Γλώσσα. Προσέχουμε πού τη βάζουμε.

Ξεκίνησα να σχολιάζω σε μια ανάρτηση στο Απέναντι Πεζοδρόμιο, αλλά στην πορεία μου βγήκαν πολλά που ήθελα να πώ, κι έτσι είπα να το κάνω ποστ, που επιτρέπεται να ξεχειλώσει λίγο παραπάνω. Αυτό που μ' έβαλε στην πρίζα ήταν ένα σχόλιο του erva_cidreira:

"Δυστυχώς, στα ελληνικά οι λοαδ όροι έχουν κακοπάθει (...) Η Ολκε προβλέπει στο καταστατικό της την αλλαγή του όρου ομοφυλόφιλος με τον όρο πούστης. (...) Ο Σάττε χρησιμοποιεί τους όρους- εισαγωγής τραβεστί (δεκαετίες 70-80) και τρανσέξουαλ (δεκαετία 90), όταν ο ελληνικός όρος διεμφυλικός θα τον κάλυπτε νοηματικά καλύτερα"

Μόλις λίγες μέρες πριν, γέλαγα μ' ένα φίλο μου για εκείνη την εκπομπή του Τριανταφυλλόπουλου με τον Χατζηστεφάνου, τον Βαλιανάτο και το δικηγόρο - ηχομετρητή (είδα το στιγμιότυπο στο youtube). Ο φίλος μου γύρισε και μου είπε οτι "τσακώνονταν ο γκέυ, ο πούστης κι ο ομοφυλόφιλος"... το βρήκα πολύ εύστοχο. Αυτό για την ΟΛΚΕ και το "πούστης" δεν το είχα ξανακούσει- μάλλον θα είναι κάποιο cunning plan με σκοπό να επιδείξουνε υπερηφάνεια, θαρρώ. Ομολογώ οτι μου φαίνεται λίγο άστοχο.

Μου έχει συμβεί να υπερασπίζομαι τη λέξη "τραβεστί", η οποία δεν με προσβάλλει κι έχει την ιστορία της. Η ιστορία της είναι οτι πάντα, κάποιος, μας έλεγε κάτι άλλο από εκείνο που θέλουμε εμείς οι ίδιες να λεγόμαστε- γυναίκες- και δεν θέλω να το ξεχνάω αυτό. Αυτή τη στιγμή δεν είμαστε αποδεκτές ως γυναίκες χωρίς προσδιορισμό, οπότε δέχομαι και χρησιμοποιώ το "τρανς", "τρανσέξουαλ" ή "διαφυλική" γυναίκα, για να μπορώ να συνεννοηθώ. Αλλά, σαν λέξεις, το τρανσέξουαλ, το διαφυλικός/ή και διεμφυλικός/ή δεν μου κάνουνε, κατ' αρχήν γιατί ακούγονται στ' αυτιά μου ατσούμπαλα, κλινικά και ξένα. Όταν πρωτοβγήκα, μόνο το "τραβεστί" ήξερε ο κόσμος, το "τρανσέξουαλ" το εισήγαγε η Τζένυ Χειλουδάκη με τον εισαγγελέα της. Όμως το "τραβεστί" αφήνει απ' έξω ένα σωρό κόσμο, με πρώτους τους τρανς άντρες, και σίγουρα δυσκολεύει κάποιες τρανς γυναίκες να δεχτούνε τον εαυτό τους. Αλλά και με τα πρωτότυπα "transsexual" και "transgendered", ακόμη κι Έξω δεν θα βρεις κανέναν κοινό ορισμό, ο καθένας τα εξηγεί όπως καταλαβαίνει κι επικρατεί γενικώς το χάος. Τά 'χω δει ακόμη και να χρησιμοποιούνται ως ιεραρχικοί προσδιορισμοί: "εγώ είμαι μια αληθινή transsexual, εσύ είσαι απλώς ένας ανώμαλος transgendered"- άλλες γελοιότητες κι αυτές από 'κει.

Η αλήθεια είναι οτι, στη δική μας περίπτωση, των τρανς γυναικών, όντως εκεί που άλλαξε η γλώσσα, άλλαξε κι η πραγματικότητα. Θέλω να πώ, όταν είμασταν "τραβεστί", υπήρχαμε μόνο στη νύχτα και τις πιάτσες. Απ' τη στιγμή που γίναμε "τρανσέξουαλ", έχουν αρχίσει να φαίνονται δημόσια γυναίκες που προσπαθούν να ζήσουν διαφορετικές ζωές, συνηθισμένες και συμβατικές. Το "τρανσέξουαλ" δεν έχει το στίγμα του "τραβεστί" και είναι πιο εύκολο να το χρησιμοποιήσουμε για να πούμε οτι, "νά, αυτό είμαστε", όταν διεκδικούμε την ένταξή μας στην κοινωνία των ανθρώπων (αντί των αγριμιών που γυρνάνε στις ερημιές ψάχνοντας για κουφάρια).

Το "τραβεστί" είναι συνώνυμο με την καταναγκαστική πορνεία, σημαίνει οτι είμαστε ένα μάτσο ανήθικες πόρνες, μιάσματα της κοινωνίας που πρέπει να πετιούνται στο περιθώριο. Το "πούστης" λέει οτι οι ομοφυλόφιλοι είναι άνανδροι, οτι δεν είναι άντρες σερνικοί- άχρηστοι κι αυτοί, θα πάνε στρατιώτες και θα κατεβάσουνε τα βρακιά τους μόλις δούνε τον Τούρκο. Κι οι δυο είναι λέξεις που έχουνε τη δύναμη να καταστρέψουνε ζωές και να φέρουνε ντροπή και συμφορά. Και το έχουνε κάνει, και συνεχίζουνε να το κάνουνε. Οι ίδιοι όμως που τις χρησιμοποιούνε σαν όπλα εναντίον μας, "ο πολύς ο κόσμος", κι εκείνος ο θρυλούμενος "λαός" (που χάνεται στα βάθη της ιστορίας), δεν έχουνε συναίσθηση της μιζέριας και της δυστυχίας που μας χαρίζουν απλόχερα με τη γλώσσα τους (κι όχι μόνο). Ξυπνάνε μόνο άμα κάνουνε ένα παιδί και "τους βγει πούστης" ή τραβεστί, ή κάτι τέτοιο. Κι εκεί πάλι, ξυπνάνε μόνο για να το τσακίσουνε και να το τρομοκρατήσουνε: "πούστης είσαι ρε;" κι "άμα μου γίνεις πούστης θα σε πνίξω με τα ίδια μου τα χέρια". Είναι ειρωνικό να γνωρίζει την ντροπή εκείνος που πρώτος σ' έκανε να ντρέπεσαι- ποιός γελάει όμως, δεν το ξέρω, όταν ο ίδιος σου ο πατέρας σε λέει πούστη, βρωμιάρη κι ανώμαλο.

Κι ύστερα έχεις και τους ακτιβιστές που προσπαθούνε να πιάσουνε το ξίφος από τη λεπίδα του και να το γυρίσουν ανάποδα (δύσκολη μανούβρα νίντζα) και διεκδικούνε τις λέξεις που μας πετούσανε στα μούτρα τόσον καιρό, να τις κάνουνε δικές τους και να τις χρησιμοποιούνε χωρίς να προσβάλλονται και χωρίς να προσβάλλουνε κανέναν. Μόνο που στην πορεία, καταφέρνουνε να πούνε πάλι όλους τους ομοφυλόφιλους, πούστηδες και να τους κάνουνε έξαλλους...

Κι εγώ δεν ξέρω τί πρέπει να πετάξουμε και τί να κρατήσουμε- θα σταματήσουμε να έχουμε μια γλώσσα καθομιλούμενη, διαφορετική από την "επίσημη" και "σοβαρή" μας; Κι αν καταντήσουμε σοβαροφανείς βλάκες, που κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους; Κι αν φτάσουμε να μιλάμε με γλώσσα ξύλινη, κι εμείς, σαν χάρντκορ κνίτες (ΚΝ/HC); Ή, ακόμη χειρότερα, αν χάσουμε την επαφή μας με την πραγματικότητα; Κι απ' την άλλη, αν η καθομιλούμενη που χρησιμοποιούμε σήμερα έχει μείνει κολλημένη στη δεκαετία του 60, ποιός έχει χάσει την επαφή του με την πραγματικότητα...;

Τελικά, οι λεσβίες την έχουνε καλύτερα απ' όλους, μου φαινεται, που δεν είναι βρισιά η λέξη τους... μόνο που μας ξεφυτρώσαν τώρα κι εκείνοι οι καραγκιόζηδες με τις αγωγές από τη Λέσβο!

Μπέρδεμα, έ;

(A Suivre)

Γιατί να παντρεύονται οι ομοφυλόφιλοι μεταξύ τους; Ορίστε γιατί.

