά μου αναζητούσε κάτι που δεν μπορώ να κατονομάσω"
-Αντρέ Μπρετόν


Από την εντατική χημειοθεραπεία, κόλλησε το μυαλό μου κι άρχισα να ονειρεύομαι σε συνέχειες. Έβλεπα τα ίδια όνειρα, τις ίδιες ιστορίες, κάθε βράδυ δυο-τρία από αυτά (γιατί ήταν και πολλά, δε χωράγαν σε μια νύχτα όλα).

Έβλεπα τον εφιάλτη με τους καρχαρίες που με κυνηγούσαν, που ένα βράδυ έπαψε να είναι εφιάλτης γιατί λύσσαξα μες' το όνειρό μου, ξανάπεσα μες' το νερό και πήρα εγώ τον καρχαρία στο κυνήγι, κι από τότε αντιστεκόμουνα, δεν καθόμουνα σαν χαμένο να τρέμω από τρόμο, αντιδρούσα. Με κυνηγούσαν ακόμη αλλά τώρα τους κυνηγούσα κι εγώ.

Πάντα όταν είχα γκόμενα έβλεπα μια γυναίκα που προσπαθούσε να με αποπλανήσει, και προσπαθούσα πάντα να της αντισταθώ κι αποτύχαινα πάντα. Πίστεψα οτι αυτή η γυναίκα ήμουν εγώ, κρυμμένη μέσα μου, να ζηλεύω αυτές τις καργιόλες που με κρατούσαν μακρυά μου, και να προσπαθώ να με πάρω μακρυά τους. Έκανα λάθος όμως- ακόμη έρχεται στα όνειρά μου, κι ακόμη δεν μπορώ να της αντισταθώ και δεν καταλαβαίνω πια τίποτα.

Προσπαθούσα να ξεκινήσω για ένα ταξίδι μ' ένα πλοίο συνήθως ή το αεροπλάνο, και τό 'χανα πάντα γιατί καθυστερούσα, να μαζέψω τα πράγματά μου, να φτιάξω τις βαλίτσες μου, να ετοιμαστώ για το ταξίδι- και όλο γύρναγα πίσω, γιατί όλο κάτι είχα ξεχάσει, πέντε, έξι, σαράντα φορές συνέχεια. Κι όλο έφτανα στο λιμάνι όταν είχε φύγει το πλοίο, στο αεροδρόμιο όταν είχε πετάξει το πουλί, στο σταθμό όταν είχα χάσει το τραίνο. Αυτό σταμάτησε όταν άλλαξα, κι έγινα γυναίκα, και ξεκίνησα τελικά για όπου ήταν να με βγάλει. Τό 'δα κιόλας από τότε δυο-τρεις φορές που πρόφταινα το καράβι μου -στο τσακ πάντα- κι έμπαινα μέσα κι έφευγα, και κοίταζα το λιμάνι να μακραίνει, χαμογελώντας, ανακουφισμένη, φιού τα κατάφερα...

Κι έβλεπα το φίλο μου, που ποτέ δε βρήκα, που έμοιαζε με τον κολλητό μου από την έκτη δημοτικού. Αυτόν που μου δήλωσε μια μέρα, ορθά κοφτά οτι δε θέλει πια να είμαστε ομάδα από σουπερήρωες, και ήθελε να κάνει παρέα με τα δημοφιλή παιδιά, και γι' αυτό δεν μπορούσαμε να κάνουμε πια παρέα γιατί θα τον δουλεύανε. Στο όνειρό μου όμως, είχα προδώσει εγώ τον φίλο μου, τον είχα αφήσει στα Χέρια των μπάτσων, δεν μπόρεσα να τον βοηθήσω, μόνο έτρεχα μες' τους έρημους δρόμους να ξεφύγω κι ύστερα άκουγα τη φωνή του κι έβλεπα το tag του: Hound.

Έβλεπα το δάσκαλό μου, που με μάθαινε ανάσες που με μεταμορφώνανε και με κάνανε να ξυπνάω μέσα στα όνειρά μου. Και τους επαναστάτες, που δουλεύανε για ν' ανατρέψουν το σύστημα, κρυμμένοι κάπου στα σωθικά του. Προσπαθούσανε να με στρατολογήσουνε, αλλά δίσταζα πάντα.

