Σύντομο Λογύδριο, εν είδη εισαγωγής.

Είμαι η Στάσσα, τρανς γυναίκα από την Αθήνα (και τιμής ένεκεν Κερκυραία!) Εδώ και δυο χρόνια ζω στην Αγγλία, στο Μπράιτον, μαζί με τη σύντροφό μου. Ε... ναι την σύντροφό μου. Υποφέρω κι εγώ από την κατάρα των μπαϊσέξουαλ: μου αρέσουν κι οι άντρες καί οι γυναίκες, αλλά είμαι μονογαμική (ας πρόσεχα!) Και δεν προβλέπεται να αλλάξουνε γρήγορα τα πράγματα- είμαστε ήδη εννιά χρόνια μαζί.

Στο Μπράιτον σπουδάζω πληροφορική (Computer Science το λέμε εδώ) όπως οι περισσότεροι, λέει, Έλληνες φοιτητές στην Αγγλία. Είμαι ακόμη στο πρώτο έτος. Ξεκίνησα πέρυσι στο πανεπιστήμιο του Χαλ, αλλά πήρα μεταγραφή για το πανεπιστήμιο του Μπράιτον πριν τελειώσω τον πρώτο χρόνο, γιατί η σύντροφός μου δεν μπορούσε να έρθει μαζί μου στο Χαλ. Το "Χαλ", παρεπιτπόντως, δεν είναι η συντετμημένη μορφή του "Χάλι". Θα μπορούσε όμως, κάλλιστα.

Ξεκίνησα να γράφω σε μπλόγκ πριν από μερικά χρόνια, όταν ήμουν ακόμη στην Ελλάδα. Τότε, δεν έγραφα στα Ελληνικά. Σήμερα ακόμη έχω άλλα δύο μπλογκ, στα Αγγλικά. Και γιατί να γράψω στα Ελληνικά; Μπας και θα τα διάβαζε κανένας; Ξεκίνησα τη μετάβασή μου στο γυναικείο φύλο το 1997 και από τότε άρχισα να μπαίνω στο ίντερνετ και να ψάχνω για τις προσωπικές ιστορίες άλλων τρανσέξουαλ γυναικών. Όλα αυτά τα έντεκα χρόνια, έχω βρει πολλές προσωπικές σελίδες κι αργότερα μπλογκς από Αγγλόφωνες τρανς γυναίκες, κι έχω διαβάσει (και συνεισφέρει στις) συζητήσεις σε φόρουμ, πάντα στα Αγγλικά. Οι Ελληνίδες τρανς όμως δεν υπάρχουν στο ίντερνετ- με λίγες εξαιρέσεις, όπως της προσωπικής σελίδας της Τζέννης Χειλουδάκη, που κι αυτή τελευταία έχει "κατέβει" και το πόρταλ trans.gr. Το μόνο ελληνόφωνο μπλογκ τρανς γυναίκας που έχω καταφέρει να βρω είναι αυτό της ιδιοκτήτριας του Πολύχρωμου Πλανήτη, Μαρίνας Γαλανού (που είναι και γραμματέας του ΕΟΚ).

Τώρα θα μου πείτε, τί το θες το ίντερνετ, στην Ελλάδα έχουμε μάθει να ζούμε τη ζωή μας έξω, στον αληθινό κόσμο. Μπα; Και τηλεόραση στον αληθινό κόσμο δεν βλέπουμε πια; Όπως η τηλεόραση και το ίντερνετ είναι ένα μέσο, και μάλιστα το πιο άμεσο: ο καθένας μπορεί ν' ανεβάσει το δικό του περιεχόμενο και να μιλήσει με τη δική του φωνή και χωρίς καμμιά υποχρέωση σε κανέναν.

Κι οι φωνές μας πρέπει να ακουστούν, καθαρά και ξάστερα. Αν και ζω στο εξωτερικό και μάλιστα στην τάχα μου φιλελεύθερη Αγγλία (ή, ίσως, ακριβώς γι' αυτό) θεωρώ οτι η Ελλάδα δεν είναι η χειρότερη χώρα για να είσαι τρανσεξουαλ, ιδίως τρανς γυναίκα. Κι ας φαίνεται, εκ πρώτης όψεως, οτι για να βγεις από την ντουλάπα ("μπαούλο" έλεγε η φεμινίστρια γιαγιά μου) πρέπει να είσαι πρόθυμη να ακολουθήσεις την συνηθισμένη καριέρα στη νύχτα, στο πεζοδρόμιο, κι αργότερα στα σπίτια.

