Πούστης ή φασίστας

Φασίστας δεν γεννιέσαι, γίνεσαι.

Άμα σου γαμήσω την Παναγία, ξεγίνεσαι;

(A Suivre)

Πέντε λεπτά μετά το προηγούμενο ποστ

Εντάξει, μου πέρασε. Δε γαμιέται, κούκου κλπ.

Έχει κι ένα καλό το ADHD.

(A Suivre)

Το ήξερα.

Το ήξερα οτι θα βγούνε πάλι τα ίδια καθήκια. Πάλι οι ίδιοι θα είναι στη Βουλή. Το ήξερα και δεν περίμενα να μου κάνει εντύπωση.

Και παρ' όλ' αυτά μ' έχει γαμήσει ρε φίλε. Πάλι ψηφίσαμε τους ίδιους μαλάκες. Πάλι βγάλαμε τους ίδιους μαλάκες. Πάλι τις ίδιες μαλακίες κάνουμε. Πάλι στα ίδια σκατά θα πέσουμε.

Γαμιέται ρε φίλε. Γαμιέται ανάποδα.

(A Suivre)

Η φτώχεια θέλει καλοπέραση

Αναξάπλωση

Σταθμός τραίνων του Μπράιτον.

Αυτή από πάνω χαίρεται επειδή έβαλε ενέχυρο τα χρυσαφικά της. Δώστα μωρή άρρωστη.

Δεν είναι στο πάτωμα.

An agile lunch.

Παζλάκι.

(A Suivre)

Γειά σου ρε μάστορα.

- We have a class called EMVTransactionFactoryFactory?
- Don't ask.

(Διάλογος στη δουλειά τώρα, κι έτσι).

(A Suivre)

Woe to the hack'd turnstiles.

Σήμερα χάκεψα τις μπάρες στην είσοδο της δημόσιας τουαλέτας, στον σταθμό των τραίνων (στο Μπράιτον).

Δεν ξέρω αν θα πιάνει σε άλλο μοντέλο. Αυτές που έχει στο Μπράιτον είναι τρεις μπάρες που ξεκινάνε από μια περιστρεφόμενη βάση κι εκτείνονται σαν ομόκεντρες ακτίνες. Αν δεν τις ταΐσεις, γυρνάνε μόνο προς τα έξω.

Αν τις κάνεις μία προς τα πίσω, η κάτω-κάτω μπάρα αφήνει αρκετό χώρο για να περάσεις τα πόδια σου με το πλάι και να μπεις στο χώρο ανάμεσα στις δυο μπάρες. Μετά, με την κάτω μπάρα σ' αυτή τη θέση, η πάνω-πάνω μπάρα σ' αφήνει να την σπρώξεις προς τα μπρος και να περάσεις μέσα. Νομίζω είναι κάτι που έχουνε αφήσει για λόγους ασφάλειας, μπας και παγιδευτεί κανείς ανάμεσα στις μπάρες σε περίπτωση κινδύνου κλπ.

Το έμαθα μια μέρα που μου έφαγε το μηχάνημα ένα εικοσαράκι και πήγα και το είπα στους καθαριστές. Ήρθε ένας ψηλός πιτσιρικάς κι έκανε το κολπάκι μπροστά μου. Δεν ξέρω αν σκέφτηκε "πού να καταλάβει η κωλόγρια τί έκανα" ή απλά στα παπάρια του. Καλή του ώρα το παληκάρι πάντως. Τώρα πια δεν χρειάζεται να πληρώνω 20p to pee. Όχι στο Μπράιτον τουλάχιστον- σε κάνα London Victoria που έχει κίνηση θα κώλωνα πιστεύω (ή πάντως θα με βλέπανε).

Εσύ τί χάκεψες σήμερα;

(A Suivre)

Commuting

Το πρωί, όταν βρέχει, το τραίνο μυρίζει σαν ορθόδοξη εκκλησία.

(A Suivre)

Buzz off.

Α ναι, btw, αυτή η Στάσσα είμαι εγώ.

>:P

(A Suivre)

"Πολύχρωμα τουβλάκια που εφαρμόζουνε μεταξύ τους"

(Αυτό δεν είναι το δικό μου desktop)

Μόλις πριν λίγο συνειδητοποίησα γιατί μου αρέσουν τόσο τα Linux.