Κι όλο πλακωνόμουνα στο ξύλο, συνέχεια συνέχεια συνέχεια. Έδερνα, έβριζα, χτυπούσα. Δεν σταματούσα. Κάθε βράδυ είχε συμπλοκή, με γροθιές, με πέτρες και ξύλα, με μαχαίρια και πιστόλια. Κι ύστερα με κυνηγούσαν οι μπάτσοι, κι έκλεβα μηχανές κι έκανα απίστευτα ακροβατικά, γλύστραγα μέσα στην κίνηση, κάτω από φορτηγά, τους ξέφευγα κι ήμουνα πειρατής των δρόμων. Μετά με πιάναν, πάντα για ναρκωτικά, και με στέλνανε σ' ένα στρατόπεδο, ή σ' ένα σπίτι γεμάτο αγόρια και κορίτσια στην ηλικία μου, που κοιμόντουσαν σε κοινά δωμάτια με κουκέτες.

Παίζαμε συναυλίες με το συγκρότημα. Ποτέ αυτές που είχαμε παίξει. Αλλά είχανε πάντα την ίδια γεύση, κι ήτανε καύλα σκέτη. Κι είμασταν για μια στιγμή όλοι μαζί καλά και παίζαμε μ' ένα μυαλό, μια μουσική. Κι ήτανε πάντα σκοτεινά και μύριζε τσιγάρο, κι όλοι χτυπιόνταν σαν τρελλοί γιατί γουστάραν κάργα, όπως τότε στη Νίκαια.

Βλέπω τους πεθαμένους φίλους μου, και τη γιαγιά μου. Τους φίλους μου τους είδα μόνο μια φορά: τον Μπούνη, και τον Ινδιάνο και το Μήτσο το Ναύτη. Αυτός ήταν μια μέρα στο πάρκο, εκεί που καθόμασταν με τους άλλους και κάναμε χαβαλέ. Στεκότανε όρθιος κι είχε αφήσει ένα λουκάνικο στρατιωτικό πάνω στο παγκάκι δίπλα του. Γύρισα και τον είδα, και τρελλάθηκα από τη χαρά μου, έτρεξα κοντά του, έλεγα "το ήξερα, το ήξερα οτι ήτανε μαλακίες ψέμματα, δεν έχεις πεθάνει". Κι αυτός κουνούσε το κεφάλι του, μειδιώντας και μού 'λεγε, "άντε, πήγαινε πίσω στην κοπέλα σου τώρα". Έτσι και με τον Μπούνη και τον Ινδιάνο: τους αγκάλιαζα, χόρευα, φώναζα οτι τό 'ξερα που ήταν όλα ψέμματα, χοροπηδούσα. Με τη γιαγιά μου, ποτέ δε θυμάμαι οτι έχει πεθάνει. Αλλά πάντα με κοιτάει στεναχωρημένη και κάτι της έχω κάνει, κάπου την έχω απογοητεύσει. Χανότανε μες' στο σπίτι της στα τελευταία της και δεν πήγαινα να τη δω γιατί ντρεπόμουνα, να με δει με βυζιά και φουστάνια. Φοβόμουνα και μήπως δεν μ' αναγνωρίσει, φοβόμουνα και μήπως μ' αναγνωρίσει. Δεν της έδωσα μια ευκαιρία να μου πει "εντάξει παιδί μου, δεν πειράζει, εγώ σ' αγαπάω". Έμεινε με τον καημό πού 'χε δυο χρόνια να με δει, και τώρα δεν θα την ξαναδώ ποτέ.

Ονειρεύομαι και τις άλλες, τις πιο μεγάλες - την κυρά Δήμητρα και την Πάολα κι εκείνη τη σκρόφα την Κορίνα. Στέκονται στη γωνιά του δρόμου μέσα στους ίσκιους, και μιλάνε με σιγανές τραχιές φωνές, με βαρειές βλάχικες προφορές, στα καλιαρντά και δεν τις καταλαβαίνω. Κουτσομπολεύουνε και με νουθετούνε μέσα στην ζεστή καλοκαιρινή νύχτα.

Κι όλα αυτά είναι στιγμές και άνθρωποι που ζούσανε κι έχουν πεθάνει, κι είναι σαν να μην υπήρξανε ποτέ. Πουθενά δεν μπορώ να τους δω και να τους αγγίξω, κι υπάρχουνε μόνο μέσα μου, τους επισκέφτομαι μακρυά από την ψυχρή πραγματικότητα που δεν νοιάστηκε ποτέ γι' αυτούς, ποτέ δεν θρήνησε το χαμό τους. Ανησυχώ μόνο μήπως αλλάξω τις μνήμες τους και τους φαντάζομαι όπως τους θέλω, αντί να τους θυμάμαι όπως ήτανε. Αλλά στα όνειρά μου, το μυαλό μου είναι σβηστό και δεν μπορώ να τους πνίξω με την ασφυκτική μου σκέψη. Η ματιά μου είναι καθαρή κι όλα έχουν νόημα, όλα σημαίνουν κάτι, αλλά δεν με νοιάζει τίποτα, παρά μόνο που έχω ανοιχτά τα μάτια μου ακόμη, κι ακόμη δεν έχω πεθάνει.