Από την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστήριου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, στην υπόθεση Cossey εναντίον του Ηνωμένου Βασίλειου- η σε διαφωνία άποψη του δικαστή Μάρτενς (οι υπογραμμίσεις δικές μου):

Ο γάμος είναι πολύ περισσότερο από μια σεξουαλική ένωση, και άρα η δυνατότητα συνουσίας δεν είναι "ουσιαστικής σημασίας" για τον γάμο. Πρόσωπα που δεν είναι, ή δεν είναι πια ικανά να τεκνοποιήσουν ή να έρθουν σε συνουσία δύνανται επίσης να παντρευτούν, και όντως παντρεύονται. Αυτό συμβαίνει επειδή ο γάμος είναι πολύ περισσότερο από μια ένωση που νομιμοποιεί την συνουσία και έχει στόχο την τεκνοποίηση: είναι ένας νομικός θεσμός που δημιουργεί μια σταθερή νομική σχέση ανάμεσα στους δύο συντρόφους και σε τρίτα μέρη (συμπεριλαμβανομένων και των αρχών), είναι ένας κοινωνικός δεσμός, με την έννοια οτι οι έγγαμοι (όπως το έθεσε ένας αξιότιμος συγγραφέας) "δηλώνουν προς τον κόσμο οτι η μεταξύ τους σχέση είναι στηριγμένη σε ισχυρά ανθρώπινα συναισθήματα, αποκλειστική δέσμευση προς αλλήλους και μονιμότητα", είναι, επίσης, ένα είδος συντροφικότητας στην οποία οι διανοητικοί, πνευματικοί και συναισθηματικοί δεσμοί είναι τουλάχιστον τόσο ουσιαστικής σημασίας όσο και οι σωματικοί δεσμοί.

Η διαφωνούσα άποψη του δικαστή Μάρτενς δεν είναι πια επίκαιρη, όπως δεν είναι και η απόφαση του Δικαστηρίου, εναντίον της Caroline Cossey (που είναι πιο γνωστή με το ψευδώνυμο Tula)- παρά μόνο για να μας υπενθυμίσει οτι, όλα, κάποτε, αλλάζουν. Σε νεότερες, παρόμοιες υποθέσεις, το Δικαστήριο αποφάνθηκε υπέρ των εναγόντων (η αρτηριοσκληρωτική στάση του ΗΒ στα θέματα της αναγνώρισης του φύλου των διαφυλικών ατόμων, έχει αλλάξει ριζικά).

Παραθέτω όμως την παράγραφο όπου ο δικαστής διατυπώνει την άποψή του για το γάμο.

Επειδή αυτή, είναι επίκαιρη.

(A Suivre)

Ταξίδι στην Ευρώπη.

Ταξιδεύουμε με τραίνο και πλοίο. Όχι από οικολογική ευαισθησία (με τρεις μέρες ταξίδι δεν ξέρω πόσο λιγότερα ορυκτά καύσιμα καίγονται για χάρη μας), ούτε για οικονομία (αν κλείσεις αεροπορικό εισιτήριο από νωρίς, είναι πολύ πιο φτηνά). Αλλά επειδή φοβόμαστε τα αεροπλάνα. Κι οι δύο. Άμα δεν ταιριάζαμε, δεν θα συμπεθεριάζαμε.

(Αναχώρηση από το στάθμό του Μπράιτον)

Το ταξίδι είναι λίγο μπελάς, να κουβαλάς τις βαλίτσες σου στα τραίνα και τα καράβια- αλλά η διαδρομή ειναι ανταμοιβή και μας αρέσει πολύ. Άλλες φορές περνάμε απένταντι (στην Ευρώπη!) με το φέρυ, από το Νιούχέηβεν στην Διέπη, μια όμορφη, παλιά Γαλλική πόλη, με ενδιαφέρουσα αρχιτεκτονική. Αυτή τη φορά, πήγαμε από το Ντόβερ στο Καλαί με το φέρυ, μετά Παρίσι και Βενετία με τραίνο και με το πλοίο στην Κέρκυρα.

(Λουλούδια και γερανοί στο Καλαί)

(Φάσκελα στο τραίνο για Λίλ -πρώτος σταθμός για Παρίσι.)

(Τραίνα στο σταθμό της Λίλ.)

(Απέναντι από το σταθμό του Paris Bercy. Τί γλυκό...! Κάπου εκεί κοντά ακουγότανε μια ορχήστρα κρουστών που έπαιζε σάμπα. Σίγουρα είμαστε στο Παρίσι;)

(Το βράδυ στο τραίνο για Βενετία.)

(Για πρώτη φορά, είχαμε όλη την καμπίνα δικιά μας.)

Στο ολονύχτιο τραίνο για Βενετία, γνωρίζουμε κάθε φορά διάφορους Γάλλους και Ιταλούς, που ταξιδεύουν μπρος πίσω. Μας έχει κάνει εντύπωση, πώς καταφέρνουν να μην συννενοούνται χωρίς τη διερμηνεία μας, ενώ μοιάζουν τόσο πολύ οι γλώσσες τους. Εγώ τουλάχιστον, Ιταλικά δεν ξέρω, τα καταλαβαίνω από τα Γαλλικά μου. Μας τυχαίνουνε και φρούτα, καμμιά φορά. Πέρσι, κάτι φαντασμένοι Γάλλοι προσπαθούσαν να μας εξηγήσουν ποιοί είναι ο Ρωμαίος κι η Ιουλιέτα. Α; Τί μου λέτε; Τους έγραψε ο Σαίξπηρ, ε; Και... ποιός ήταν αυτός είπατε;

(Βενετία. Κάτσαμε μια μέρα και φύγαμε την επόμενη.)

(Η πλατεία μπροστά στο ξενοδοχείο μας, το Al Gobbo -ο σγούμπος!)

(Το Palazzo Ducale, το παλάτι των Δόγηδων δηλαδή- το αγαπημένο μου! Και η γέφυρα των στεναγμών από δίπλα.)

(Στο καράβι για Κέρκυρα, ταξίδευε και μια ομάδα ακροβάτες από την Κροατία, νομίζω. Κάνανε εξάσκηση στο κατάστρωμα.)

(27 ώρες στο πλοίο! Παίζουμε και κάνα Magicάκι για να περνάει η ώρα...)

Συνήθως, καταλαβαίνω οτι φτάσαμε στον πολιτισμό όταν πίνουμε τον πρώτο καφέ της προκοπής- κατά κανόνα, στη Γαλλία. Φέτος το ένοιωσα στο πλοίο για Κέρκυρα, όταν κατάλαβα γιατί κάπνιζε ο κόσμος μέσα στο σαλονι του πλοίου. Μα... δεν απαγορεύεται το κάπνισμα στους εσωτερικούς χώρους; Από που μου έρχεται μυρωδιά πούρου; Κι αυτή εκεί, τί κάνει; Καπνίζει;;;!!!

(Η Κέρκυρα, κουνημένη... Αφού σού'πα, μην ακουμπάς στην κουπαστή!)

(A Suivre)

The Beagle Has Landed

Είμαι μια πιτσιλωτή ζέβρα.

Μια ριγέ λεοπάρδαλη.

Και είμαι στην Κέρκυρα.

Η συνέχεια, στο επόμενο επεισόδιο της συναρπαστικής μας σειράς. Μην το χάστε.

(A Suivre)

Η διαλεκτική της Έριδας.

Μικρή σημείωση, σχετικά με το πρόσφατο blogwar όπου έχει εμπλακεί ο e-lawyer:

Μέχρι να έρθει η καλύτερη και πιο ευγενική διαδικτυακή κοινωνία που οραματίζονται άνθρωποι σαν τον e-lawyer, έχω να προτείνω κάτι. Όταν βλέπουμε έναν μπλόγκερ που έχει σαφώς τοποθετηθεί ως σύμμαχός μας, με λόγο έναρθρο, και με γνώσεις που δεν είναι στη διάθεση του καθενός (λόγω της τεχνικής του κατάρτισης στα θέματα που πιάνει στο στόμα του) να μην τον αφήνουμε μόνο του όταν δέχεται συντονισμένες επιθέσεις από υπεράριθμους αντιπάλους- αυτό που λέμε swarming. Γιατί κάποια στιγμή, θα αηδιάσει και με εμάς και μ΄ όλους και θα τα παρατήσει.

Λέω πως είναι καλή ιδέα, όποιος ΛΟΑΤ μλπόγκερ κρίνει οτι ο e-lawyer έχει μιλήσει σωστά για τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ ατόμων, να κοιτάξει να δεί πώς θα τον υποστηρίξει, είτε με μηνύματα συμπαράστασης στο μπλογκ του, είτε με όποιο άλλο τρόπο νομίζει.

Για όποιον έχασε το επεισόδιο, ο πόλεμος ξεκίνησε σε ένα ποστ του Old Boy που έκραζε το Ζαχαράτο επειδή πανηγύριζε για την Εθνική. Εμένα προσωπικά, να κι η εθνική σας κι η μπάλα σας (εκτός αν παίζει η ΑΕΚ), αν περιμένετε πάλι να σηκώσετε το κύπελο για να σας σηκωθεί, χέσε μας. Αλλά η ομοφοβία, είναι τοξική, λομώδης και ύπουλη. Μην περιμένεις να έρθουνε να σε πλακώσουνε στο ξύλο για να την διαπιστώσεις και να αντιδράσεις. Γιατί τότε δεν θα χρειαστεί να περιμένεις και πολύ, με πιάν΄ς;

Για να δώ λοιπόν, το κίνημα των Ελλήνων ΛΟΑΤ μπλόγκερς. Μασάει ή μετράει;

(A Suivre)

Διακοπές από την Κατουρημένη Νήσο

Φεύγω, έρχομαι, αυτά τα πράγματα, όπως έχει γραφτεί στη βιβλιογραφία, είναι σχετικά. Γεγονός είναι που κοντεύει να τελειώσει ο Ιούνιος, είμαι στο Νότο της Αγγλίας που υποτίθεται οτι έχει καλό καιρό κι έξω φυσάει, έχει συννεφιά, βρέχει και γενικώς, ο καιρός ΓΑΜΙΕΤΑΙ!!! με το συμπάθειο.

