Μια τρανς γυναικα από την Αθηνα αποφασιζει να τα παρατησει όλα και να παει εμιγκρε στην Αγγλια. Και πως ειναι η ζωη στην προοδευτικη Ευρωπη; Αισχρος καιρος, απαραδεκτο φαγητο κι αμορφωτος κοσμος. Να πως ειναι.
Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2009
Κάποτε ήμουν ένα μικρό αγόρι.
Με καστανό δέρμα και χρυσά μαλλιά. Έπαιζα στη θάλασσα μέχρι που έπεφτε ο ήλιος. Άνοιγα αχινούς με το μαχαίρι μου κι έτρωγα το μυαλό τους. Σκαρφάλωνα στα βράχια ξυπόλητος. Έβρισκα σκελετούς από ζώα στους λόφους κι έκανα σχέδια να ζήσω σ' ένα έρημο νησί σαν τον Ροβινσώνα Κρούσο. Βούταγα με τη μάσκα μου κι έβρισκα όστρακα με μισοσβησμένες επιγραφές από το αρχαίο λιμάνι. Με τον πατέρα μου βγάζαμε κυδώνια και μοσχοκύδωνα. Κάναμε με τα βατραχοπέδιλα για να σηκωθεί η άμμος και να τα ξεσκεπάσει, τους ρίχναμε λεμόνι να δούμε αν κουνιούνται και τα τρώγαμε στην παραλία. Κάποτε ο πατέρας μου έβγαζε κάνα χταπόδι και μου τό 'δινε να το γουλιάσω. Το χτύπαγα αλύπητα στα βράχια μέχρι να μην κουνιέται άλλο κι ύστερα καθόμουνα και το κοιτούσα με περιέργεια. Περνούσαν ώρες μέχρι να σταματήσουν να κολλάνε οι βεντούζες τους στα δάχτυλά μου.
Ξάπλωνα στα χοντρά βότσαλα, μισόκλεινα τα μάτια μου για να βλέπω και σκεφτόμουνα οτι γι' αυτό λέμε "απ' τον ήλιο ξεξασπρότερη". Ο ήλιος τά 'καιγε όλα. Ξέπλενε τα χρώματα, καβούρδιζε το δέρμα μου, στέγνωνε τις μέδουσες που ξέβραζε το κύμα και γίνονταν αφρός σαν τη μικρή γοργόνα.
Πίσω στο σπίτι έπεφτα στο κρεβάτι μου και φανταζόμουνα οτι ήμουνα κορίτσι, με μακρυά ξανθά μαλλιά και γαλάζια μάτια, όμορφη σαν κούκλα στη βιτρίνα. Έσφιγγα το μαξιλάρι μου στην αγκαλιά μου κι έκανα οτι ήταν το αγόρι μου. Χανόμουνα στην ντουλάπα της μάνας μου, φόραγα τα ρούχα της και καμάρωνα τον εαυτό μου στους καθρέφτες. Τα βράδυα ξύπναγα καμμιά φορά γυμνός. Είχα γδυθεί στον ύπνο μου κι είχα έναν κόμπο στο λαιμό, ήθελα να βγω στο δρόμο με τα γυναικεία, να με δούνε όλοι, να δούνε όλοι τί είμαι. Ήθελα να τρέξω γυμνός στο σκοτάδι να με χτυπάει ο κρύος αέρας, γυμνός, γυμνή, δεν ήξερα ούτε ξέρω, ένα κουβάρι μπέρδεμα τρελλό, μαζευόμουνα και ξανάπεφτα στον ύπνο.
Κι ονειρευόμουνα τη θάλασσα ξανά. Έγερνα πίσω και βυθιζόμουνα σα φύλλο που πέφτει στα βάθη. Όταν ήμουν αγόρι.
Chole von Schadenfreude, Αναπληρώτρια Miss Επιχαιρεκακία 2009.
Είναι πέντε τραβεστί πάνω σε μια σχεδία, στη μέση του Ειρηνικού. Ξαφνικά, βλέπουν ένα μπουκάλι να επιπλέει. Το ανοίγουν και βγαίνει ένα τζίνι. Τις κοιτάζει καλά καλά, τις μετράει στα δάχτυλά του και τους λέει: "Κανονικά έχω τρεις ευχές για όποιον με βγάλει από το μπουκάλι αλλά επειδή είστε πέντε, θα σας δώσω από μία στην καθεμιά για να μοιραστεί το πράγμα. Άντε, ξεκινάτε".
Η πρώτη τραβεστί, χοροπηδάει όλο χαρά και λέει "Θέλω να γίνω η ομορφότερη γυναίκα του κόσμου!!!"