Καμμιά φορά- αυτό δεν είναι όνειρο: ξυπνάω, μες τη νύχτα και σηκώνομαι πάνω, και θέλω να φωνάξω ένα όνομα που δεν ξέρω. Με πνίγει μια επιθυμία πανίσχυρη, που μου δένει κόμπο το λαιμό και με με λιγώνει και με κάνει να θέλω να μείνω γυμνή και ν' αρχίσω να τρέχω μες' τις ερημιές, να νοιώθω μόνο τον παγωμένο αέρα και το ασημένιο φως. Άλλοτε θέλω να ντυθώ πάλι πουτάνα, να περιβληθώ τη λάμψη της σκοτεινής μου εξουσίας και να πάρω τους δρόμους, να κλέψω τα μυαλά των αντρών και τις ψυχές τους, και να τους φάω ζωντανούς- ποτέ να μη γυρίσουν στα φτωχά θηλυκά που τους περιμένουν στα σπίτια τους με τις παντόφλες στο στόμα.

Κάθομαι τότε στην άκρη του κρεβατιού μου, και βαριανασαίνω, περιμένω να μου περάσει. Κι ύστερα χώνομαι πάλι κάτω από το ζεστό μου πάπλωμα, αγκαλιάζω την εξωγήινη αγάπη μου και περιμένω να με πάρει ο ύπνος, να ηρεμήσω. Και πάντα, πάντα μετά από αυτό, στα όνειρά μου πετάω.


(A Suivre)

Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2009

Και επιστρέφουμε στο πρόγραμμά μας...

...με σκηνές προσεχώς, sneak peak κι έτσι, από ένα ποστ που θέλω να κάνω εδώ και καιρό.



Στο αναμεταξύ (in the meanwhile) ευχάριστο μουσικό διάλλειμα:










(A Suivre)

Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2009

Δολοφονία νεαρού Αφροαμερικανού από Μπάτσο στις ΗΠΑ

Το νέο είναι οτι ο νεαρός ήταν πεσμένος στο έδαφος, με τρεις αστυνομικούς από πάνω του, και στα βίντεο που κυκλοφόρησαν δεν φαίνεται ούτε καν ν' αντιστέκεται ιδαίτερα. Το περιστατικό συνέβη την πρωτοχρονιά, στο σταθμό Fruitvale του Oakland της Καλιφόρνια.




(A Suivre)

Τρίτη, 6 Ιανουαρίου 2009

Οι φασίστες μπλόγκερ χτυπούν.

Θέλετε ένα παράδειγμα εντελώς ξεκάθαρου αντισημιτικού λόγου, με το πρόσχημα της συμπαράστασης στους καημένους τους Παλαιστίνιους (που στην πραγματικότητα τους έχουνε χεσμένους); Όχι, για να μη μου λέτε οτι δε φαίνεται. Ορίστε (υπογραμμίζω εγώ):

Οι βασιλικότεροι του βασιλέως.. [δε βάζω λινκ ακόμη, δείτε στα σχόλια]

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ BLOGERS ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΣ
ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ
ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ ΚΑΙ..

Καλούμε τις Κυβερνήσεις του Ισραήλ και της Αιγύπτου να σταματήσουν αμέσως τον αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας και να επιτρέψουν στις ανθρωπιστικές αποστολές να εισέλθουν στην περιοχή και να σώσουν τα παιδιά, τις γυναίκες, τους ασθενείς και όλους τους Παλαιστίνιους που υποφέρουν, επειδή θέλουν να έχουν τη δική τους πατρίδα, όπως όλοι οι άνθρωποι.[Εκτός από τους Εβραίους, εννοεί]---------------------------------------------------------------------

Κάποτε σας έφερε κάποιος σε μια ξένη γη, την οποία σκλαβώσατε και κατακτήσατε βίαια, λέγοντας σε όλους τότε, πως ο Θεός σας έδωσε το δικαίωμα αυτό, διαλλέγοντας δήθεν εσάς, την χειρότερη, αγριότερη και πλέον αχάριστη φυλή, ανάμεσα απο όλες τις φυλές της γής.
Το μεγαλύτερο ψέμμα όλων των εποχών ξεκίνησε την φιδοειδή του πορεία.