Όχι κάθε μέρα, δε λέω. Εχτές ας πούμε έκανε λιακάδα κι είχαμε καμμιά εικοσαριά βαθμούς, στον ήλιο. Στη σκιά την έβγαζα με τη ζακετούλα μου. Πήγα και βρήκα τις φίλες μου από το Clare Project, φιληθήκαμε σταυρωτά (το βρίσκουν πολύ εξωτικό εδώ πάνω) για αποχαιρετισμό μέχρι το Σεπτέμβριο και πήγαμε και βγάλαμε και φωτογραφίες, έτσι για αναμνηστικές.



Η Αλεξάνδρα είναι ηθοποιός. Καλή κοπέλα, έχει ταξιδέψει παντού (πουτάνα!) και της αρέσουν οι κοπέλες.



Η Έμιλυ είναι τρελλό γκηκ, έχει τρέλλα με το Battlestar Galactica (το καινούργιο!) και διάφορα τέτοια sci-fi. Παίζει και Warhammer 40K. Έχουμε ταιριάξει.



Η Τζένυ έχει καταγωγή από τη Γερμανία και την Ουγγαρία, αλλά έχει και Αγγλική υπηκοότητα. Μιξ άτομο δηλαδή. Κάνω πιο πολύ παρέα μαζί της. Κουβαλάει μπόλικη τρέλλα, αλλά την παίρνει συνέχει από κάτω ρε γαμώτο. Σκέφτομαι οτι στην Ελλάδα θα εύρισκε την υγειά της. Ίσως κι όχι. Ξέρω ΄γω.



Φάγαμε και σούσι, με την Τζένυ. Εγώ για πρώτη φορά (ξέρω, απαράδεκτη). Γαμάτο ήτανε, και πανάκριβο, τρείς λίρες η μπουκιά, ότι πρέπει για δίαιτα.



... Ευρωπαϊκές νύχτες...



Με άλλα λόγια: θα λείψω για λίγο. Έρχομαι Ελλάδα για διακοπές.

(A Suivre)

Για το δικαίωμα στην υιοθεσία από ζευγάρια ομοφυλόφιλων

Η ίδια κοινωνία που θα δημιουργούσε ψυχολογικά στα παιδάκια που θα υιοθετούσαν τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια, έκανε ότι περνούσε από το χέρι της για να κάνει προβληματικούς τους ίδιους ανθρώπους που λέει σήμερα οτι δεν δικαιούνται να υιοθετούν, για να μην κάνουν τα παιδιά τους προβληματικά.

Πριν από λίγο καιρό είχα μια συζήτηση με μια κυρία παιδοψυχολόγο, δουλεύει σε Ελληνικό δημόσιο νοσοκομείο. Τη ρώτησα την άποψή της σχετικά και μετά από διάφορους ελιγμούς, μου είπε τελικά οτι η ίδια δεν θα συμφωνούσε να υιοθετήσει ένα ζευγάρι ομοφυλόφιλων ένα παιδί, στην Ελλάδα. Στο εξωτερικό, είπε, ίσως, αλλά στην Ελλάδα, έτσι όπως είναι η κοινωνία, δεν θα συμφωνούσε.

Προσπαθώντας να δώ το ζήτημα ψύχραιμα και λογικά, και να μην την κατηγορήσω για συγκαλυμμένη ομοφοβία, καταλαβαίνω τί θέλει να πεί. Οτι ένα παιδάκι με δυο μπαμπάδες πούστηδες θα κυκλοφορούσε με ένα στίγμα από δώ ως την Ανταρκτική, που θα το δυσκόλευε σε όλη τη ζωή του. Και βέβαια, αυτή η άποψη δεν είναι καινούργια, την έχω ξανακούσει και είναι το επιχείρημα που στοχεύει κατευθείαν στο συναίσθημα: "τί θέλετε; Να υιοθετήσετε; Καλά, το παιδί, δεν το σκέφτεστε;"

Κι αυτό ακριβώς είναι το ζήτημα: το παιδί σκεφτόμαστε έτσι; Ε, κι εγώ που σήμερα είμαι τραβεστί και δεν θα μ΄ αφήνανε να υιοθετήσω, μη μαγαρίσει το παιδί, κι εγώ παιδί ήμουνα κάποτε. Κι όταν ήμουνα παιδί, διαφυλικό (αυτά αρχίζουν νωρίς) ποιός με σκέφτηκε, και τί έκανε για να μη μεγαλώσω και γίνω προβληματικό, κι ας είχα γονείς νορμάλ, ετεροφυλόφιλους; Μια χαρά είμαι, αλλά όχι χάρη σε καμμιά κυρία παιδοψυχολόγο που νοιάζεται για τα παιδιά κατ΄αρχάς, ούτε σε καμμία κυρία η κύριο με οποιαδήποτε ιδιότητα. Ούτε χάρη σε καμμιά κοινωνία που συμπονάει τα καημένα τα παιδάκια που θα τους δημιουργηθούν τα ψυχολογικα προβλήματα, και καλά, γιατί θα μεγαλώσουν με μπαμπάδες πούστηδες (όχι λεσβίες βέβαια, γιατί εκείνες μπορούν να κάνουν τα δικά τους παιδιά! Προς το παρόν...! ).

Η ίδια κοινωνία που θα δημιουργούσε ψυχολογικά στα παιδάκια που θα υιοθετούσαν τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια, έκανε ότι περνούσε από το χέρι της για να κάνει προβληματικούς τους ίδιους ανθρώπους που λέει σήμερα οτι δεν δικαιούνται να υιοθετούν, για να μην κάνουν τα παιδιά τους προβληματικά.

Και πότε θα αλλάξει αυτή η κοινωνία, που από τη μια νοιάζεται για το μέλλον των παιδιών, κι απ΄ την άλλη τους δημιουργεί προβλήματα επειδή οι γονείς τους (κι όχι τα ίδια) είναι ομοφυλόφιλοι;

Και τί γίνεται αν και τα παιδιά είναι ομοφυλόφιλα τα ίδια; Μήπως να δίνουμε στους γκέυς να μεγαλώνουνε ότι παιδάκια φαίνονται λίγο αδερφούλες, αφού είναι ήδη βλαμμένα; Αλήθεια, αν ένα κανονικοφυλόφιλο ζευγάρι υιοθετούσε ένα ανωμαλοφυλόφιλο παιδάκι, θα το μεγαλώνανε χωρίς προβλήματα;

Ποιό είναι το Μεγάλο Σχέδιο επιτέλους; Πότε θα αλλάξουν τα πράγματα και θα "ωριμάσει" η Ελληνική κοινωνία; Μετά από άλλα 5000 χρόνια ιστορίας; Αν υποτίθεται οτι η επιστήμη, ή η πολιτεία, έχει κάνει κάποια προσπάθεια για να γίνει πιο εύκολη η ζωή των ομοφυλόφιλων, παιδιών και ενήλικων, αυτή η προσπάθεια έχει αποτύχει. Τα ίδια προβλήματα είχα κι εγώ όταν μεγάλωνα πριν από... εεε... κάτι χρόνια... τα ίδια έχουνε και τα παιδιά που μεγαλώνουνε σήμερα κι είτε είναι ομοφυλόφιλα τα ίδια, είτε είναι κάποιος από το περιβάλλον τους (γιατί βέβαια η υποκριτική λογική του "επιχειρήματος" ξεχνάει οτι πολλοί ομοφυλόφιλοι είναι παντρεμένοι κι έχουν παιδιά δικά τους).

Η λογική του "δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι" απέτυχε, δεν εξασφάλισε την ψυχικη υγεία και την επιτυχημένη κοινωνικοποίηση σε κανέναν. Είναι καιρός πια να δοκιμάσουμε και τον δικό μας τρόπο- να υιοθετήσουμε, να μεγαλώσουμε παιδιά υγειή που θα φέρουν έναν καλύτερο κόσμο, γιατί θα είναι παιδιά δικά μας και δεν θα τα γαμάμε ανάποδα για να εφαρμόσουνε στις δικές μας απόψεις για το φύλο και τη σεξουαλικότητα.

Και στην τελική, όλοι έχουν δυσκολίες όταν μεγαλώνουνε. Ο ρόλος του γονέα είναι να δώσει αρκετά εφόδια στο παιδί του για να υπερβεί τις δυσκολίες που θα του παρουσιαστούνε. Και δεν υπάρχει επιχείρημα λογικό, σκέψη σωστή, που να λέει οτι ένας γονέας δεν θα δώσει αρκετά εφόδια στο παιδί του επειδή είναι ομοφυλόφιλος.