Το τζίνι κουνάει το κεφάλι του, χτυπάει παλαμάκια και η τραβεστί μεταμορφώνεται στην πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου, τύφλα νά 'χει η ίδια η Μπάρμπι. Το βλέπει αυτό η τελευταία στη σειρά, που ήταν κι η πιο άσχημη απ' όλες και αρχίζει να γελάει.
Το τζίνι περνάει στη δεύτερη τραβεστί. "Εσένα ποιά είναι η ευχή σου;" ρωτάει. "Θέλω να με κάνεις ακόμη πιο όμορφη από αυτήν" λέει εκείνη και δείχνει την πρώτη. Το τζίνι ανασηκώνει τους ώμους, αγνοώντας τις στριγγλιές της πρώτης τραβεστί και κάνει την δεύτερη την πιο όμορφη γυναίκα στον κόσμο. Η τελευταία τραβεστί, πέφτει κάτω από τα γέλια.
Η τρίτη τραβεστί λέει κι αυτή οτι θέλει να γίνει η πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου, το ίδιο κι η τέταρτη. Μέχρι να τους πραγματοποιήσει τις ευχές το τζίνι και να σταματήσουν να ξεμαλλιάζονται, η πέμπτη τραβεστί κοντεύει να φύγει έξω απ' τη σχεδία απ' τα γέλια. "Αυτή" σκέφτεται το τζίνι "θα μου ζητήσει καινούργια σπλήνα έτσι που πάει".
"Ποιά είναι η ευχή σου, ω γελαδερή κυρά μου;" ρωτάει φωναχτά.
Η τέλευταία τραβεστί της σχεδίας, σηκώνεται με κόπο, σφουγγίζει τα μάτια της και δείχνει τις άλλες. "Θέλω να τις ξανακάνεις όλες όπως ήταν πρώτα", λέει.
(A Suivre)
Τί κατάντια είναι αυτή πια! Δεν είναι Ευρωπαϊκή χώρα εδώ, πάει τελείωσε! Είναι τρίτος κόσμος! Για πήγαινε στην Ευρώπη να δεις αν τα βλέπεις πουθενά αυτά! Αίσχος! Δεν υπάρχει κράτος!
(και άλλα τέτοια γραφικά, από την απεργία των σκουπιδιάρηδων στο Brighton).
(A Suivre)
Το γυρόφερνα εδώ και δυο-τρεις βδομάδες, απ' όταν τό 'δα πρώτη φορά στη βιτρίνα και μ' άρεσε πολύ. Πήγα μια φορά να το δοκιμάσω, πήγα και δεύτερη μαζί με την καλή μου και την κολλητή μου, τριμελής επιτροπή. Ήταν πολύ όμορφο, αλλά είχε 295 λίρες. Λίρες Αγγλίας. Στερλίνες. Με πιάνεις; Η συμπαθής κυρία που είχε τη μπουτίκ μας πληροφόρησε οτι είναι made in Italy, με νόημα.
Είπα, ας' το καλύτερα. Δεν πειράζει. Ωραίο παλτό αλλά μετά θα κυκλοφορώ ξεβράκωτη, από κάτω.
Εχτές, βρήκα το ίδιο ακριβώς σ' ένα μαγαζί τρεις δρόμους παρακάτω, με 75 λίρες. Και πάλι ακριβό, αλλά στη σύγκριση μου φάνηκε φτηνό, πλέον. Χάρηκα, χάρηκε κι η κολλητή μου που βρήκε κι αυτή ένα άλλο για τον εαυτό της που της θύμισε τα νιάτα της, χάρηκε κι η Τουρκάλα υπάλληλος για το εμπορικό της δαιμόνιο (δεν μου πήγαινε να της το χαλάσω). Κυρίως χαρήκαμε επειδή μόλις προχτές έπεσε παγωνιά, εμείς όμως είμαστε ζεστές και καλοντυμένες. Κάτσαμε έξω, στο Dorset και λέγαμε τί θα κάνουμε να τη σπάσουμε στην κυρία με την μπουτίκ.
Μετά, το βράδυ που γυρνούσαμε σπίτια μας, απέναντι απ' τη στάση ήταν μια κοπέλα χύμα στο δρόμο με το σκύλο της, τυλιγμένοι σε μια κουβέρτα. Έχω συνηθίσει πια να βλέπω κόσμο έτσι, εδώ πέρα, να κοιμάται rough, κι ούτε είμαι καμμιά φιλάνθρωπη, αλλά χτες έφαγα φρίκη, γιατί το κρύο ήταν όντως τσουχτερό κι έπεσε όντως ξαφνικά, και δεν είμαι πια δεκάξι, έχω μάθει να εκτιμώ τις ανέσεις μου και θά 'τρωγα χοντρό πακέτο αν ήμουν στη θέση της. Πήγα λοιπόν και πήρα ένα κεμπάπ να της το δώσω, αλλά μέχρι να γυρίσω είχε πάει και καθότανε με κάτι γέρους winos λίγο παραπέρα κι αυτοί δεν μου γεμίζαν και πολύ το μάτι.