Αυτό που συνειδητοποίησα είναι οτι, χωρίς να το καταλάβω, έχω χρησιμοποιήσει τέσσερα διαφορετικά περιβάλοντα εργασίας, στο ίδιο ουσιαστικά λειτουργικό σύστημα.

Ξεκίνησα με το compiz, ένα compositing window manager που έβαλα στο Fedora 14 πριν κάνα-δυο χρόνια. Έχει διάφορα εφφεδάκια, μια τρισδιάστατη επιφάνεια εργασίας (desktop), παράθυρα που τρεμοπαίζουνε σαν ζελές, και γενικά κουλάτους διακοσμητές παραθύρων (window decorators).

Μετά, κάποια στιγμή, τά 'φτυσε η κάρτα γραφικών μου και βρέθηκα να μην μπορώ να φορτώσω καθόλου γραφικό περιβάλον. Άρχισα να χρησιμοποιώ το tmux, ένα terminal multiplexer- σ' αφήνει να ξεκινήσεις καινούργια "παράθυρα" μέσα στο ίδιο τερματικό, το καθένα χωρισμένο σε οριζόντια ή κάθετα panes, όσα θες εσύ. Για διαχειριστή αρχείων χρησιμοποιούσα το Midnight Commander και μέσα σε δυο μήνες είχα όσα χρειαζόμουνα, βίντεο, ίντερνετ, μουσική, κείμενο, εικόνες, όλα σε text mode- μέχρι που είδα όλο το Star Trek: TNG στο framebuffer (αυτό ήταν μόλις είχα τελειώσει με τη σχολή και είχα πολύ χρόνο στα χέρια μου, έβλεπα δυο επεισόδια τρεκ τη μέρα). Μόνο ένα καλό text mode browser με javascript δεν είχα, δεν πειράζει (θα γράψω έναν δικό μου σε Prolog) (μη γελάς ωρέ!).

Κάποια στιγμή πήρα ένα λαπτοπάκι για να έχω μαζί μου στο μακρυνό commute. Του πέρασα Fedora, με το καινούργιο Gnome, που μου την έσπασε τρομερά (σοβαρά τώρα, τί 'ν αυτό το πράμα;). Για λίγο το δούλευα πάλι με το tmux/Midnight Commander combo μέχρι που αποφάσισα να του περάσω το xmonad, έναν tiling window manager- δηλαδή, απλώνει όλα τα παράθυρα στην οθόνη, πλάι με πλάι, βελτιστοποιώντας το χώρο της οθόνης. Επίσης δεν χρειάζεται ποντίκι, είναι όλο με κουμπιά και με βολεύει πολύ. Είναι γραμμένο και configurable σε Haskell, οπότε καλή ευκαιρία να κάτσω ν' ασχοληθώ λίγο παραπάνω να την μάθω. Τέλος πάντων, καλή φάση, καλά περνάμε.

Και ορίστε. Χωρίς να το καταλάβω, χωρίς να σκεφτώ "τώρα θα κάνω αυτό", έχω αλλάξει τρία window managers πάνω στο ίδιο desktop environment (μετράω και το αρχικό metacity της Φεντόρας) και ένα text-based περιβάλον, σαν να λέμε. Εννοείται πως μ' όλ' αυτά απλά κάνω τον χαβαλέ μου, παίζω ρε παιδί μου. Και ναι, ωραία γίνεται να τα κάνεις και στα Windows όλα αυτά (σε Mac; Δεν ξέρω. Τί είναι το Mac; Όπως λέμε Μακτνόντατς;). Αλλά δεν είναι το ίδιο. Δεν είναι το ίδιο γιατί το Windows είναι φτιαγμένο ειδικά για να μην χρειάζεται ν' ασχοληθείς μαζί του (...δεν είπα οτι το πετυχαίνει...). Ενώ το Linux είναι σαν ένα είδος λέγκο των λειτουργικών συστημάτων. Είναι φτιαγμένο για να το λύνεις και να το δένεις και να περνάς ατέλειωτες ώρες χαράς με τα πολύχρωμα τουβλάκια.