Αυτά. Κι ένα τελευταίο- αν βρεθώ εγώ ποτέ να μεγαλώνω παιδιά, δεν θα μασάνε την πούτσα τους, γιατί θα τα έχω μεγαλώσει εγώ και όποιος τους πεί κουβέντα για τη μάνα τους, θα του πάρει ο διάλος τον πατέρα.

Στάσσα, όβερ.

(A Suivre)

Flash Jigsaw Puzzle

Όπως υποσχέθηκα εδώ και πολύυυ καιρό, ανεβάζω το παζλάκι που έφτιαξε η καλή μου:

Jigsaw Puzzle!!

Μπορείτε να παίξετε online, με τις εικόνες που έχουμε διαλέξει εμείς, στο παράθυρο που ανοίγει το ως άνω λινκ (δεν είναι ιός, ούτε rick rolling βρε παρανοϊκά άτομα! κλικάρτε!) ή αν προτιμάτε μπορείτε να το κατεβάσετε στον υπολογιστή σας, πιέζοντας το πράσινο κουμπάκι με το βέλος, μέσα στο παιχνίδι, οπότε μπορείτε να βάλετε και τις δικές σας εικόνες για να παίξετε. Το download είναι περίπου 1 MB και περιλαμβάνει και το Flash player που χρειάζεται για να τρέξει το παιχνίδι.

Για να δείτε τις επιλογές του παιχνιδιού, πιέστε στο μπλε βέλος στα δεξιά του παράθυρου του παζλ. Εκτός από τις συνηθισμένες επιλογές για παιχνίδια παζλ, θα δείτε κάποιες επιλογές για να αλλάξετε τα χρώματα και να προσθέσετε διάφορα εφφέ στην εικόνα του παζλ. Χαζολογήστε ατελείωτες ώρες στη δουλειά σας! Αλλά μην πείτε στο αφεντικό σας οτι το είπα εγώ!

Εννοείται οτι δεν κοστίζει τίποτα να κατεβάσετε το παιχνίδι, αλλά αν έχετε την ευγενή καλωσύνη να μας ειδοποιήσετε για ότι λάθη (bugs) βρείτε όσο ασχοληθείτε μαζί του, θα το εκτιμήσουμε δεόντως. Επίσης, το παιχνίδι δεν συνοδεύεται από κάποια ηλεκτρονική άδεια, οπότε μπορείτε να το κάνετε ότι καταλαβαίνετε... :)

Y.Γ. Πιθανόν να έχετε προβλήματα αν ανοίξετε το λινκ με browser εκτός του Firefox ή του Internet Explorer 7.0. Δεν έχω προβλήματα με τον IE 6.0 αλλά μ' αυτά τα πράγματα δεν ξέρεις ποτέ :(

Y.Γ. 2: Αν προτιμάτε να παίζετε online αλλά θέλετε να παίξετε με μια δικιά σας εικόνα, επικονωνήστε μαζί μου στο idinatas [παπάκι] yahoo.com και στείλτε μου την εικόνα που θέλετε, να την προσθέσουμε στη λίστα.

(A Suivre)

Ο παλιός μύλος.

Έχω κάνει πολλά πράγματα στη ζωή μου που ντρέπομαι να τα θυμάμαι, γι΄ αυτό όμως που ντρέπομαι περισσότερο είναι κάτι που δεν έκανα εγώ αλλά η μάνα μου. Όταν ήμουνα γύρω στα δέκα, πήγε και αγόρασε ένα οικόπεδο σε μια περιοχή της Πεντέλης που "ανήκε" σ΄ έναν συνεταιρισμό. Σκατά ανήκε στο συνεταιρισμό βέβαια. Δασική έκταση ήτανε, κάηκε δυο φορές ήδη, τη μια στη μεγάλη φωτιά που κατάκαψε όλο το βουνό μέχρι το Διόνυσο. Όπου νάναι, θα την βάλουν και στο σχέδιο πόλης. Είναι και το αεροδρόμιο κοντά- μην αντιστέκεσαι, πιο πολύ θα υποφέρεις.

Όταν πρωτοπήγαμε να μείνουμε στο σπίτι που χτίσαμε, εκεί πάνω, είμασταν εμείς και οι αλεπούδες. Χωρίς πλάκα. Το επόμενο σπίτι ήτανε καμμιά πεντακοσαριά μέτρα μακρυά. Είχε κάτι χωματόδρομους, ηλεκτρικό και νερό δεν υπήρχε και μόλις έπεφτε η νύχτα, τη βγάζαμε με τις λάμπες του γκαζιού, αλλά γύρω - γύρω ήτανε πίσσα σκοτάδι. Έβγαινα και κοίταζα τα αστέρια και τσαντιζόμουνα που ακόμη κι εδώ, έξω από το λεκανοπέδιο, μου έκρυβε την αίγλη του γαλαξία η ανταύγεια της Αθήνας. Τα πρωινά, όταν μεγάλωσα λίγο και καταλάβαινα δυο πράματα παραπάνω, έτσι νόμιζα, για το πού είχαμε έρθει να μείνουμε, έβλεπα τον ήλιο να ανατέλλει πάνω από το δάσος και σκεφτόμουνα οτι όλα αυτά θα μείνουνε για πάντα έτσι. Δεν θα έρθει κανείς να βάλει φωτιά εδώ πάνω, σκεφτόμουνα, αφού το έχουνε ήδη κόψει οικόπεδα. Είναι που καταλάβαινα δυο πράματα παραπάνω. Όταν κάηκε η Πεντέλη όλη, κάηκε και το μυαλό μου μαζί της. Κι ένα κομμάτι του δεν γύρισε ποτέ πίσω. Έμεινε κολλημένο στη φρίκη που έφαγα όταν κατάλαβα τί είχε παιχτεί. Για να χτιστούνε σπίτια σαν το δικό μου, κάηκε η Πεντέλη. Και βέβαια, δεν καήκανε τα σπίτια. Αυξάνανε και πληθύνανε. Σήμερα, έχω κι εγώ ένα σπίτι στο δάσος. Μόνο που εκεί που είναι το σπίτι μου, δεν υπάρχει πια δάσος.

Θα τα βρούμε όλα μπροστά μας. Μια μέρα θα είμαι γριά κι άρρωστη και θα καίγονται τα πνευμόνια μου για μια ανάσα καθαρού αέρα. Και δεν θα υπάρχει, καθόλου, πουθενά. Θα πληρώνουμε τον αέρα με το λίτρο.

Στην κοιλάδα κάτω από το σπίτι μου, ήτανε τα ερείπια ενός παλιού αγροκτήματος και ενός ακόμη παλιότερου νερόμυλου. Ένας πύργος από κίτρινο τούβλο, ψηλός ίσαμε τρεις ορόφους, στεκότανε στην όχθη του ρέματος, δίπλα σ'ένα πέτρινο γεφύρι. Ένας αγωγός από κεραμικό έτρεχε μέσα στο δάσος και έφερνε νερό από τα ψηλότερα επίπεδα του ρέματος μέχρι την κορφή του πύργου. Από κει, έπεφτε πάνω στους μηχανισμούς του μύλου και γυριζε τις μυλόπετρες. Δίπλα στα ερείπια του μύλου ήτανε ένα σπίτι μοντέρνο, περιφραγμένο με μια ψηλή μάντρα, με σπασμένα γυαλιά στη ράχη της. Μέσα είχανε δυο-τρία άλογα. Δεν είχα δει ποτέ να τα καβαλάνε. Τα κοίταζα από τη βεράντα του σπιτιού μας και κάποια φορά είχα πιαστεί, με προσοχή, στην άκρη από τη μάντρα και τα χάζευα. Τα έβλεπα κι όταν ανέβαινα στον πύργο- ήτανε στηριγμένος στην άκρη του γκρεμού με έναν τοίχο, που έφερνε τα τελευταία μέτρα του αγωγού. Σκαρφάλωνα στην πλαγιά, ισορροπούσα πάνω στον αγωγό και στεκόμουνα σε μια βεραντούλα πάνω στον πύργο.

Στο σπίτι, έμενε μαζί μας κι ο κύριος Μάκης, ένας άντρας από την Ικαρία που είχε γνωρίσει η γιαγιά μου από κάποια αγγελία σε μιαν εφημερίδα. Χαίρομαι τουλάχιστον που δεν γνωριστήκανε από κάνα Χρυσό Κουφέτο. Είχε μεγαλώσει στο χωριό κι ήξερε από τέτοια: μια μέρα τον ρώτησα πώς λένε τον πύργο του νερόμυλου. Γύρισε και μου είπε μια λέξη, που δεν είχα ξανακούσει και δεν έχω ξανασυναντήσει από τότε.