Έτσι γύρισα σπίτι μου κι έφαγα το κεμπάπ μου μόνη μου (όχι όλο- το αποτέλειωσε σήμερα η καλή μου). Tomorrow is a fine day to diet.
Θα έχει μέσα αγόρια, κορίτσια και τραβεστί, για όλα τα γούστα. Στο χωλ θα έχω ταριχευμένο το νεκρό του Τομ Γουέιτς, να υποδέχεται τους πελάτες και να κρεμάνε πάνω τα παλτά τους. Στο σαλόνι θα κρεμάσω έναν πίνακα του Λυντς (ζωγραφίζει τώρα τελευταία) πάνω από τον καναπέ με τα χείλια, του Νταλί (έχει έναν στο μουσείο του Μπράιτον, κάπως θα τους ψήσω να μου τον δώκουνε πριν φύγω, αλλοιώς θα τους τον κλέψω και θα περάσω την Μάγχη πάνω του, κάνοντας κουπί με τα χέρια). Στα δωμάτια η τηλεόραση δε θα παίζει τσόντα: θα παίζει ταινίες του Τζάρμους και του Μπάστερ Κήτον. Μουσική θα παίζει αιώνια Νικ Κέηβ, εννοείται. Κάθε δωμάτιο θά 'χει και διαφορετικό ντεκόρ, κι άλλου τύπου κρεβάτι: στρώματα νερού, στρώματα με αμορτισέρ, ψάθες χύμα στο πάτωμα (για σκληροπυρηνικούς πρώην χίπηδες από τα Μάταλα), αιώρες, ό,τι φανταστείς.
Τις κοπέλες και τ' αγόρια θα τα ντύνουνε οι πιο διάσημοι μόδιστροι και θα τα φτιάχνουνε οι καλύτεροι μακιγιέρ και κομμώτριες. Θα έχει κι ένα lounge, που θα μαζεύονται ρεμάλια ποιητές με σκοτεινό παρελθόν κι εκλεπτυσμένα γούστα. Θα έχω σομελιέδες κυριλέ με ταμπεραμέντο πριμαντόνας, Γάλλους σεφ να ταΐζουνε τους πελάτες με χαβιάρι από αυγά σαλιγκαριών, πένες με τρούφα και πατέ ντε φουαγκρά, και τ' ακριβά τα πούρα να καπνίζουνε αν δε θέλουνε να γαμήσουνε. Και στ' αλήθεια, δε θα προσφέρει σεξ το μαγαζί, όχι αποκλειστικά τουλάχιστον, δηλαδή δε θά 'ναι αυτό το κλου. Αλλά το περιτύλιγμα. Οι κοπέλες και τ' αγόρια θα έχουνε γυρίσει τον κόσμο, θα ξέρουνε τέσσερις- πέντε γλώσσες τουλάχιστον, υποχρεωτικά, θα έχουνε γαμηθεί μ' όλες τις φυλές της Γης και θα έχουνε ερωτευτεί όλα τα φύλα. Θα ξέρουνε να μιλήσουνε με τους πελάτες, για τα πάντα. Για τη δουλειά τους, για την τέχνη, την επιστήμη, για την πολιτική, την οικονομία, την ιστορία, τον έρωτα, τη ζωή και το θάνατο, με φωνές γλυκιές όσο τα κορμιά τους. Οι πελάτες θα έρχονται για να συγκινηθούνε, θα τα σκάνε για να φύγουνε για λίγο από την τριβή της άσχημης καθημερινότητας, να βρεθούνε για λίγο κοντά στο άνθος της ανθρωπότητας. Θα πληρώνουν για το προνόμιο να τους προσέξει ένα Πλάσμα, που αλλοιώς δεν θα καταδεχότανε ούτε να τους φτύσει.
Στο υπόγειο θά 'χω εγώ το γραφείο μου. Θ' αφήσω καμμιά παλιά μου φίλη επάνω, να κάνει τη μαντάμ στο πόδι μου, με καμμιά φορεσιά με φτερά και βέλα (έχει ο θεός τρελλές, νάμαστε καλά). Κι εγώ θ' αράζω κάτω, θα παίζω Soul Edge στο Playstation και θ' ακούω AC/DC, ψιλοδυνατά, ίσα που να μη μ' ακούνε οι εκλεκτοί πελάτες από πάνω και φάνε καμμιά φλασιά ανάποδη, και φύγουνε και δεν ξαναρθούνε.
Για μπράβους θα έχω κάτι τελειωμένους ψυχοπαθείς πρεζάκηδες από το inner city London που θα τους έχω εξημερώσει εγώ, μόνη μου, και θα τρώνε μόνο από το χέρι μου, ωμές ανθρώπινες σάρκες. Αν πηγαίνει κανείς να μου παίξει πουστιά, πελάτης, αγόρι ή κορίτσι, θ' ανοίγω τα κλουβιά τους και θα τους ξαμολάω. Και θα τους παίρνει ο διάλος τον πατέρα.