Δεν πιστεύω στ' αλήθεια οτι το Linux είναι ένα "σοβαρό" λειτουργικό σύστημα. Δεν πιστεύω καν οτι είναι λειτουργικό σύστημα. Ένα παιχνίδι είναι, για παιδάκια που τους αρέσει να παίζουνε με κομπιούτερ και κουμπάκια και προγραμματάκια. Κι αν θες να ξέρεις τη γνώμη μου, ο λόγος που είναι καλύτερο λειτουργικό από τα Windows και το Mac OS, είναι οτι έχει τόσο χαβαλέ που τραβάει αυτά ακριβώς τα παιδάκια. Κι ακόμη κι αν δεν ήτανε καλύτερο λειτουργικό (που αν είναι το χρωστάει στον μαπμπά του, το Unix) και πάλι, όλα αυτά τα παιδάκια αυτό θα χρησιμοποιούσανε για να τρέχουνε το ίντερνετ (που τρέχει κυρίως σε σέρβερς με Linux) και να κάνουνε όλες τις δουλειές που κάνουνε. Επειδή έτσι έχει πλάκα.

(A Suivre)

Δούρειος Θούριος

Ή, πώς πιστέψαμε οτι "ελευθερία" είναι το καινούργιο χιτάκι της Μαντόνα.

Μια τεράστια, πλούσια κοινωνία, οπλισμένη με πυρηνικά που αναπαράγει τα κυρίαρχα ήθη της δια της μηντιακής εμβαπτίσεως δεν είναι και πολύ καλή ιδέα. Υπάρχει ένας προφανής κίνδυνος κάπου τα πράγματα ν' αρχίσουν να ξεφεύγουν. Οι λέξεις είναι το μόνο αμετάβλητο μέσο που διαθέτουμε, και γι' αυτό έχουν γίνει ο φορέας για εξαιρετικά σημαντικές ιδέες όπως οι Δέκα Εντολές, το Κοράνι, και η Διακύρηξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Αν τα μηνύματα που μεταφέρουν τα μέσα μας δεν είναι κατά κάποιον τρόπο προσδεμένα σ' ένα πάγιο, γραπτό σύνολο κανόνων, είναι ελεύθερα να τριγυρνάνε ολούθε και υπάρχει πάντα η πιθανότητα οτι θα γεμίσουν σκουπιδια τα μυαλά των ανθρώπων.

Το Ορλάντο είχε κάποτε μια στρατιωτική εγκατάσταση, την Αεροπορική Βάση Μακόυ, με μεγάλες πίστες απ' όπου τα Β-52 μπορουσαν ν' απογειωθούν και να φτάσουν στην Κούβα, ή οπουδήποτε αλλού, φορτωμένα πυρηνικά. Στις μέρες μας όμως η βάση Μακόυ έχει ξηλωθεί και έχει αλλάξει χρήση. Έχει απορροφηθεί στο πολιτικό αεροδρόμιο του Ορλάντο. Οι μεγάλες πίστες χρησιμεύουν πια για την προσγείωση 747 φορτωμένων με τουρίστες από την Βραζιλία, την Ιταλία, τη Ρωσσία και την Ιαπωνία, που έρχονται στο Disney World για να εμβαπτιστούν για λίγο στα μέσα μας.

Για τις παραδοσιακές κοινωνίες, ιδίως αυτές που βασίζονται στον λόγο όπως το Ισλάμ αυτό είναι απείρως πιο απειλητικό απ' ό,τι κάποτε τα Β-52. Είναι προφανές, σ' οποιον βρίσκεται έξω απ' τις Ηνωμένες Πολιτείες, οτι τα κυρίαρχα παρασυνθήματά μας, η πολυπολιτισμικότητα κι η διαφορετικότητα, είναι η βιτρίνα που χρησιμοποιείται (σε πολλές περιπτώσεις όχι σκόπιμα) για να καλύψει την παγκόσμια τάση για τη εξόντωση των πολιτισμικών διαφορών. Η βασική αρχή της πολυπολιτισμικότητας (ή του "σεβασμού στη διαφορετικότητα" ή όπως κι αν το πει κανείς) είναι οτι οι άνθρωποι πρέπει να σταματήσουν να κρίνουν ο ένας τον άλλο- να σταματήσουν να δηλώνουν (και, κάποια στιγμή, να σταματήσουν να πιστεύουν) οτι αυτό είναι σωστό κι εκείνο λάθος, αυτό αληθινό κι εκείνο ψευδές, το ένα πράγμα άσχημο και το άλλο όμορφο, οτι ο Θεός υπάρχει και οτι έχει εκείνες ή ετούτες τις ιδιότητες .