Η λέξη για τον πύργο του νερόμυλου είναι όμορφη και μιλάει για το δέος του νερού, καθώς κρεμιέται πάνω από το κενό, πριν γκρεμιστεί στα πόδια του πύργου. Την ξέρω και τη θυμάμαι όπως μου την είπε ο κύριος Μάκης αλλά δεν την λέω και δεν την γράφω. Αν την ξέρουν κι άλλοι από μένα, τους είναι άχρηστη, γιατί νερόμυλοι δεν υπάρχουν πια στην Ελλάδα. Κι αν υπάρχουν, δεν λειτουργούνε. Κι αν λειτουργούνε, θά ΄ναι για μόστρα, για τους τουρίστες. Δεν τους χρειάζεται πια κανένας. Όσοι την ξέρουμε, τη λέξη, το όνομά τους, θα την πάρουμε μαζί μας στον τάφο μας. Θα χαθεί μαζί μας. Και καλά θα κάνει. Ανήκει σ' έναν άλλο κόσμο, που πέρασε και πέθανε πριν γεννηθώ εγώ και δεν θα ξαναγυρίσει ποτέ. Κάποια μέρα, τα ερείπια του παλιού μύλου θα γκρεμιστούν και κάποιος θα χτίσει το σπίτι του πάνω από τα θεμέλιά του. Ίσως πάρει την πέτρα με τη χρονολογία από την πρόσοψη του πύργου και την βάλει για στολίδι στην είσοδό του. Το ρέμα θα μπαζωθεί και κάτι χούφταλα που δεν θα καταλαβαίνουνε πια τον κόσμο που κυλάει γύρω τους θα λένε στα αυθάδικα εγγόνια τους "κάποτε εδώ ήτανε δάσος". Κι εκείνα θα γελάνε. "Κάποτε εδώ ήτανε ένας νερόμυλος". "Ένας τί;" "Ένας μύλος". "Τί;" "Δέντρα!" "Τί πράμα;"

Κι εμένα δεν θα με θυμάται κανένας. Ό,τι θυμάμαι τώρα θά ΄χει ξεχαστεί μαζί μου. Κι αν είμαι τυχερή, θα βυθιστώ μέσα στις μνήμες μου, μέσα σε μια στιγμή που θα διαρκέσει για πάντα, λίγο πριν πεθάνω. Θα θυμάμαι αλήθεια και ψέμμα, θα στέκομαι στην κορφή του πύργου και το νερό του θα τσακίζεται κάτω από τα πόδια μου, καταρράκτης. Θα κοιτάζω προς το δάσος και θά ναι ακόμα πράσινο, δεν θα θυμάμαι τη φωτιά και τον καπνό. Κι ένας χρυσός δίσκος, μες΄το καλοκαιρινό απόγευμα, θα είναι φεγγάρι και ήλιος μαζί. Κι όλα αυτά, θα μείνουνε έτσι για πάντα. Όπως τα θυμάμαι.

(A Suivre)

Για την υγεία και την Αμαλία

Πριν από μερικά χρόνια, συγγενής μου αρρώστησε και έπρεπε να κάνει μια εγχείρηση. Πήγα στον Άγιο Σάββα να δώσω αίμα, και δεν με αφήσανε. Μου δώσανε διάφορες δικαιολογίες, όπως, έχεις τατουάζ, φοράς σκουλάρίκια, έχεις χαμηλό αιματοκρίτη... μόνο το προφανές δεν μου είπανε, οτι κάτι βρωμιάρες σαν εμένα δεν τους παίρνουμε αίμα, γιατί έχουν αίητζ και ηπατίτιδες.

Εκείνες τις μέρες είχα μόλις κάνει μια εξέταση για το αίητζ τουλάχιστον (που την έκανα τακτικά στην εποχή πριν την τωρινή, σταθερή μου σχέση) κι ηπατίτιδα δεν έχω, θα τό ΄ξερα (είχα κάνει και τεστ, παλιότερα). Τους το είπα και δεν με πιστέψανε. Και να τους έφερνα το χαρτί από το εργαστήριο, και πάλι δεν νομίζω οτι θα πείθονταν. Δε χάλασα και τον κόσμο- ίσως όμως θα έπρεπε να το είχα κάνει. Σκέφτομαι οτι ένα λειτουργικό σύστημα ελέγχων για να αποφεύγεται να μολύνονται ασθενείς που δέχονται δωρεές αίματος, θα ήταν πιο αποτελεσματικό από, ουσιαστικά, ένα σύστημα διακρίσεων με βάση την φαινομενική σεξουαλική συμπεριφορά, που, τελικά, δεν έχει κανένα θετικό αποτέλεσμα. Λέω τώρα.

Κατά τά άλλα, αν και δεν ήμουνα εδώ όταν παιζότανε η φάση με την Αμαλία, η προσπάθεια να κρατηθεί η μνήμη της ζωντανή, μου φαίνεται σωστή και συμμετέχω (με μια μέρα καθυστέρηση. Τι μαλάκω!):

ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ:

25.05.07: Η Αμαλία Καλυβίνου πεθαίνει μετά από απίστευτη ταλαιπωρία στα χέρια του Ε.Σ.Υ.

Η οργή όλων μας ξεχειλίζει. Οπως και η Αμαλία, ευγνωμονούμε τους γιατρούς εκείνους που υπερβάλλουν εαυτόν και τιμώντας το λειτούργημά τους σώζουν ζωές. Αλλά όπως κι εκείνη, θέλουμε να πούμε ένα μεγάλο "ΟΧΙ!" σε κάθε γιατρό που απαιτεί φακελάκι και σε κάθε γραφειοκρατικό κώλυμα που μας στερεί την ισότιμη, έγκαιρη και ολοκληρωμένη περίθαλψη.

Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ:

01.06.07: Ημέρα αφιερωμένη στη μνήμη της Αμαλίας.

Η κίνηση "Για την Αμαλία" ήταν ο πρώτος και πιο αυθόρμητος διαδικτυακός ακτιβισμός, με κοινή δημοσίευση στα μπλογκς, καταιγισμό e-mails στους αρμόδιους και διεθνή ενημέρωση. Η διαμαρτυρία για την κατάντια της ιατρικής περίθαλψης στη χώρα μας αγκαλιάστηκε από χιλιάδες κόσμου (σχετικού αλλά και άσχετου με τα μπλογκς), δημιούργησε είδηση στα ΜΜΕ και προκάλεσε πολιτικό ενδιαφέρον.

Δυστυχώς όμως όχι για πολύ. Το θέμα γρήγορα μπήκε στις καλένδες κι από τότε μέχρι σήμερα, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΙΠΟΤΑ.

ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ:

01.06.08: Ενα χρόνο μετά, η διαμαρτυρία συνεχίζει.

Κι όσοι διαμαρτυρόμαστε εξακολουθούμε να θεωρούμε πως δεν εκπροσωπούμε κανέναν πέρα από τους εαυτούς μας και δεν ενδιαφερόμαστε για την προσωπική μας προβολή. Αυτά που μας ενώνουν είναι η οργή για το ότι η Αμαλία δεν ήταν η πρώτη, και η βεβαιότητα ότι δεν θα είναι η τελευταία. Δεν πάει άλλο!

Θέλουμε να μην ζήσουν άλλοι άνθρωποι αυτά που τράβηξε η Αμαλία στο Ε.Σ.Υ. Θέλουμε την εξυγείανση του συστήματος, μέρος του οποίου είμαστε φυσικά κι εμείς οι ίδιοι (ποιοί και πόσοι αλήθεια αντιστέκονται στο φακελάκι ή στην παραβίαση της «λίστας», ειδικά εάν υπάρχει «μέσον»;). Θέλουμε ν’αλλάξει η νοοτροπία και των δύο πλευρών και να σταματήσει η διαφθορά, η εκμετάλλευση και η απαξίωση.

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ!

Εύκολη λύση φυσικά δεν υπάρχει. Και για να υπάρξει κάποιο απτό αποτέλεσμα σε τέτοια μεγάλα θέματα απαιτείται συνεχής πίεση και προσπάθεια διαρκείας. Οσο όμως υπάρχουν συνάνθρωποί μας εγκλωβισμένοι χωρίς ελπίδα ή τρόπο αντίδρασης στο διεφθαρμένο Ε.Σ.Υ., εμείς που έχουμε φωνή, δε μπορούμε να μην φωνάξουμε για λογαριασμό τους.

Γι’αυτό θέλουμε να ξαναθυμηθούμε τα αιτήματά μας:

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ.
ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

ΩΣ ΕΔΩ ΜΕ ΤΑ ΦΑΚΕΛΛΑΚΙΑ!

ΩΣ ΕΔΩ ΜΕ ΤΗΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ!

ΩΣ ΕΔΩ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ!

Αναλυτικά το κείμενο της ηλεκτρονικής διαμαρτυρίας εδώ.

Καλούμε όλους όσους θέλουν να συμμετάσχουν στην κίνηση να ενώσουν τη φωνή τους στη δική μας με τα εξής βήματα:

1. Ανεβάζουμε κείμενο και τα σχετικά με την αιμοδοσία μπάννερς στα μπλογκς μας την 1η Ιουνίου 2008.

2. Υπογράφουμε στο http://www.gopetition.com/online/12922.html αν δεν το έχουμε ήδη κάνει, και παροτρύνουμε φίλους, γνωστούς και συνεργάτες να υπογράψουν κι εκείνοι.