Θά 'χω κι έναν λογιστή σαΐνι, πρώην τραπεζικό που έφαγε την καριέρα του στ' άλογα και τα σκυλιά. Θα τον περισώσω, θα του φτιάξω τα δόντια που θα του τά 'χουνε σπάσει οι τοκογλύφοι και θα τον βάλω ν' αναλάβει τις μίζες και τις εισφορές, στους μπάτσους και τους νονούς της νύχτας. Και τους μισθούς των αγοριών και των κοριτσιών.
Με τα έσοδα, θα πάρω ένα σπίτι στο κέντρο και θα βάλω μέσα πέντε καλόγριες από τις Ουρσουλίνες, να κάνουνε μαθήματα στα γυφτάκια τ' απογεύματα, υπολογιστές και γλώσσες, αριθμητικές και ό,τι άλλο χρειάζονται, γιατί το Ελληνικό κωλοκράτος τα έχει γραμμένα στ' αρχίδια του, κι ας είναι οι μόνοι άνθρωποι που σου χαμογελάνε, σ' αυτή την πόλη, και το βλέπεις οτι το νοιώθουνε, έτσι τους βγαίνει, δεν το κάνουνε επίτηδες.
Κι όταν πεθάνω, θα με θάψουνε σε μια γωνιά, στο Β' Νεκροταφείο, δίπλα στον παππού μου το Στάθη. Κι αυτό το όνομα θα λέει πάνω στην πλάκα, γιατί η οικογένεια δεν θα δεχτεί ποτέ να πεθάνω έτσι όπως έζησα, ό,τι και να κόψω, ό,τι και να κάνω, αυτοί, εκεί, θα με θάψουν άντρα. Θα με ντύσει η μάνα μου με κουστούμι και γραβάττα, θα κλαίει για το γυιό της, που τον φάγανε οι κακές παρέες. Θα μου ζωγραφίσει μέχρι και μουστάκι με μολύβι και θα μου δέσει τα βυζιά μ' επίδεσμο να μη φαίνεται τίποτα. Και θα δούμε ποιός θα έρθει στην κηδεία. Αν θα με θυμάται κανένας. Αν θα δίνει δεκάρα κανένας. Ή αν θά 'χουνε όλοι πεθάνει, θά 'χουνε όλοι χαθεί, που κάποτε νοιαζόντουσαν για μένα. Μπας και πήγα κι εγώ σε κανενός την κηδεία...;
Μπας και ξέρω αν ζούνε ή αν πεθαίνουνε;
(A Suivre)
Η Αγγλία είναι πολιτισμικό σοκ, είναι πολύωρα ταξίδια με το τραίνο που διασχίζει επίπεδες ερημιές περνώντας τη μια μεγάλη πόλη μετά την άλλη, όλες γεμάτες κόσμο που δεν δίνει δεκάρα για σένα, ποιός είσαι και ποιός σε νοιάζεται. Είσαι μικρός κι ασήμαντος, ένας ανάμεσα σ' εξήντα εκατομύρια κόσμο που αγνοεί την ύπαρξή σου. Είσαι ξένος, δεν μιλάς καλά τη γλώσσα, καλά-καλά δεν ανήκεις στην ίδια φυλή με την πλειοψηφία.
Εδώ το μόνο που μετράει είναι τα φράγκα. Κι αν έλεγες το ίδιο και στην Ελλάδα, εδώ θα το δεις στην πράξη, συνειδητά κι απροκάλυπτα. Η κλιματική αλλαγή "θα κοστίσει Χ δισεκατομύρια λίρες". Το πτυχίο πανεπιστημίου "βελτιώνει το ετήσιο εισόδημα κατά Υ%". Οι κοινωνικές τάξεις έχουν αλφαριθμητικά ονόματα. Η υγεία, η παιδεία, η έρευνα, τα δικαιώματα των μειονοτήτων, όλα μετριούνται με τα λεφτά των φοροφοβούμενων, "taxpayers' money". Και γιατί όχι; Η Προτεσταντική ηθική αντικαταστάθηκε με την ηθική του χρήματος κι άγιος ο θεός. Από το ένα αδιέξοδο στο άλλο.
Κι όμως, εδώ μ' αρέσει. Μ' αρέσει που χάνομαι μες' το πλήθος και κανείς δεν κοιτάει να δει, τί είμαι, τί φοράω, με ποιόν γαμιέμαι, πού πάω και τί κάνω. Κανείς δεν γυρίζει να με κοιτάξει. Κι αν τύχει, τον κοιτάζω κι εγώ και γυρνάει απ' την άλλη, σοκαρισμένος που συνάντησε το βλέμμα ενός άλλου ανθρώπινου όντος.