(...)

Το πρόβλημα είναι οτι άπαξ και ξεφορτωθείς την ικανότητα να διαμορφώνεις άποψη σχετικά με το τί είναι σωστό και το λάθος, αληθινό και ψευδές κλπ, δεν μένει πια τίποτα από την κουλτούρα σου. Το μόνο που απομένει είναι οι παραδοσιακοί χοροί με κλογκς και το μακραμέ. Η ικανότητα να εκφέρεις άποψη, να πιστεύεις κάτι, είναι η όλη ουσία του να ανήκεις σε μια κουλτούρα. Νομίζω οτι αυτός είναι ο λόγος που κάτι τύποι με αυτόματα καμμιά φορά εμφανίζονται σε μέρη όπως το Λούξορ και αρχίζουν να γαζώνουν Δυτικούς. Κατανοούν απόλυτα το μάθημα της Αεροπορικής Βάσης Μακόυ. Όταν τα παιδιά τους έρχονται σπίτι φορώντας καπελάκι των Chicago Bulls με το γείσο γυρισμένο στο πλάι, οι μαμπάδες χάνουνε το μυαλό τους.

- Neal Stephenson, "Εν Αρχή Ην η Γραμμή Εντολών"

(A Suivre)

Διπλωματική Διατίμηση

Τό ξέρεις τί σημαίνει αυτό;

Σημαίνει οτι αν πας στο προξενείο ή την πρεσβεία της χώρας σου, στο εξωτερικό και υπογράψεις ένα χαρτί που έχει πάνω χαρτόσημα 100 Ευρώ, θα το πληρώσεις 100 λίρες.

Τη διαφορά θα την τσεπώσει ο κύριος / η κυρία πρόξενος. Α ναι, και θα σου κλαίγεται κιόλας μετά οτι δεν βγαίνει. Κλάμμα, όχι αστεία. Αχ, η φτώχεια. Φέρτε σαμπάνιες να πνίξω τον καϋμό μου.

Ηθικόν δίδαγμα: όπου και να είναι η Ελληνική δημόσια υπηρεσία, για να κάνεις δουλειά θα σου πιάσουνε τον κώλο.

Ανήθικο δίδαγμα: μαλάκα, αν ξανακούσω άνθρωπο να κλαίγεται οτι δεν τη βγάζει όταν έχει μια μερσεντές, ένα SUV και μια άλλη λιμουζίνα έξω απ' τη σπιτάρα με τον κήπο... θα γίνω αγενής, φοβάμαι.

(A Suivre)