3. Στέλνουμε με SMS το εξής μήνυμα:

«Ένα χρόνο μετά τον θάνατο της Αμαλίας και τίποτα δεν άλλαξε στο Ε.Σ.Υ. Υπόγραψε το διαδικτυακό κείμενο διαμαρτυρίας «Για την Υγεία» στο http://www.gopetition.com/online/12922.html. Προώθησε το σε όσους γνωρίζεις. Και ΔΩΣΕ ΑΙΜΑ ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ.»

4. Συμμετέχουμε σε εθελοντική αιμοδοσία στο πλησιέστερό μας νοσοκομείο.


Ευχαριστούμε θερμά όλους όσους στήριξαν και στηρίζουν την διαμαρτυρία, τη συλλογή υπογραφών και την αιμοδοσία. Συνεχίζουμε!

Υ.Γ. Το κείμενο, για όποιον το ψάχνει, από εδώ.

(A Suivre)

Ο κύριος Εξάρχου

Μεγάλωσα με ξύλο- πολύ ξύλο. Όταν ήμουνα πέντε χρονών, οι γονείς μου χωρίσανε, γιατί δεν πήγαινε άλλο πια η κατάσταση. Άλλες οικογένειες έχουνε πρόβλημα με το ποτό. Συνήθως πίνει ο άντρας και βαράει τη γυναίκα του. Στη δική μας, δεν ήτανε θέμα μέθης και δεν κάναμε διακρίσεις με βάση το φύλο. Απλώς αρχίζανε να τσιρίζουνε και να πλακώνονται στις φάπες, κι οι δύο. Δυο άνθρωποι ενήλικοι, υποτίθεται, που κανείς τους ποτέ δεν είχε άδικο, εννοείται, κοπανάγανε ο ένας τον άλλο στο κεφάλι με τις σανίδες από το κρεβάτι του παιδού τους- μπροστά στο παιδί τους. Μετά με παίρνανε παράμερα και μου δείχνανε τα καρούμπαλα και μου λέγανε, "να, είδες τί μου έκανε η μάνα σου;" ή "ο πατέρας σου;"

Αργότερα, όταν πια είχανε πάρει διαζύγιο, οι μεγάλοι (αλλά και μερικά παιδάκια) που το μαθαίνανε, παίρνανε ένα ύφος κλαμμένης ρέγγας και με ρωτάγανε, σαν τους δημοσιογράφους στις κηδείες, αν στεναχωριόμουνα. Δεν στεναχωριόμουνα. Ανακούφιση ένοιωθα, που είχαν ησυχάσει τ' αυτιά μου από τις φωνές. Και στην τελική, γιατί να στεναχωρηθώ; Μήπως έχασα κανέναν γονιό; Δύο δεν είχα και πρώτα; Δύο είχα και τώρα. Χρόνια μετά η γιαγιά μου, που με ένοιωθε, με κορόιδευε "το έχεις δίπορτο!" Ταλαιπωρήθηκα μόνο όταν αναγκαζόμουνα να κουβαλάω τα βιβλία της Δευτέρας μαζί μου την Παρασκευή, όταν πήγαινα από τον έναν στον άλλο για το Σαββατοκύριακο, μετά το σχολείο.

Δυστυχώς οι ελπίδες μου για μια ήσυχη ζωή μετά από τις κρίσεις των πρώτων πέντε χρόνων, διαψεύστηκαν. Ο πατέρας μου ήταν της παιδαγωγικής σχολής Τουξύλου- αυτής που υποστηρίζει οτι τα παιδιά χωρίς ξύλο δεν στρώνουν. Τί σκατά επιστημονική μέθοδος έβγαλε τέτοιο συμπέρασμα, επιστημονικό, θέλω να ξέρω. Ο σκοπός είναι να το "στρώσεις" το παιδί, όχι να το ισωπεδώσεις. Κι αν τύχει να είναι από κείνους τους χαρακτήρες που όσο τους βαράς τόσο μουλαρώνουνε; Τί θα γίνει; Θα το σκοτώσεις στο ξύλο, να πεθάνει;

Ε, αυτό που έγινε είναι οτι μέχρι το γυμνάσιο, εκεί γύρω, μάζεψα όσο ξύλο δεν πρόφτασε να ρίξει ο Σουγκλάκος. Δεν έφαγα, σε μια καθησιά, αρκετά για να ψοφήσω. Απ' την άλλη, το ξύλοφώρτωμα δεν σταματούσε. Έτρωγα σε συνέχεις, μου έριχνε σαν την Ελλάδα, που για μια στιγμή ξαποσταίνει κ.ο.κ. Κάθε φορά που γύρναγα στο σπίτι, κάποια αφορμή θα βρισκότανε κι άρχιζε το πάνω χέρι κάτω χέρι, σαν τον Καραγκιόζη με το Χατζηαβάτη. Σε φάση, έτσι και κάτσω να γράψω τις αναμνήσεις μου από την παιδική μου ηλικία, θα είναι κάπως έτσι: "Πήγαμε με τον πατέρα μου για μπάνιο. Με έδειρε, κάναμε ηλιοθεραπεία, με έδειρε, βούτηξα, με έδειρε, έπεσε με το ψαροντούφεκο και με έδειρε. Μετά πήγαμε για φαϊ στην ταβέρνα, με έδειρε, φάγαμε, με έδειρε, πήγα στην τουαλέτα, με έδειρε και φύγαμε." Ένα τέτοιο πράμα.

Η σχολή Τουξύλου, υπαγορεύει οτι δεν φτάνει να τρώει το παιδί μόνο στο σπίτι. Πρέπει ν' αρπάζει και στο σχολείο, γιατί αλλοίως, πώς θα μάθει γράμματα; Ο πατέρας μου ζήταγε από τους δασκάλους μου, αν κάνω αταξίες στην τάξη, ή δεν προσέχω, ή βαριούνται και δεν έχουν τί να κάνουνε, να με πλακώνουν στις μπούφλες. Τους το έλεγε και μπροστά μου, για να είναι σίγουρος οτι έπιασα το υποννοούμενο. Όταν έτρωγα σκαμπίλι από το χέρι του κυρίου Δάρα, με τη νυχάρα στο μικρό δαχτυλάκι, να ξέρω οτι είναι η προέκταση του χεριού του πατέρα μου (άρα μάλλον δεν το είχε σκεφτεί έτσι γραφικά).

Στην έκτη Δημοτικού, ο κύριος Εξάρχου, μια μέρα αποφάσισε να του κάνει το χατήρι κι επιχείρησε να με δολοφονήσει. Με σήκωσε πάνω, με στρίμωξε στη γωνία και με σάπισε στο ξύλο, μπροστά σ' όλη την τάξη που κοιτούσε έντρομη. Τα άλλα παιδάκια είχανε να το λένε μέχρι που τελειώσαμε το σχολείο. Αφού ερχόντουσαν και από άλλες τάξεις και με ρωτάγανε, "Εσύ είσαι που σε έδειρε ο Εξάρχου;" Από το πολύ ξύλο, έκανα μια βδομάδα να πάω στο σχολείο. Μόλις έφτασα σπίτι, χώθηκα στο κρεβάτι μου (το καταφύγιό μου!) κι ανέβασα πυρετό. Καμμια βδομάδα κάνανε να περάσουνε κι οι μελανιές που μου άφησε το δαχτυλίδι στις ανάποδες.

Εκείνο που με αρρώστησε περισσότερο είναι που μετά το ξύλο, μου άδειασε την τσάντα στο πάτωμα και με δούλευε για το παρατσούκλι που μου είχανε βγάλει οι συμμαθητές μου (έχω πολύ αστείο επώνυμο). Το είδε σε μια πρόσκληση για πάρτυ που μου είχε δώσει ένας συμμαθητής μου εκείνη τη μέρα και την είχα στην τσάντα μου. Φρίκαρε κι ο συμμαθητής και νόμιζε οτι έφταιγε αυτός μετά. Κάι νά' μαι τώρα εγώ, να ρουφάω τις μύξες μου από τη μιά κι απ' την άλλη να προσπαθώ να του εξηγήσω του συμμαθητή οτι δεν φταίει αυτός, γιατί είμαστε φίλοι και δεν με πειράζει να με λέει έτσι...

Στην Τρίτη Λυκείου, μετά από μια μικρή περιπέτεια με μια κατάληψη στέγης, ένα εργαστήριο αρτοποιίας- ζαχαροπλαστικής και το τμήμα Ανηλίκων της Ασφάλειας Αθηνών, βρέθηκα πάλι στο σχολείο μου, να παριστάνω το καλό παιδί, μπας και γλυτώσω την καταδίκη (έπιασε τελικά). Εντωμεταξύ, είχα περάσει μια περίοδο χάλια μαύρα, που έμενα όλη μέρα στο κρεβάτι, και δεν είχα ενέργεια να κάνω τίποτα, μόνο τριγυρνούσα μες' το σπίτι με κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα. Η μάνα μου, δεινή ψυχολόγος (στον ύπνο της) με έσυρε στο γυμναστήριο της γειτονιάς μπας και συνέρθω. Και να δεις που δούλεψε. Παρά δούλεψε.