Βγαίνω στο δρόμο, φοράω το πλήθος σαν μανδύα και χάνομαι ανάμεσα σ' ανθρώπους που δεν μου δίνουν σημασία.
(A Suivre)
Αυτό που βλέπεις στη φωτογραφία είναι ανθρώπινο όργανο, απ' αυτά που έχει μέσα το σώμα σου, χοληδόχος κύστη. Μπλιαχ, αηδία είμαστε από μέσα ρε πούστη μου, σκατά και μίξες κι άντερα. Μπλιεεε. Αυτά τα κομματάκια (τί κομματάκια...! Γομάρια ολόκληρα, μπρρρρ) είναι πέτρες, χολόλιθοι, σαν τους δικούς μου (με τη διαφορά, ελπίζω, να είναι λίιιιγο μεγαλύτεροι από τους δικούς μου).
Ξαφνικά πρόπερσι το καλοκαίρι, άρχισα να πονάω, τα βράδυα, μέχρι που μια νύχτα δεν άντεξα και ξύπνησα την καλή μου να πάρει το 999 γιατί φοβόμουνα μήπως είχα πάθει τίποτα. Με πήγανε στο νοσοκομείο, στην αρχή νομίζανε οτι είναι από τα ξύδια (γιατί είμαι πολύ μικρή για χολή ακόμη, τ' ακούς; Άντε!), με αφήσανε όλο το βράδυ με κάτι ταμπλέτες και σιρόπια για τα οξέα του στομάχου. Μου βγάλανε μια ακτινογραφία, με ψαύσανε, με ρωτήσανε κάθε πότε έχω περίοδο (νά χαρώ γιατρούς) τελικά μου είπανε οτι είναι μάλλον πέτρες στη χολή και θα μου κλείσουνε ημερομηνία για υπερηχογράφημα.
Με ξεχάσανε για κάνα χρόνο, δεν ασχολήθηκα κι εγώ, τελικά με ξανάπιασε πέρσι, δυο μήνες πριν τελειώσει η χρονιά, είχα και τρεις εργασίες απανωτές, δεν πειράζει το φχαριστήθηκα μαζοχιστικά να κάθομαι ξάπλα στο κρεβάτι με την οθόνη δίπλα μου (κακό για τα μάτια) και τίγκα στα χάπια, να γράφω κώδικα, έτσι, στην πίεση ρε, τσίμπησα κι ένα "Α" καλό (λέω να ασχοληθώ με το ΑΙ αργότερα, έχει φάση), έχασα και δυο κιλά, αλλά ένα βράδυ άρχισα να ξερνάω σκούρα πράσινη χολή, σα βιοχλαπάτσα, πίκρα απίστευτη στο στόμα μου, δεν έσωνε άλλο και ξανά μανά το 999 και τα νοσοκομεία.
Αυτή τη φορά, αφού τους είπα οτι είναι μάλλον πέτρες στη χολή, μου χτυπήσανε μια μορφίνη για να ησυχάσω, δεν μ' έπιασε, μου κάνανε και τα χέρια σουρωτήρι μέχρι να βρούνε φλέβα, τί σκατά, πρεζάκι είμαι; Την άκουσα όμως με το αντιεμετικό που μου δώσανε για να σταματήσω να τα βγάζω και να μου πάρουνε ιστορικό. Δεν ξέρω τί ήτανε, αλλά και τώρα που σκέφτομαι τον ήχο της τρόμπας που το έστελνε στο ενδοφλέβιο, σαν να μού 'ρχεται πάλι- μια αίσθηση ανύψωσης σαν να έχει φύγει το καπάκι απ' το κεφάλι μου, σαν υπεροξυγόνωση. Όταν με ρώτησε η γιατρός για το αντιφλεγμονώδες που έπαιρνα, άρχισα να της λέω για τα νεκροφάγα στην Ινδία, που έχουνε πεθάνει τα 90%, γιατί τρώνε τα κουφάρια των βοδιών που τους έχουνε δώσει αυτό το φάρμακο, το ίδιο που παίρνω, και είναι δηλητηριώδες για τα πουλιά. Την έστειλα, πήγε, έφερε έναν άλλο γιατρό. Αυτός μου θύμισε λίγο Έλληνα, είχε αυτό το στυλάκι "τί μαλακίες λες, σιγά μην έχεις χολή", χαμογελούσε σαρκαστικά και απαξίωνε με το χέρι, μου είπε οτι έχω γαστρίτιδα επειδή βρήκαν στο αίμα μου το ελικοβακτήριο του πυλωρού. Εγώ τί να πώ, οι ίδιοι πάλι (οι συνάδελφοί τους) μου είχανε πει οτι έχω πέτρες, εγώ προτιμούσα να έχω γαστρίτιδα. Κι έτσι μ' αφήσανε ξανά όλο το βράδυ να γαμιέμαι στον πόνο, και ντρεπόμουνα να ζητήσω κι άλλη μορφίνη, ή να τους πω οτι δεν μ' έπιασε, μη με περάσουνε όντως για κάνα πρεζάκι των νοσοκομείων.