Επιτραπέζια Οδομαχία

- Ντάξει, στήνουμε;
- Και ξεκινάμε.
- ΟΚ, παίζεις πρώτος.
- Λοιπόον, οι Πανκς θα ανέβουνε τη Σταδίου μέχρι το άγαλμα του Κολοκοτρώνη.
- ΟΚ, ρίξε ζάρι να δεις αν κρύβονται από τις κάμερες.
- 5.
- Μαλάκα κωλόφαρδε.
- Οι Γότθοι θα προωθηθούνε από τα δεξιά.
- Πού πας ρε μαλάκα; Έχω έξι κλούβες στο Ζάππειο. Θα στους κάνω λοιώμα τους άρρωστους με τα μαύρα!
- Παίζε εσύ και βλέπουμε.
- Αυτό ήτανε, κούνησες;
- Όχι κάτσε.
- Α, λέω.
- Οι μπαϊκεράδες θα στρίψουνε δεξιά στη Βασιλίσσης Σοφίας.
- Τίποτ' άλλο;
- Αυτά προς το παρόν.
- ΟΚ, λοιπόν τους μηχανόβιους θα τους κάνουν ιντερσέπτ οι Δελτάδες από τη Ρηγίλλης.
- Τί κάνεις ρε τρελέ; Τα παπάκια στέλνεις στους χαρλεάδες;
- Ναι, κι άμα φτάσουνε ποτέ κάτω οι χαρλεάδες σου να με χέσεις.
- Καλά. Θα στους σκίσουνε όμως.
- Ας τους σκίσουν, στ' αρχίδια μου. Αυτές οι δυο διμοιρίες θα κατέβουνε προς την πλατεία, και θα ψεκάσουνε το πλήθος.
- Μπάτσοι! Γουρούνια! Δολοφόνοι!
- Κάνεις το σπελ;
- Ναι ρε μουνί!
- Καλάαα. Ρίξε.
- Ασάκια! Γαμιέσαι ρε μαλλάκα! Γαμιέσαι κι εσύ κι οι μαλάκες οι ματατζήδες σου!
- Χαχαχα! Πάρ τ' αρχίδια μου κορόιδο! Αχαχαχα! Πόσους πόντους είχες βάλει στο μαλάκα το Χιππιό Σαμάνο;
- Εκατόν εξήντα.
- Κάτσε τώρα να δεις τί θα στον κάνω εγώ. Οι Χρυσαυγίτες έρχονται από Μητροπόλεως.
- Έχεις αρχιτραμπούκο εκεί μέσα;
- Ναι ρε, δε βλέπεις το κομάντ να πούμε; Ο ψηλός με το τσεκούρι και οι δυο καραφλοί που είναι σαν ψυγεία Πίτσος.
- Ντάξει. Φασίστες-Κουφάλες-Έρχονται κρεμάλες!
- Ρίξε.
- Εφτά! Φάτα ρε μαλάκα! Εφτά ρε μαλάκα! Εφτά! Αχαχά!
- Στον κώλο σου να τα βάλεις και τα εφτά μαλάκα άπλυτε.
- Λοιπόν... τρεις, τέσσερις, πέντε χρυσαυγίτες χέζονται πάνω τους και τρέχουνε στη μαμά τους.
- Δεν ξαναβάζω παρακρατικούς στο στρατό, όλο τρέχουνε.
- Αφού είναι κότες.
- Ντάξει, ντου κι οι άλλες δυο διμοιρίες από την πλατεία. Με τα κλομπς στο ψαχνό.
- Μοράλ για το πλήθος... σπάνε.
- Σιγά μη μένανε. Άντε, κούνα και το σαμάνο.
- Τού 'χω δώσει μανιτάρια, είναι ανμπρέηκαμπλ.
- Το μαλάκα. Να σου πω, πί-ου πί-ου πί-ου...
- Πυροσβεστική είναι αυτό; Γιατί είναι έτσι πορτοκαλί;
- Μού τέλειωνε το κόκκινο. Πυρ, μάλλον ύδωρ, στο Σαμάνο.
- Εεε, χωριό, τί κάνεις εκεί; Σε μοναχή φιγούρα βαράς;
- Γιατί;
- Όταν είναι έτσι μέσα στο πλήθος που τρέχει δεν μπορείς.
- Είσαι σίγουρος;
- Ναι ρε, δες τους κανόνες, εκεί που λέει για τα οδοφράγματα, μια παράγραφο παραπάνω.
- Για να δω... όχι ρε συ, όταν είναι ίδιος τύπος μονάδας λέει, μόνο τότε δεν μπορείς. Το πλήθος είναι σιβίλιανς. Ο Σαμάνος είναι σπέσιαλ γιούνιτ.
- Ωχ, για φέρε να δω. Όχι ρε πούστη. Καλά, ρίχτου.
- Πέντε.
- Ντάξει, τον έπνιξες.
- Δεν έχεις σέηβ;
- Είναι στο δύο, από τα μανιτάρια. Για να δω...
- Όχι ρε μαλάκα!
- Άσσος! Θεός! Αχαχά!
- Γαμώ το σαμάνο. Να σου πω, ζητάδες από την Ερμού, κάτω.
- Ωχ. Έχουνε Άμεση Δράση;
- Εμ τί;
- Καλά, αυτοί ανεβαίνουνε από κάτω. Σ' έναν γύρο θα τους φτάσουνε οι Πανκς.
- Τίποτα δε θα κάνουνε οι Πανκς.
- Θα δούμε. Δεν πάμε στους μηχανόβιους;
- Έλα, ναι.
- Βαράνε οι Δελτάδες...
- Σέηβ οι μηχανόβιοι... δεν χαμπαριάζουνε.
- Ρίξε.
- Αχ!
- Ω γαμώτο.
- Πέντε, έξι, εφτά... Για ρίξε μοράλ...
- Φύγανε.
- Τρεχάτε...
- Οι χαρλεάδες κυνηγάνε...
- Ρϊξε!
- Εφτά!
- Πέντε!
- Έξι!
- Σέηβ!
- Σπέσιαλ!