Έγινα το γομάρι του σχολείου. Ε; Ναι, εγώ. Μ΄αρέσουνε τα γυμνασμένα αντρικά σώματα. Μ' αρέσουνε πολύ, και μ' αρέσουνε πολύ γυμνασμένα. Και μια κι είχα το δικό μου πρόχειρο, είπα, δε γαμιέται; Αφού δεν θα γίνω ποτέ γκόμενα, ας γίνω ωραίος γκόμενος, τουλάχιστον, να μ' έχω να με χαίρομαι. Το παράκανα όμως, είναι αλήθεια. Κάποια στιγμή, αρχίσανε να μου δίνουνε το κλειδί του γυμναστηρίου για να ανοίγω τα Σάββατα, έκανα πρόγραμμα έξι μέρες τη βδομάδα κι είχα φτάσει να σπρώχνω 215 κιλά στην πρέσα για τα πόδια (δεν ήμουνα ακόμη σε ηλικία για σκουώτς). Είχα γίνει τούμπανο- νταούλι!

Κάπου σ' εκείνη τη φάση, βρέθηκα μια μέρα έξω από τις αίθουσες της έκτης δημοτικού. Σε ώρα διαλείμματος, πέτυχα τον κύριο Εξάρχου, να στέκεται στην είσοδο της τάξης του, και να με κοιτάει με τα γουρλωτά του μάτια. Ήτανε πιο κοντός απ' ότι τον θυμόμουνα- ένας μαυριδερός ζουμπάς με κοιλάρα κι αραιά μαλλιά, γλειμμένα στο κεφάλι. Τον έβλεπα να με κοιτάει και ήξερα τί θυμότανε, γιατί θυμόμουνα το ίδιο κι εγώ. Και ήξερα και τί σκεφτότανε, γιατί κι εγώ το ίδιο σκεφτόμουνα.

Ότι ώρα ήθελα, μπορούσα να τον πιάσω και να τον δέσω φιόγκο. Να του τσακίσω τα κόκαλα του πούστη, να τον μάθω να βαράει παιδάκια. Τί θα πεί του είχα γαμήσει το μάθημα; Έτσι τα μαθαίνουνε τα παιδιά; Κι άμα μεγαλώσουνε, τί νομίζεις οτι θα γίνουνε, αν τα έχεις μάθει έτσι; Αν τον έλοιωνα σα σκουλήκι τώρα που μπορούσα, το μάθημά του δεν θα τον τάιζα, να σκάσει; Έπρεπε ή δεν έπρεπε να τον σκίσω ξέφτια;

Είχα ήδη φάει μια κατραπακιά απίστευτη, από τη ζωή (που λένε) εκείνη την εποχή κι έκανε καιρό πολύ να μου περάσει. Εκείνη τη μέρα όμως, δε μάσησα. Δεν είχα πια ανάγκη να φοβάμαι καμμιά μαλακόφατσα σαν κι αυτόνε. Είχα σταθεί στα πόδια μου. Είχα βρει τη δύναμή μου. Και δεν είχα ανάγκη κανέναν. Έλαμπα από μέσα μου, με το δικό μου φώς κι είχα διαλέξει ποιό μάθημα να μάθω στη ζωή μου. Δεν διάλεξα το μάθημα του Εξάρχου, και του πατέρα μου, και της γενιάς τους, οτι μόνο με το ζόρι γίνεσαι άνθρωπος. Έμαθα οτι μέσα μου, είμαι από χρυσάφι, οτι ήρθα στον κόσμο για να τον κάνω καλύτερο, όχι χειρότερο.

Έφυγα λοιπόν και τον άφησα να κάνει το σταυρό του, που δεν ήμουνα κι εγώ καθήκι σαν τα μούτρα του. Γιατί έτσι και τον βούταγα, δεν θα ξαναπερπατούσε, ο σκατόγερος... το μαλάκα.

(A Suivre)

Ιδιογραφίες!!

Το παίξατε αυτό το μπλογκοπαίχνιδο; Ξεκίνησε από το http://autographcollectors.blogspot.com/ Εμένα με άρεζε, κι αφού με κάλεσαν η ονειρεμένη Όναρ και ο Άμμος, συμμετέχω και το φχαριστιέμαι.



Είναι σημειώσεις μου από την ωρα της παράδοσης στο uni... RISC/SISC, MIPS και δε συμμαζεύεται! Αλλά μια και ο σκοπός είναι να δώσουμε δείγμα γραφής και σκέψης, νομίζω πιάνεται. Το θέμα είναι να σε αντιπροσωπεύει το γραπτό σου, και το δικό μου, μουτζούρες, κολυβογράμματα, χαζά σχεδιάκια, είναι κλασσική Στάσσα, 100%. Α, ναι- είναι και στα Αγγλικά. Ε, Ελληνίδα φοιτήτρια, στα Ελληνικά θα έγραφα...;!

Μπείτε στη σειρά τώρα πληζ, όποιος διαβάζει και δεν έχει παίξει το παιχνιδάκι, έχει πλάκα. Χωθείτε. Είπαμε, ειδικές προσκλήσεις δεν κάνω τον κόπο να μοιράσω πιά γιατί με φτύνουνε... :)Κανόνες στο μπλογκ που ξεκίνησε το (τρελλό σουξέ) meme.

(A Suivre)

Μανιφέστο, ένα πράμα. (1047 λέξεις, αν βαριέσαι, άστο)

Λοιπόινς, για να δούμε. Εϊχα υποσχεθεί σοβαρό ποστ εδώ και τρία τέρμινα, εκεί γύρω.

Άρνηση Συστράτευσης (Το "ΑΤ" στο "ΛΟΑΤ", για μπούγιο το βάζουμε;)

Δεν μπορώ να πώ οτι μου έχει τύχει και πολύ συχνά να μου πούνε τέτοιες κουταμάρες κατάμουτρα. Φαίνεται όμως οτι υπάρχουν κάποιες απόψεις, που περιφέρονται, έτσι, σαν το φαντάσμα του κομμουνισμού, πάνω από τα κεφάλια των ΛΟΑΤ ατόμων, κυρίως (γιατί οι στρέητ δεν κάνουν διακρίσεις σ’ αυτά, όλους ανώμαλους μας λένε). Έχω ακουσει όμως διάφορα, συζητήσεις στο ίντερνετ, καινούργιες και παλιές, κουβέντες στον 3d κόσμο, ανακοινώσεις από ΛΟΑΤ οργανώσεις κλπ.

Απ' ότι ακούω λοιπόν, δεν υπάρχω- ή, κι αν υπάρχω, δεν είμαι αυτό που νομίζω, μια αμφισεξουαλική τρανσέξουαλ γυναίκα, αλλά ένας γκέυ άντρας σε πλήρη άρνηση. Αυτό στην καλύτερη περίπτωση. Στη χειρότερη, είμαι μια βρωμιάρα ψεύτρα λουμπινιά και μισή, που τα θέλω όλα δικά μου, καί τα πουλάκια των αγοριών καί τα μουνάκια των κοριτσιών, και τα φουστάνια και τα παντελόνια, και τα σετάκια του τσαγιού και τα στρατιωτάκια, όλα, όλα δικά μου.

Ταυτότητα (με αναγραφή) φύλου

Εδώ και κάμποσο καιρό, ζω την καθημερινή μου ζωή ως γυναίκα, η θηλυκότητά μου δεν είναι μεταμφίεση που τη φοράω τα βράδια για να βγώ να διασκεδάσω (που κι αυτό το έχω κάνει και δεν το συγκρίνω με τη δική μου επιλογή) αλλά το πρόσωπο που δείχνω στην κενωνία, τέλος πάντων. Ζω σαν γυναίκα πια, πώς το λένε! Κι οι περισσότεροι άνθρωποι που συναντάω, έτσι με βλέπουνε κι έτσι μου φέρονται, σαν γυναίκα, άσχετα αν καταλαβαίνουνε οτι έχω γεννηθεί άντρας ή όχι. Μέσα στην ατέλειωτη ποικιλία της γυναικείας μορφής, κάπου, (με λίγη δίαιτα!) χωράω κι εγώ. Δεν τίθεται θέμα δηλαδή- κοινωνικά, είμαι γυναίκα.

Γιατί θεωρώ εγώ τον εαυτό μου γυναίκα, δεν το ξέρω κι ούτε περιμένω να το καταλάβω ποτέ. Ούτε ασχολιέμαι πια. Ό,τι θεωρούσα κάποτε "θηλυκότητα" ή "ανδρισμό" σε μένα ή σε άλλους, ήταν επιφανειακές συμπεριφορές, που έμαθα να τις θεωρώ το ένα ή το άλλο στο νηπιαγωγείο ή κάπου εκεί. Και βέβαια, όσες γυναικείες συμπεριφορές είχα, που συνήθως προσπαθούσα να τις κρατήσω κρυφές, είχα κι άλλες τόσες αντρικές, που δεν τις έκρυβα βέβαια. Σαν αγόρι, δεν είχα τίποτα θηλυκό στη συμπεριφορά μου, ή στην εμφάνισή μου, και γι' αυτό ακόμη σήμερα συναντάω παλιούς γνωστούς που με αναγνωρίζουνε κι αρχίζουνε να σταυροκοπιούνται...