Τελικά έκανα εκείνους τους υπέρηχους, τις είδανε τις πέτρες, είναι και μεγάλες λέει, δεν πάνε πουθενά μόνες τους. Είδα κι έναν γιατρό, χειρούργο (-ούργος, -ούργος, ξέρω τί γράφω, έννοια σου), φαγώθηκε να μου βγάλει τη χολή, για λιθοτριψία και κάτι φάρμακα που παίζουνε δεν ήθελε ν' ακούσει. Τί διάλο, συλλογή τα κάνουνε, τα βγαλμένα όργανα, οι χασάπηδες; Μπας και θέλει να την φάει με κουκιά και κιάντι (ωπ, φιλμική αναφορά- βρες και πες); Αν ήταν η δικιά του η χολή θέλω να ξέρω, θα την θεωρούσε τόσο άχρηστη; Εμ, αυτές τις γαϊδουριές κάνουνε και στέλνουνε τον κόσμο στους κομπογιαννίτες που τους υπόσχονται... "ολιστική" θεραπεία.
Τί ψυχή έχει μια χοληδόχος κύστη; Για μένα πάντως είναι το πιο σημαντικό όργανο. Αμέ. Μετά πώς θα σχολιάζω στα μπλογκς;
Αναδημοσιεύω από το μπλογκ του Θωμά Ξωμερίτη, ένας γνωστός του είναι άρρωστος, με λευχαιμία και χρειάζεται μετάγγιση.
Μόλις γύρισα από το αεροδρόμιο που πήγα τον Χ. ο οποίος επιστρέφει Αθήνα άρον άρον. Ο σύντροφός του έχει τελικά οξεία λευχαιμία. Παραπονιόταν όλο το καλοκαίρι για πόνους στα κόκαλα και στις αμυγδαλές, είχε δέκατα, πήγαινε στο γιατρό, αλλά μόλις εχθές οι γιατροί πονηρεύτηκαν, όταν του κατέβηκε πολύ χαμηλά και ξαφνικά – οριακά - ο αιματοκρίτης.
Είναι και δύσκολο γι αυτόν να επικοινωνήσει με τους άλλους, εμάς, τους υπόλοιπους (είναι κωφός). Κακός κι εγώ, «νάζια κάνει, ντάντεμα θέλει ο μαντράχαλος», έλεγα στον Χ. τον Αύγουστο όταν ξυπνούσε ο δικός του και μια μας έδειχνε τον ώμο του, μια το πόδι του. Δεν μπορούσα και να τον καταλάβω καλά, ο Χ. έχει μάθει και τον καταλαβαίνει.
Τέλος πάντων ο γιατρός είπε ότι θα μείνει ένα μήνα στο νοσοκομείο και θα κάνει θεραπεία με φάρμακα. Στην περίπτωση που δεν ανταποκριθεί θα χρειαστεί να προχωρήσουν μετά σε κάποια μορφή μεταμόσχευσης μυελού των οστών.
Γεγονός όμως είναι ότι αυτή τη στιγμή έχει επείγουσα ανάγκη από αίμα. Αν μπορείτε και θέλετε, επικοινωνήστε μαζί μου ή προωθήστε αυτή την ανάρτηση.
Το Google και οι πολιτικοί συντάκτες της «Free Sunday» δεν μπόρεσαν να θυμηθούν παλιούς ή νέους γκέι υποψηφίους πέραν της τραβεστί Παλόμα, που στις εκλογές του '93 λίγο έλειψε να μπει στη Βουλή με τους Οικολόγους Εναλλακτικούς, και των Β. Γιαννέλου, Ν. Χατζητρύφωνα, Μ. Μπετχαβά (Δημοτικές '99, συνδυασμοί Δαμανάκη και Βούγια), Ευαγγ. Βλάμη (Δημοτικές '06, συνδυασμός Τσίπρα) και Γρ. Βαλλιανάτου, που τελικά «κόπηκε» από το ΠΑΣΟΚ εξαιτίας των θέσεών του στο Σκοπιανό. Μόνη (σύγχρονη) εξαίρεση ο Νίκος Μυλωνάς, υποψήφιος Α΄ Αθήνας με τους Οικολόγους Πράσινους. Η υποκρισία, βέβαια, πάντα ήταν η πρώτη ξαδέρφη της πολιτικής.
(Από την Citypress, μέσω του gayworld.gr, την πηγή της αντικειμενικής ενημέρωσης για τον συνειδητοποιημένο Έλληνα γκέυ.)