Επισκέψου τις αντιπροσωπείς της Riot Workshop για μια φιλική γνωριμία με το καταπληκτικό νέο παιχνίδι με μινιατούρες*, Οδομαχία!® Επικές μάχες ανάμεσα στις δυνάμεις του Νόμου™ και του Χάους™. Πάρε μέρος κι εσύ! Διάλεξε την πλευρά σου! Αρχές ή Αναρχικοί; Σύντριψε τον αντίπαλό σου με εφτά βασικούς στρατούς και έξι εφεδρικούς. Ματατζήδες™! Πανκς™! Γότθοι™! Δελτάδες™! Μηχανόβιοι™! Χιππιά™, Μέταλλα™, Νεοναζί™ και Κνίτες™! Ρίξε μαγικά ξόρκια για να τρομοκρατήσεις τον αντίπαλο και να εμψυχώσεις το στρατό σου! Χρησιμοποίησε κάθε μέσο για να κατατροπώσεις τον εχθρό! Οδομαχία!® Πολέμησε τώρα!

(* Οι φιγούρες πωλούνται άβαφες)



[Οι μινιατούρες είναι από τη σειρά Rioting mob and the Law
της Offensive Miniatures]

(A Suivre)

Έχει ο Καιρός γυρίσματα κι η Αγορά νομίσματα.

(Ο Κίρσνερ ευλογεί τα πλήθη. Στ' αριστερά του το Άγιο Δισκοπότηρο της Οικονομικής Ανάκαμψης, στα δεξιά του η Καμπάνα στα Υψηλά Εισοδήματα, στο χέρι του κρατάει τη Λαίκή Εντολή)

Η Αγορά είναι μια απρόσωπη και ισχυρή εξουσία που δεν μπορείς να συνδιαλλαγείς μαζί της ή να την επηρεάσεις, έτσι σε κάθε συναλλαγή σας χάνεις ένα κομμάτι από την ελευθερία σου.

Η Αγορά είναι στη σύγχρονη εποχή ό,τι το κλίμα σε παλιότερες εποχές. Το κλίμα (ο καιρός, οι δυνάμεις της φύσης) γέννησε τους θεούς και τους δαίμονες στις μυθολογίες του κόσμου. Ο Δίας, που κρατάει τον κεραυνό, ο Ηρακλής, ο ηλιακός ήρωας που σκορπάει τα σύννεφα, ο σεισμός Εγκέλαδος, ο τυφώνας Τυφωεύς, ο φουρτουνιασμένος Πωσειδώνας...

Κι οι δυνάμεις της Αγοράς, όπως οι δυνάμεις της φύσης γεννάνε τη δική τους μεταφυσική: την αίρεση του ορθολογισμού, που τόσο ερεθίζει τους ανθρωπιστές διανοούμενους (κι ίσως γι' αυτό και μόνο ν' αξίζει να την ασπαστείς), τους μικρούς προφήτες οικονομολόγους, τους τιτάνες διεθνείς νομισματικούς οργανισμούς και τα παρακατιανά τέρατα τραπεζίτες και χρηματιστές. Και ήρωες έχει ο μπαχτσές: να ο Νέστωρ Κίρσνερ, δαμάζει τον κάπρο του ΔΝΤ, βάζει κάτω τον γίγαντα των ΗΠΑ, ελευθερώνει την αιχμάλωτη Ανάπτυξη και επιστρέφει τα κλεμμένα πρόβατα των πέσος στο μαντρί τους.

Σ' ένα πράγμα διαφέρει η Αγορά από το Κλίμα. Οι κλιματικές μυθολογίες κρύβουν την αδυναμία μας να επηρεάσουμε τον καιρό και συνωμοτούνε με τη λαχτάρα μας να πιστέψουμε οτι αν θυσιάσουμε αρκετά στους Θεούς, θα μας κάνουν τη χάρη και δεν θα πεινάσουμε φέτος. Η μυθολογία της Αγοράς αντίθετα μας βοηθάει να ξεχάσουμε οτι η οικονομία είναι ανθρώπινο κατασκεύασμα, είναι ένα τεχνητό οικοσύστημα που αναδύθηκε από την δραστηριότητα των ανθρώπινων κοινωνιών και δεν το ορίζει τίποτα άλλο από την συμπεριφορά μας. Αλλά ποιός ορίζει την συμπεριφορά των ανθρώπων;

Δεν χρειάζεται να περιμένουμε τα ρομπότ: είμαστε ήδη σκλάβοι του δημιουργήματός μας.