Κάποτε σας κατέκτησαν και σας εξαφάνισαν, διασκορπίζοντάς σας σε όλο τον κόσμο.
Σας βγήκε σε καλό, και το εκμεταλευτήκατε στο έπακρο, διότι αναμιχθήκατε με τους λαούς που σας φιλοξένησαν, απομυζώντας τους χωρίς ποτέ να τους προσφέρετε κάτι, εκτός κι αν είχατε δεκαπλάσιο κέρδος.
Μπήκατε σε θέσεις κλειδιά στις κυβερνήσεις τους, όπως τα υπουργεία εξωτερικών, τύπου, και οικονομίας, κρατώντας τους έκτοτε κυβερνώντες πάντοτε στο χέρι.


Κάποτε σας σκότωναν σε θαλάμους αερίων και σας έκαιγαν σε φούρνους, κάνοντάς σας σαπούνια. Και αυτό το εκμεταλευτήκατε στο έπακρο, κάνοντας τον υπόλοιπο κόσμο να σας λυπάται, και να σας προσφέρει κάθε βοήθεια, δημιουργώντας όλα τα κράτη σχεδόν νόμους για χάρη σας, για δική σας προστασία και άσυλο, παραμελώντας τα δικά τους συμφέροντα.

Πάντοτε εσείς παίζατε τον ρόλο του θύματος, και μάλιστα τέλεια, και τα θύματά σας τον ρόλο του θύτη. Πάντοτε εσείς είχατε την προστασία των ισχυρών της γής, σε σημείο να κάνετε συνεχώς μέχρι και εγκλήματα πολέμου και ταυτόχρονα, δεν αναγνωρίζετε τα διεθνή δικαστήρια, όπως αυτό της Χάγης, ενώ άλλους ηγέτες, τους στέλνετε για μικρότερα παραπτώματα να δικαστούν εκεί.

Φτάσατε στο σημείο, να δείξετε το πραγματικό σας πρόσωπο στην ανθρωπότητα, μα εκ του ασφαλούς πλέον, γιατί τώρα κανένας δεν μπορεί να σας αντιπαρατεθεί, γιατί όλοι σας χρωστάνε, είστε κύριοι του χρήματος και κάτοχοι του παγκόσμιου αποθέματος χρυσού στον κόσμο.

Φτάσατε στο σημείο να σκοτώνετε παιδιά[υπενθυμίζω οτι μιλάει για τους Εβραίους γενικά, σε όλο το κείμενο], με δικαιολογίες ευτελείς, πως απο πίσω τους κρύβοντας τρομοκράτες.
Ακόμη κι έτσι να ήταν, σε κανένα πολιτισμένο κράτος της γής δεν θα πυροβολούσε κάποιος ένα παιδί, για να σκοτώσει κάποιον τρομοκράτη που δήθεν κρύβεται πίσω του [Τι μας λες, κανείς δεν σκοτώνει παιδιά... Ρε δεν πάτε στο διάολο...].
ΔΕΝ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ -ΑΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΛΕΓΕΤΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ- ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ Η ΕΝΑΝ ΑΜΑΧΟ ΠΟΛΙΤΗ, ειδεμή λέγεται ΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ ΠΟΛΕΜΟΥ.

Φτάσατε στο σημείο, να γίνετε χειρότεροι απο τους δημίους σας..
Φτάσατε στο σημείο, να δικαιωθεί ο δήμιός σας, όταν έλεγε για δικαιολογία, "κάποτε, θα με δικαιώσει η ιστορία.."Όντως τον δικαίωσε, βλέποντάς σας να κάνετε τόσα ειδεχθή εγκλήματα, ασταμάτητα εδώ και 50 τόσα χρόνια, υπό τις ευλογίες και την ανοχή των ισχυρών σας συμμάχων.

Μα αφού τόσο πολύ γαντζωθήκατε στις προφητείες που σας βολεύουν, μην ξεχάσετε ποτέ και την τελευταία, της Αποκάλυψης..και ειλικρινά, είναι πέρα για πέρα αληθινή, μόνο που δεν καταλάβατε ούτε πιστέψατε ποτέ, πως μιλάει για το τέλος σας..