Και γαμώ τις ενημερώσεις. Α ρε σαΐνια Έλληνες δημοσιογράφοι...! (Η ασχετοσύνη, βέβαια, πάντα ήταν η πρώτη ξαδέρφη της δημοσιογραφίας.)
[Για τους στρέητ αναγνώστες μας, η Κατηραμένη Νήσος σπεύδει να εξηγήσει πως η "τραβεστί Παλόμα" είναι ένα χιμαιρικό τέρας φτιαγμένο προφανώς με κομμάτια της Πάολας, που κατέβηκε όντως με τους Οικολόγους- Εναλλακτικούς, το 1990 όμως, και της Αλόμας, που κατέβηκε στις ίδιες εκλογές ηγούμενη του ΠΑΚΙ (Πανελλήνιο Απελευθερωτικό Κίνημα).]
(A Suivre)
Είναι 7:49 ώρα Αγγλίας. Στις 9:00 έχω μάθημα, αλλά δε θα πάω, ένα μόνο του είναι έτσι κι αλλοιώς, μετά όλη η μέρα είναι άδεια. Θα πάω στο πρωϊνό drop-in του γιατρού μου, εννιά με δώδεκα, γιατί θέλω ένα σέρβις, μεγάλωσα κι αρχίζω να χαλάω. Τις προάλλες μου ανακοίνωσαν ορθά -κοφτά οτι πρέπει να μου αφαιρέσουνε ένα όργανο γιατί βάρεσε έρρορ. Έτσι που πάμε, να δω τί θα μείνει να θάψουνε.
Τα μαθήματα αρχίσανε την περασμένη βδομάδα. Ακόμη δεν έχω καταφέρει να προσαρμόσω τον ύπνο μου. Σήμερα έχω πέσει από τις τέσσερις και προσπαθώ να κοιμηθώ αλλά δεν τα καταφέρνω. Κλείνω τα μάτια μου και προσπαθώ αλλά το μυαλό μου τρέχει. Μετά τρώω για μεσημέρι και πέφτω ξερή σαν κοτόπουλο, κοιμάμαι όλο το απόγευμα και δώστου απ' την αρχή. Την περασμένη Τρίτη κουτούλαγα μες' το μάθημα, εκεί που εξηγούσε ο καθηγητής για τα abstraction layers και τα virtual memories, εγώ βαρούσα ντάγκλες, ελπίζω να μη με είδε κι απογοητεύτηκε.
Α μάλιστα, τώρα άρχισε και το ξυπνητήρι.
Πάω μέσα να ρίξω λίγο νερό στη μούρη μου και δεν θέλω να κοιτάξω τον καθρέφτη, έτσι που μ' έκανε αυτή η Έμιλυ. Η κομμώτρια- καλή είναι αλλά μάλλον της έχω δώσει λάθος εντύπωση. Έπιασε και μου σιδέρωσε το μαλλί ολόισιο, και μ' έχει κάνει λες κι είμαι καμμιά θείτσα, δε μου πάει καθόλου έτσι. Θα με βλέπουνε τ' αγόρια και θα σκέφτονται "μμμ, θα μαγειρεύει ωραία η κυρία". Καλά, δε φταίει αυτή... Σαν σήμερα, πέρσι, κατάφερα κι έκαψα τα μαλλιά μου με τις ντεκαπάζ, τρεις σε μια βδομάδα (γιατί τα είχα κόκκινα πριν και στην αρχή μου βγαίνανε πορτοκαλί). Τα μισά μου πέσανε και περίμενα να ξαναβγούνε λίγο, να πάω να κόψω και τα υπόλοιπα, να είναι τουλάχιστον όλα ένα μήκος. Τα είδε λοιπόν η Έμιλυ και φρίκαρε, δεν ήθελε να τα κόψει, γιατί αυτά που είχανε μείνει ήτανε μακρυά μακρυά και την έπιασε η καρδιά της. Με το ζόρι την παρακάλαγα, έλα ρε κοπέλα μου, τί να πώ κι εγώ δηλαδή, εγώ τό 'φαγα το πακέτο, κόψτα 'κει, μαλλί είναι, ξαναβγαίνει. Τα κατάφερε τελικά, αλλά την επόμενη φορά που πήγα είχε φύγει διακοπές και μου τα έκανε μια άλλη κοπέλα, η Χλόη. Την τρίτη φορά έκλεισα πάλι με τη Χλόη και όταν πήγα εκεί ήταν κι η Έμιλυ που βέβαια δεν ήξερε οτι με είχε κάνει η Χλόη όταν έλλειπε αυτή, και νόμιζε οτι δεν την ήθελα επειδή μου είχε κόψει τα μαλλιά κοντά και μου είχε μείνει τραύμα. Σου λέω, αυτές οι Αγγλίδες είναι πολύ περίεργα πλάσματα, για να συνεννοηθείς μαζί τους θέλει μικρό οδηγό της ποπ ψυχολογίας στο χέρι. Χαμογελάνε κι όλη την ώρα ρε πούστη μου, βρέξει χιονίσει, μην ξεκολλήσει το χαμόγελο απ' το στόμα και νομίσεις οτι δε σε συμπαθούνε! Πάπάπά!