Η ανατομία μου δεν είναι ολόκληρη η προσωπικότητα μου.

Όταν άρχισα τη μετάβασή μου, από το αρσενικό στο θηλυκό, πίστευα οτι η Εγχείρηση (ξέρεις) θα με έκανε γυναίκα- γιατί βέβαια καλή η προσωπικότητα, την ανατομία όμως, τί την κάνουμε; Στην πορεία διαπίστωσα οτι δεν είναι έτσι απλά τα πράγματα, τα κόβουμε και γινόμαστε γυναίκες- δεν είναι το σχήμα των γεννητικών σου οργάνων αυτό που ορίζει την καθημερινόητητά σου. Δεν έρχεται κανένας να μυρίσει τον καβάλο μου για να αποφασίσει αν είμαι γυναίκα ή άντρας, κατάλαβες;

Κι όσο για το θαύμα της επιστήμης... μή φας, έχουμε γλάρο. Η Επέμβαση είναι ένας βάρβαρος ακρωτηριασμός, που ξεκινάει από την ιδέα οτι η γυναίκα είναι ένας ευνουχισμένος άντρας, κι ο άντρας αυτό που θα μπορούσε να γίνει μια γυναίκα αν είχε πέος. Και τί σόι επιλογή είναι αυτή, ανάμεσα στην αναγραφή του αληθινού σου φύλου στα χαρτιά σου, και την γονιμότητά σου (και γενικά την υγεία σου); Κι αν η κοινωνία σου απαιτεί να κάνεις τέτοιες θυσίες, πριν δεχτεί να κάνει την ελάχιστη παραχώρηση, που δεν θα την ζημειώσει πια και σε τίποτα (να δεχτεί οτι ορίζεις την ταυτότητά σου όπως μόνο μια γυναίκα και ποτέ ένας άντρας), δεν οφείλεις να της αντισταθείς, με κάθε κόστος, για το δικό της καλό; Γιατί ποιά υγιής κοινωνία ζητάει από τους πολίτες της να ακρωτηριαστούν για να αναγνωρίσει το δικαίωμά τους να αναπτύξουν την προσωπικότητά τους ελεύθερα; Ποιός, με τα σωστά του, θεωρεί οτι "τα θες όλα δικά σου" αν θές να έχεις και το μυαλό σου εντάξει, και το σώμα σου ολόκληρο;

Αυτό που έχω καταλάβει εγώ είναι οτι δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις. Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις. Διαλέγω λοιπόν το προφανές και το πρακτικό: είμαι γυναίκα, έτσι ζώ, έτσι αισθάνομαι κι έτσι φαίνομαι, κι άς το διάλο με τις μαλακίες, πια.

Κι η σεξουαλικότητα μου;

Όσο για τη σεξουαλικότητά μου... Θα μπορούσα να καταφύγω στην ίδια αντίδραση που έχουν πολλοί αμφισεξουαλικοί στην ξεροκεφαλιά των στρέητ ή των γκέυς: να πώ κι εγώ δηλαδή, ότι είμαστε όλοι μπαισέξουαλς και να τελειώνω. Έχω ακούσει δα αρκετές φορές γκέυ φίλους μου να λένε οτι όλοι οι άντρες είναι αδερφές αλλά το κρύβουνε. Γιατί να μην πώ κι εγώ το αντίστοιχο; Μπορώ να φέρω και τα στοιχεία από την έρευνα του Κίνσευ, που έδειξε οτι ελάχιστοι άνθρωποι νοιώθουνε ερωτική έλξη αποκλειστικά προς το ένα φύλο και μόνο σ' όλη τη ζωή τους. Αυτά όμως είναι κουταμάρες. Αν αντιδράς στην κατινιά και τη μιζέρια με κατινιά και μιζέρια, καταντάς μια μίζερη κατίνα και καλά να πάθεις. Αν προσπαθήσεις να αντιδράσεις με επιστημονικά στοιχεία και στατιστικές, δεν βγάζεις άκρη, γιατί η επιστήμη, τελικά, όπως οφείλει, το μόνο που αποδεικνύει σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι οτι, προς το παρόν, δεν ξέρουμε τί μας γίνεται.

Απαντήσεις (λέμε τώρα)

Το μόνο που έχω να πώ λοιπόν, πάνω στο θέμα είναι οτι μου αρέσουνε κι οι άντρες, καί οι γυναίκες. Αν ντρέπομαι να παραδεχτώ κάτι, είναι μάλλον το δεύτερο, οτι γουστάρω και γκόμενες, γιατί ξέρω το κράξιμο που έχω να φάω και τις αμφιβολίες που δημιουργούνται για τη θηλυκότητά μου. Επίσης επειδή κάνω πιο πολύ παρέα με κοπέλες, κι αν και δεν μπλέκω τη φιλία με το σεξ, δεν θέλω να υπάρχουνε παρεξηγήσεις.

Δεν είναι όμως κάτι που το διάλεξα, κι αυτό. Έτσι τα βρήκα τα πράγματα, κι από μικρή ηλικία κιόλας. Κοίταζα τα αγόρια, μου αρέσανε. Κοίταζα τα κορίτσια, κι αυτά μου αρέσανε. Ώχ! Τώρα; Η ταυτότητα που βρήκα, που ταιριάζει στην σχετική ισχύ της έλξης μου προς κάθε φύλο, είναι αυτή της αμφισεξουαλικότητας. Κι αυτήν πάλι, την ταυτότητα, τον ορισμό και τη λέξη, δεν τα έβγαλα από το μυαλό μου, όπως δεν βγάλανε οι γκέυς ή οι στρέητ τις δικές τους από το μυαλό τους. Ερχόμαστε στον κόσμο κι ό,τι κι αν είμαστε υπάρχουνε κι άλλοι σαν εμάς, και πριν από μας. Γιατί- θυμάσαι; "Δεν είσαι μια πεντάμορφη και μοναδική χιονονιφάδα". Ανάμεσα στα δισεκατομύρια των ανθρώπων, υπάρχουν γκέυς, υπάρχουν στρέητ, κι υπάρχουν κι ανάμεσα, μπάις. Get over it. Πάρτε το απόφαση.

Ώωχου μωρέ πια με τις αμπελο'σοφίες... πά' να πιουμε κάνα ούζο, βαρέθηκα.

(A Suivre)

Πες μου τον τοίχο σου να σε πώ την τύχη σου.

Γιούχου!!! Πρόσκληση σε καινούργιο μπλογκοπαίχνιδο από την παλιά συμπολεμίστρια Incontinentia!! Με πήρανε χαμπάρι μου φαίνεται, που πετάω το ξωτικό σκουφί μου για μπλογκοπαίχνιδα! Ετούτο εδώ λέγεται, "δείξε μου τον τοίχο σου να σου πώ ποιός είσαι". Ε, είμαι η Στάσσα και ο τοίχος μου είναι καλά. (όλοι μαζί: Και της Στάσσας ο τοίχος...) Το θέμα είναι, ποιός τοίχος, γιατί έχω αρκετούς. Τους παραθέτω όλους λοιπόν :)

Νότιος τοίχος. Σακάκι (δεύτερο χέρι), μαντήλια και χάρτης με τις πάμπ του Μπράιτον. ::ρρρέψ:: (σόρρυ)



Βόρειος τοίχος. Χάρτης του Ankh - Morpork. Διαβάζω πολύ Τέρρυ Πράτσετ. Άλλος ένας συγγραφέας που έχουν καταστρέψει οι μεταφράσεις του στα Ελληνικά. Αυτός κι ο Δάντης, ας πούμε (μετάφραση Καζαντζάκη - Κακριδή. Μπλιαχξ. Για να κάνουνε τη διανοοφιγούρα τους αυτοί οι μαλάκες εγώ δεν κατάφερα να τελειώσω ούτε μισή ραψωδία. Ζώα.).



Ανατολικός τοίχος, κουζίνα. Ημερολόγιο και ζωγραφιά από την Πόλη.



Βόρειος τοίχος. Κουτή πινακίδα σε χάλια Αγγλικά και φουλάρι.



Δυτικός τοίχος. Παράθυρα και Αγγλικός καιρός απ' έξω (ετυχώς, φαντάζεσαι νά ταν και μέσα;). Μέχρι σήμερα το μεσημέρι είχε ήλιο για ηλιοθεραπεία και σκάγαμε από τη ζέστη. Πριν λίγο που βγήκα έξω, ψιχάλιζε. Αύριο θα χαλάει ο κόσμος. Εγώ με το που θα τελειώσει το uni δεν μένω ούτε μέρα εδώ πάνω!



CGI (Photoshop): Τοίχος με γρίλια υδροροής και ρωγμή, αρχικά πήγαινε για texture map σε 3d σκηνή. Δεν μπορώ να πώ οτι είμαι και πολύ ικανοποιημένη με το αποτέλεσμα. Η γρίλια φαίνεται τελείως ξεκάρφωτη: η σταξιά από τα τοξικά(;) υγρά δεν την έχει βάψει καθόλου. Η ρωγμή, αν κοιτάξεις από κοντά δεν φαίνεται ιδιαίτερα βαθειά. Και το τσιμέντο είναι τελείως λάθος.



Λεπτο