Λυπάμαι, λυπάμαι..
Μέχρι και κάποιοι φίλοι μου εδω που ζω, και που είναι Εβραίοι, αισθάνονται ντροπή και αγανάκτηση, για όσα οι ομοεθενείς τους πράττουν τις ημέρες αυτές.. [Οι Ισραηλινοί είναι "ομοεθνείς" των Εβραίων.]Η οργή αρχίζει και πνίγει όλον τον πολιτισμένο κόσμο, όλοι αγανακτούν πλέον με την παράφορη αδικία..σταματήστε επιτέλους τα εγκλήματα εναντίον αμάχων..
Θα ήθελα να ήξερα, τι ψυχή θα παραδώσετε στον Θεό σας, εκτός αν ο Θεός σας, συγχωρεί κάθε δικό σας έγκλημα, γινόμενος συνένοχος σε φόνους παιδιών..

ΦΤΑΝΕΙ...ΣΚΟΤΩΝΕΤΕ ΑΜΑΧΟΥΣ...ΣΚΟΤΩΝΕΤΕ ΠΑΙΔΙΑ...
Είπα: ο λόγος μίσους προς τους Εβραίους είναι ευδιάκριτος, αναφέρεται και απευθύνεται στους Εβραίους και όχι στο κράτος του Ισραήλ. Τέτοια δημοσιεύματα, είναι όχι μόνο ρατσιστικά, είναι και παράνομα και καλά θα κάνουνε οι καριόληδες που τα γράφουνε να κρύβονται και να μην τα υπογράφουνε με τα ονόματά τους, γιατί υπάρχουνε και δικαστήρια και δεν κάθονται πάντα σε έδρανα.

Φασίστες ρατσιστές κουφάλες, το μίσος σας με κάνει να ξερνάω από αηδία κι οργή. Το μίσος σας είναι ο λόγος και είναι η αιτία που πεθαίνουνε γυναικόπαιδα στην Παλαιστίνη, σέ όλον τον κόσμο. Ο πόλεμος είναι ανάμεσα σε μας κι εσάς κι εσείς ψοφάτε από την αρρώστια που σας τρώει τα σωθικά. Είστε οι φορείς της συναισθηματικής πανώλης και θα σας σβήσουμε από το πρόσωπο του κόσμου, μια και καλή για να βρούμε την υγειά μας.

(A Suivre)

Δευτέρα, 5 Ιανουαρίου 2009

Ασύμμετρη Απειλή.

F-16 "Fighting Falcon"



Merkava Mark 3 (ελπίζω).



Παλαιστίνιοι έφηβοι με σφεντόνες (Ραμάλα).


(A Suivre)

Εν τω μεταξύ...

Επιτέλους! Φως στο βάθος του τούνελ!!

Ο εκπρόσωπος του Κουαρτέτου συναντήθηκε με τον Εχουντ Μπαράκ!



Αυτό ήτανε! Τώρα θα δούμε ειρήνη στη Μέση Ανατολή!!

(A Suivre)

Σάββατο, 3 Ιανουαρίου 2009

Θρησκεία και Κράτος στις Σημαίες των Εθνών

Από σχόλιο στη συζήτηση του indymedia για τη βεβήλωση της συναγωγής στο Βόλο:

"τα πραγματα ειναι απλα οσον αφορα τους Εβραιους στο θρησκευμα. Εβραιος και Ισραηλιτης ειναι συνηφασμενα απο τους ιδιους, τους φορεις της θρησκειας. Δεν υπαρχει καμια συγκρηση με μουσουλμανους χριστιανους βουδιστες κλπ. Η εθνικοτητα τους καθοριζεται απο τη θρησκεια τους, ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ"


Σημαίες των εθνών:

Ελληνική σημαία. Χριστιανικός σταυρός.



Τουρκική σημαία. Μουσουλμανικό μισοφέγγαρο.



Ινδική σημαία. Βουδιστικό Ashoka Chakra.


Ισραηλινή σημαία. Εβραϊκό άστρο του Δαυίδ.



Καμμία σύγκριση με μουσουλμάνους, χριστιανούς, βουδιστές και λοιπά. Μα απολύτως καμμία.

(A Suivre)

Κάθε κριτική ενάντια στο Ισραήλ είναι αντισημιτική (κουραφέξαλα)

Σημίτης = Εβραίος = Ισραηλινός. Κουίζ: σε ποιά φυλή ανήκουν οι Άραβες;

Και συνεχίζουμε με την υπόλοιπη επικαιρότητα. Μόνο που δεν έχει υπόλοιπη επικαιρότητα. Πάμε πάλι πίσω στο Ισραήλ και τους Παλαιστίνιους λοιπόν.

Αυτό το διαμάντι το διάβασα στο ίδιο ποστ του e-lawyer που έκανα λινκ πιο κάτω (δεν είναι του e-lawyer, διαβάστε το ποστ).