(A Suivre)

Στην έρημο.

In the desert
I saw a creature, naked, bestial,
Who, squatting upon the ground,
Held his heart in his hands,
And ate of it.
I said, "Is it good, friend?"
"It is bitter - bitter", he answered,
"But I like it
Because it is bitter,
And because it is my heart."

- Stephen Crane, 'In the Desert'

+-------------------------+

Μεσ' την έρημο
Είδα ένα πλάσμα γυμνό, κτηνώδες,
Που, καθισμένο στις φτέρνες του
Κρατούσε την καρδιά του στα χέρια του
Και την έτρωγε.
Του είπα "Είναι ωραία, φίλε μου;"
"Είναι πικρή-πικρή", μ' απάντησε,
"Αλλά μ' αρέσει
Επειδή είναι πικρή
Κι επειδή είναι η καρδιά μου"

- Στήβεν Κρέην "Στην έρημο"


+-------------------------+

Στην έρημο,
Πέτυχα ένα πράγμα γυμνό, σαν ζώο
Καθότανε ανακούρκουδα
Κρατούσε την καρδιά του
Και την έτρωγε.
Του είπα "Καλή η καρδιά, ρε φίλε;"
"Σκέτη πίκρα, μεγάλε", μού 'πε.
"Αλλά γουστάρω
Γιατί είναι μέσ' την πίκρα
Και γιατί είναι δικιά μου.
Είναι η καρδιά μου".


- Στέφανος ο Γερανός: "Στην Έρημο"


+-------------------------+

Στην έρημο
Βρέθηκα σ' ένα λάκκο πηχτό, σαν αίμα
Κυλούσε αργά, ανάποδα
Λαμπύριζε στο φως
Και κόχλαζε.
Ψιθύρισα: "Έχεις γίνει τελείως λοιώμα"
"Γάμησε τα" απάντησε
"Με χαλάνε,
Αλλά τα παίρνω γιατί με χαλάνε
Κι επειδή γουστάρω".

- Στηβ Γέραν: "Τελειώνουνε, Κόφτε τα"

+-------------------------+

Στην Κύθνο
Απάντησα μια ψαρωμένη ακρίδα
Που, γυρνώντας που και που
Μιλούσε με πάθος για τη λευτεριά.
Και έφτυνε.
Είπα "Ροδάνθη μου, εκλιπαρείς κουμπιά;"
"Δεν έχει τόξο το βέλος" ρέκασε.
"Μα τρέχω
Επειδή δεν έχω
Κι επειδή δεν θέλω"

- Γρρρκγκκγ Οοουγγρνμφ. "Εξσχτοργμοφ Αργκ"

+-------------------------+

Οουγκ ουγκ
Αγκρ, γκρρρ, γρρρ, γράααου γραααρ.
Μχβρρρμ, γκρρρ, γρρρ, γρααααχργ, αργ.
Α χαχαχαχα, γρρρρ, γρρρ.
Αγρρρ, γροάααρ.
Ροάρργρ, γρρρρ, γραγρκ γκρρουμφ;
"Αγρρρρρφμ, γρμφ, γρμφ, ουμφ" γρρρ γκρρ
"Αγκρ, γρρρ, αμφιγρρρ,
Αγκραγρρρρρ, γρμφ ουμφ
Μχβρρμ γρρρ, γκρρρ"

- Διαπασών Αναΐς: "Μπλιπ Μπλιπ Κλατς"

+-------------------------+

Στο έλεος του θεού
Παράδωσα ένα πλάσμα ταπεινό, χαμένο
Που, αφού είχε σκοτώσει όσους είχε αγαπήσει
Κρατούσε το κεφάλι του στα χέρια του
Μονολογώντας.
Το ρώτησα "Υποφέρεις, κτήνος;"
"Υποφέρω", μου απάντησε, "φριχτά"
"Κι εύχομαι να μην ήμουν κτήνος
Ή να είχα το μυαλό,
Να μην φερθώ σαν κτήνος"

- Έτσι. Αυτά (Τώρα).

(A Suivre)