Υπάρχουν Ελληνίδες τρανς γυναίκες που δεν ασκούν την πορνεία. Εγώ προσωπικά ξέρω μιαν αγιογράφο, μιαν εικονογράφο και μια νοσοκόμα κι έχω ακούσει για μια φαρμακοποιό και για μια ηθοποιό). Κάποιες κοπέλες επιλέγουν να βγουν στο πεζοδρόμιο και μαγκιά τους. Άλλες όμως αναγκάζονται, γιατί δεν βλέπουν άλλη λύση. Γιατί δεν βλέπουν άλλη λύση;

Δεν είναι ρητορικό το ερώτημά μου. Η Ελλάδα σήμερα δεν είναι η Ελλάδα του εξήντα και του εβδομήντα, ούτε καν του ροκ ογδόντα. Οι Έλληνες ευρωπαϊστηκαν, μοντερνίστηκαν, χαλαρώσανε και είναι πια μια μεγάλη, μεσαία, αστική τάξη. Θα τρέχουνε τώρα να ασχολούνται σοβαρά με ρατσισμούς και μαλακίες; Οι προκαταλήψεις είναι για τους αντιδραστικούς και τους Χρυσαυγίτες. Ο μέσος Έλληνας πολίτης δεν θέλει και τόση πολλή δουλειά για να μάθει να δέχεται οτι κάποια αγόρια, τέλος πάντων, δεν θέλουνε να είναι αγόρια και πρέπει να τα σεβαστούμε κι αυτά και να τα αφήσουμε να ανασάνουνε, επιτέλους. Έλα, και το ίδιο ισχύει με τα κορίτσια που θέλουνε να ζήσουνε σαν αγόρια.

Γιατί, λοιπόν, κι από που κι ως πού αναγκαζόμαστε να βγαίνουμε στο πεζοδρόμιο; Εντάξει, η λέξη τραβεστί έχει την ιστορία της- κι εγώ τραβεστί βγήκα πρώτη φορά, δεν βγήκα "τρανσέξουαλ" γιατί τότε δεν τα ξέραμε αυτά τα πράγματα (τα μάθαμε μες το χρόνο από τα χείλια της Τζέννης). Σήμερα όμως, έχουμε μια λέξη που είναι κοινώς κατανοητή, καθομιλούμενη, που σημαίνει το ίδιο με το "τραβεστί", μείον όμως την καταναγκαστική πορνεία. Στη γλώσσα που μιλάμε, ένας άντρας μπορεί να γίνει γυναίκα χωρίς να γίνει πόρνη. Στην καθημερινότητά μας και στη ζωή μας, γιατί όχι;

Γι' αυτό πρέπει να δείξουμε οτι το πεζοδρόμιο δεν είναι μονόδρομος και υπάρχουν επιλογές για όποιες κοπέλες θέλουνε να τις αναζητήσουνε. Αυτό βέβαια πρέπει να γίνει με προσοχή και με ευαισθησία, για να μην καταλήξει στον περεταίρω στιγματισμό των τρανς γυναικών που δουλεύουνε στον δρόμο- αυτό έχει συμβεί στις Αγγλόφωνες χώρες εξ' αιτίας του πουριτανισμού τους, είναι Απίστευτη Μαλακία (<-- επιστημονικός όρος!) και δεν βοηθάει κανένα. Σιγά σιγά, πρέπει να συνδιαλλαχτούμε και να βρούμε έναν τρόπο να αλλάξουμε όλες τις προκαταλήψεις της κοινωνίας μας έτσι ώστε όλοι και όλες μας να έχουμε ίσες ευκαιρίες.

Οι Έλληνες σήμερα περνάνε καλά. Η γενιά των 700 ευρώ παραπονιέται που παρασύρθηκε και πλακώθηκε στα δάνεια- τί τους έλλειπε, λέτε, και δανειστήκανε, το ψωμί ή το παντεσπάνι; Οι φίλοι μου κι οι φίλες μου γκρινιάζουνε που δεν έχουνε λεφτά κι εννοούνε οτι δεν έχουνε λεφτά να πάνε για καφέ κάθε μέρα, ή να πάρουνε το καινούργιο κινητό που τους γυάλισε. Εκπαίδευση έχουμε τσάμπα για όλους (έστω κι έτσι πού' ναι). Κάθε χρόνο έρχονται στην Ελλάδα δεκαπέντε εκατομύρια τουρίστες κι ακουμπάνε τα φράγκα τους. Όλοι οι Έλληνες τρώμε κι όλοι πίνουμε και μας μένουνε και για να στείλουμε τα παιδιά μας πανεπιστήμιο και να πάμε και στα μπουζούκια (εντάξει, όχι εγώ, δεν ακούω σκυλάδικα). Οι Έλληνες σήμερα ειναι εύποροι, ζούνε καλά, κι οι ρυθμοί ανάπτυξης της χώρας είναι από τους ψηλότερους στην Ευρωπαϊκή μας Ένωση. Οι τρανσέξουαλς γιατί να μενουνε έξω, στο σκοτάδι και στο κρύο, τριτοκοσμικές και υποβαθμισμένες; Κρίμα δεν είναι;

Ε, καιρός να πάψει να είναι. Είμαι η Στάσσα, είμαι τρανς γυναίκα και επιλέγω να σπουδάζω στο εξωτερικό. Η φωνή μου είναι δυνατή κι η καρδιά μου καθαρή και στις μέρες που έρχονται, θα δείτε πολλές τρανς γυναίκες σαν εμένα. Να το πάρετε απόφαση.