(Η αντισημιτική κριτική κατά του Ισραήλ περιλαμβάνει μεταξύ άλλων) "Τον παραλληλισμό της σύγχρονης πολιτικής του Ισραήλ με τη ναζιστική πολιτική".

Αμ δε.

Η σύγκριση του τρίτου ράιχ με το Ισραήλ, είναι μεν απλοϊκή και αστεία (και προβλέπεται από τον νόμο του Godwin), δεν είναι όμως αντισημιτική. Δεν εκφράζεται κατά των Εβραίων, αποδοκιμάζει την πολιτική του Ισραήλ. Άλλωστε οι Εβραίοι είναι λαός ενώ οι Ναζί ήταν πολιτική παράταξη. Ο λαός ήταν οι Γερμανοί. Όπως η καταδίκη των ναζιστικών εγκλημάτων δεν είναι αντιγερμανικός ρατσισμός, με τον ίδιο τρόπο η καταδίκη της πολιτικής του Ισραήλ δεν είναι αντισημιτισμός. Εξάλλου, η σύγκριση αυτή δεν γίνεται μόνο με το Ισραήλ, αλλά και με τις ΗΠΑ, και όποια χώρα καταφέρει να ξεπεράσει ένα επίπεδο κτηνωδίας που θεωρείται υπερβολικό (σε σύγκριση πάντα με τη συνηθισμένη, καθημερινή κτηνωδία όλων μας). Ο ναζισμός έχει μείνει συνώνυμος με τη βίαια τυραννία. Κάθε καθεστώς που την ασκεί, βαφτίζεται "ναζιστικό".

Εννοείται οτι πρέπει να ασκηθεί κριτική στο Ισραήλ, ένα κράτος που έχει υπο συνεχή βίαιο διωγμό μερικά εκατομύρια των κατοίκων του που έχουν διαφορετική θρησκεία και εθνικότητα από αυτήν της πλειοψηφίας του- εδώ μιλάμε για εθνική κάθαρση, συστηματική εξόντωση μίας εθνοτικής και θρησκευτικής μειονότητας. Αν η κατηγορία του "ναζισμού" είναι για πολιτικά υπανάπτυκτους, στο χέρι μας είναι να αρθρωσουμε ωριμότερο λόγο.

Η κριτική ενάντια στον δυνάστη και τον τύραννο, δεν είναι ποτέ δυνατόν να είναι λόγος μίσους.

Η κριτική στο Ισραήλ δεν είναι λόγος μίσους ενάντια στους Εβραίους, για τον ίδιο λόγο που η κριτική στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι λόγος μίσους ενάντια στους λευκούς κατοίκους τους: επειδή οι λευκοί της Αμερικής δεν είναι κάποια καταπιεσμένη μειονότητα, αλλά η κυρίαρχη πλειοψηφία των κατοίκων μίας χώρας που διαπράττει εγκλήματα πολέμου, αντί να τα υφίσταται και δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από το μίσος κανενός- μάλιστα, το επιδιώκει, στο βαθμό που αυτό το μίσος συνοδεύεται από το φόβο. Με τον ίδιο τρόπο, οι Εβραίοι κάτοικοι του Ισραήλ δεν είναι μια κατατρεγμένη εθνική ομάδα που κινδυνεύει από φυλετικές διακρίσεις σε βάρος της από τον φασισμό της πλειοψηφίας των συμπολιτών της- είναι οι ίδιοι πλειοψηφία των πολιτών ενός έθνους που διεξάγει μία καμπάνια γενοκτονίας και εθνικής κάθαρσης εις βάρος μιας μειονότητας, των Παλαιστινίων, που απέναντί τους υπερισχύει συντριπτικά, αριθμητικά, στρατιωτικά, οικονομικά και από κάθε κάθε άλλη άποψη.

Όταν μιλάμε για Ισραηλινούς, μιλάμε ακριβώς γι' αυτό: για Ισραηλινούς, τους πολίτες του Ισραήλ. Ο αντισημιτικός λόγος διακρίνεται: μιλάει για Εβραίους. Η κριτική στο κράτος του Ισραήλ, διακρίνεται: μιλάει για το Ισραήλ.

Όταν λέμε για την πολιτική του Ισραήλ, δεν μιλάμε για "την τσιγγουνιά των Εβραίων", για "τα πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών", ή για το Ταλμούδ που τους προστάζει να τρώνε μωρά και να βιάζουνε παρθένες, ούτε για το Ολοκαύτωμα που "δεν έγινε, αλλά καλά να πάθουν".

Μιλάμε για αυτό:



Και αυτό:



Και αυτό:


"Κάθε κριτική εναντίον μας είναι αντισημιτική επειδή είμαστε Εβραίοι".

Μ' αυτόν τον τρόπο διαστρεβλώνεται η έννοια του αντισημιτισμού, αποδυναμώνεται η δικαιολογημένη ποινικοποίηση του λόγου μίσους και κατά των Εβραίων καί γενικότερα, ευτελίζεται η σημασία του ολοκαυτώματος και δίνεται τροφή στους νεοναζί, που πάντα ψάχνουνε αποδείξεις οτι το ολοκαύτωμα δεν έγινε και ήταν απλώς η προπαγάνδα των Συμμάχων.

Αντιαραβική, φιλοϊσραηλινή προπαγάνδα. Στην πρώτη φωτογραφία (από το blog Human Rights) οι Άραβες παρουσιάζονται να εξοργίζονται από την εικονογράφηση του Μωάμεθ ως ενός γελαστού ανθρωπάκου με φουντωτή γενειάδα, ενώ οι ίδιοι εικονογραφούν το στερεότυπο του δαιμονικού Εβραιου. Ακολουθούν οι γελοιογραφίες της Ολλανδικής Jyllands-Posten που προκάλεσαν βίαιες αντιδράσεις των Μουσουλμάνων παγκόσμια. Βρείτε το χαμογελαστό ανθρωπάκι με τη φουντωτή γενειάδα και κερδίστε ταξίδι στη Χαβάη για δύο.





Κάθε Κριτική ενάντια στο ΠΑΣΟΚ ήταν Αντισημιτική (όσο βασίλευε ο Σημίτης)

... Ίδια λογική...

(A Suivre)

Για να μην ξεχνιόμαστε

Η μάλλον επειδή δεν ξεχνιόμαστε, να πότε και πώς ξεκίνησαν όλα αυτά.

"Παραβίαση της ανακωχής στη Γάζα καθώς Ισραηλινή επιδρομή αφήνει έξι Παλαιστίνιους οπλοφόρους νεκρούς." (ανταπόκριση του Rory McCarthy για τον Guardian, 5 Νοεμβρίου 2008)

Ισραηλινές δυνάμεις πέρασαν στην Λωρίδα της Γάζας αργά εχτές το βραδυ κοντά στην πόλη της Ντεϊρ αλ-Μπαλά. Οι Ισραηλινοί στρατιωτικοί δήλωσαν οτι ο στόχος της επιδρομής ήταν ένα τούννελ που είπαν οτι η Χαμάς σκόπευε να χρησιμοποιήσει για να αιχμαλωτίσει Ισραηλινούς στρατιώτες τοποθετημένους στο συνοριακό τείχος 250 μέτρα πιο πέρα. Τέσσερις Ισραηλινοί στρατιώτες τραυματίστηκαν στην επιχείρηση, δύο μέτρια και δύο ελαφρά, είπε η διοίκηση.


Είναι προφανές ποιός αμύνεται και ποιός επιτίθεται.

Είναι προφανές ποιός αμύνεται και ποιός επιτίθεται.

Είναι προφανές ποιός αμύνεται και ποιός επιτίθεται.

Είναι προφανές ποιός αμύνεται και ποιός επιτίθεται.

Είναι προφανές ποιός αμύνεται και ποιός επιτίθεται.

Είναι προφανές ποιός αμύνεται και ποιός επιτίθεται.

(A Suivre)

Σχετικά με την πρόσφατη βεβήλωση της συναγωγής στον Βόλο

(διαβάζω γι' αυτήν στον e-lawyer)



"Οι Εβραίοι εθύνονται συνολικά για τις ενέργειες του κράτους του Ισραήλ." (σύμφωνα με το Ελληνικό Παρατηρητήριο του Συμφώνου του Ελσίνκι, αυτό είναι ένα από τα επιχειρήμτα- ή τα κίνητρα- των δραστών και, φαντάζομαι, "των ομοϊδεατών τους").

"Οι Εβραίοι" ως τί; Ως ιστορικός λαός; Ως οπαδοί της Εβραϊκής θρησκείας; Ως εθνότητα; Ως οι κάτοικοι του σημερινού Ισραήλ; Εννοείται (στη δεύτερη περίπτωση) οτι και οι Εβραίοι που δε ζουν στο Ισραήλ είναι Ισραηλίτες, ξενιτεμένοι (κατά μία έννοια);

Προφανώς οι κάτοικοι μίας χώρας, οι πολίτες ενός έθνους, φέρουν την ευθύνη για τις ενέργειες του- ιδίως στην περίπτωση του Ισραήλ όπου οι κυβερνήσεις εκλέγονται από τους πολίτες. Άλλωστε, στο Ισραήλ η στράτευση είναι υποχρεωτική και καθολική, ο στρατός δηλαδή είναι οι ίδιοι οι πολίτες. Εγώ δεν βρίσκω δικαιολογίες για μία μιλιταριστική κοινωνία όπου η πλειοψηφία (το 52% σύμφωνα με δημοσκοπήσεις) συμφωνούν με τους πρόσφατους βομβαρδισμούς.

Τώρα για τον αντισημιτισμό της συγκεκριμμένης "παρέμβασης", εννοείται οτι τέτοιος είναι. Γιατί έγινε στόχος "κριτικής" μια συναγωγή στην Ελλάδα; Είναι οι ανθρώποι που λατρεύουν εκεί και Ισραηλίτες εκτός από Εβραίοι; Το ξέρουμε; Γιατί εγώ δεν βλέπω πώς είναι δυνατόν να το ξέρουμε. Παρ' όλ' αυτά τους επιτίθενται, just in case. Εβραίοι είναι (άρα -προσέξτε- όχι Έλληνες), κάποια σχέση θά 'χουνε μ' αυτά που γίνονται: ακριβώς η ίδια ήκιγολ της συλλογικής τιμωρίας που έχει κάνει τους Άραβες, όλους τους Άραβες και οπουδήποτε βρίσκονται να παρουσιάζονται (από τα ΜΜΕ και τις κυβερνήσεις των δυτικών κρατών) ως τρομοκράτες λόγω θρησκείας.

Παρεμπιπτόντως, μια άλλη μαλακία που άκουσα αυτές τις μέρες είναι οτι η θρησκεία των Εβραίων τους επιβάλλει να κατακτήσουνε τις υποδεέστερες φυλές. Ε, και η Χριστιανική θρησκεία επιβάλλει να θανατώνονται οι μοιχαλίδες (προσοχή: όχι οι Μιχάληδες). Αυτός είναι ο καημός μας με το Χριστιανισμό; Οτι στις Χριστιανικές χώρες θανατώνονται οι μοιχαλίδες; Ή μήπως επειδή ο Χριστός είπε "αγαπάτε αλλήλους" οι Χριστιανοί δεν κάνουνε πολέμους; (εδώ γελάμε πικρά)

Κι από πότε γίνανε οι πιστοί των θρησκειών αυτόματα που εφαρμόζουν κατά γράμμα τη λέξη των ιερών τους κειμένων (τί είναι μωρέ οι πιστοί; Compilers;); Μήπως οι σταυροφορίες που γίνανε στο όνομα του Χριστού, γίνανε επειδή το επέβαλε η θρησκεία των σταυροφόρων; Άλλωστε, αυτό δεν είναι και η ρητορική που υιοθετούν και οι δυτικές κυβερνήσεις για να μεταμορφώσουν τους μουσουλμάνους σε αποδιοπομπαίους τράγους; "Ο Μωαμεθανισμός" λένε, "επιβάλλει τον βίαιο προσηλυτισμό" και γι' αυτό "όλοι οι μουσουλμάνοι είναι τρομοκράτες".

Μαλακίες λοιπόν: δικαιολογίες ψάχνουμε πάλι να πούμε οτι οι Εβραίοι φταίνε για όλα. Ακριβώς μάλιστα επειδή την ίδια εποχή επιχειρείται και η δαιμονοποίηση των Μουσουλμάνων, και κυρίως επειδή όλοι αυτοί οι "αλλόθρησκοι" κατηγορούνται για κτηνωδίες εξ'αιτίας της θρησκείας τους από τους απογόνους των σταυροφόρων, κάθε τέτοια "επιχειρηματολογία" είναι ηθικά απαράδεκτη και ιστορικά γελοία.

Από την άλλη, το Ισραήλ όντως, όπως έχει ειπωθεί, κατάφερε να κλείσει τον κύκλο της ανθρώπινης κτηνωδίας με τον πιό γλαφυρό τρόπο. Οι απόγονοι των ανθρώπων που εξολοθρεύτηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, σήμερα, κάνουνε εξάσκηση σκοποβολής πάνω στους κρατούμενους του δικού τους στρατόπεδου συγκέντρωσης.

(A Suivre)