Πρώτη φορά φέτος πάω σε κυριλέ κομμωτήριο, το Rush, πανάκριβο, γαμώτο. Αλλά μετά το φιάσκο με τη ντεκαπάζ, κι όσο μακραίνει το μαλλί, δεν το ρισκάρω να μου κάνουνε το κεφάλι κώλο. Εδώ δεν έχει μέση λύση στα κομμωτήρια. Αν είναι καλά είναι ακριβά, αν είναι φτηνά είναι παναγιά μου. Στην αρχή που τό 'ψαχνα, μού 'χανε ρίξει κάτι στραβοκοψιές, δεν το πίστευα οτι δίνουνε άδεια στο σχιζοφρενή δολοφόνο με το ψαλίδι! Θυμάμαι κιόλας που είχα ρωτήσει μια κοπέλα στο μαγαζί που παίρνω τις βαφές μου, πού έχει φτηνά να πάω και με είχε στείλει σ' ένα μπαρμπέρικο... "Καλά" της λέω "δεν έχει κάπου που να μην είναι για νεοσύλλεκτους και γέρους;" Και τί γυρνάει και μου λέει; "Εδώ είναι Μπράιτον, κι είναι όλα πολύ ακριβά γιατί είναι πολύ κλασάτο μέρος". "Classy" μου το είπε και κρατιόμουνα να μην της πώ τί λέμε έτσι στο χωριό μου. Αλλά εδώ έχουνε μπλέξει το "ακριβά" με το "καλά" και τρώνε τη ζωή τους να κοιτάνε τί φοράει η γυναίκα του Μπέκαμ και αν ιδρώνει η μασχάλη της Κέιτ Moche (τό 'πιασες αυτό; Θέλει Ευρωπαϊκή παιδεία). Μετά όταν σου λένε "classy", εννοούνε ροζ λιμουζίνες και να γυρνάς με τον κώλο έξω.
Το Rush τό 'χει ένας Κύπριος μαζί μ' έναν Άγγλο, ο Stelios κι ο Andrew, προχτές γνώρισα και τον ανηψιό του που δουλεύει εκεί, ωραίο παιδάκι, μελαχροινός με γαλάζιο μάτι και Μεσογειακό προφίλ, θά 'χει πέραση εδώ πάνω. Με ρώτησε αν είμαι Ελληνίδα τον ρώτησα αν μιλάει Ελληνικά και τον άρχισα στα γρήγορα, ελπίζω να μην το μετάνοιωσε. Για κάποιο λόγο, οι Κύπριοι είναι πιο πρόθυμοι από τους Έλληνες να σου πιάσουνε κουβέντα αν σ' ακούσουνε στο άσχετο να μιλάς Ελληνικά. Οι Έλληνες σου μιλάνε μόνο αν βρεθείτε στην ίδια παρέα, ή σε κάνα πανεπιστήμιο, δουλειά και λοιπά. Είναι το Νεοελληνικό κόμπλεξ, μη φανεί οτι είμαστε από χωριό και μας κοιτάνε στραβά οι ξένοι... Οι Άγγλοι πάλι έχουνε το ανάποδο κόμπλεξ: είναι οι μόνοι που δεν έχουνε έθνικ κουλτούρα και τοπική κουζίνα (εκτός απ' το αρνί με μέντα... "το καϋμένο το ζωντανό"...) και προσπαθούνε πάντα να σου πούνε τί ωραία που είναι η χώρα σου και πόσο καλά είναι τα Αγγλικά σου. Εγώ το παίζω πολύ το Μεσογειακό πάντως, "μεγάλωσα στα Πατήσια κι έμαθα το καλό λάδι", τέτοια.
Στην γειτονιά μου -γενικά στο Μπράιτον- έχει πολλούς Αλεξανδρινούς, παντού, σουβλατζίδικα, ψιλικατζίδικα, ίντερνετ καφέ, έχει κι ένα καφενείο μ' αργιλέδες, τους κοίταζα στην αρχή καλά-καλά να καταλάβω τί ρόλο βαράνε, γιατί ενώ τους βλέπεις που είναι άραβες, φοράνε σταυρούς κι έχουνε εικόνες με τον Άη Γιώργη στα μαγαζιά τους. Μια μέρα έπιασα κουβέντα μ' έναν, σ' ένα ψιλικατζίδικο και μου είπε οτι είναι Κόπτες, Ορθόδοξοι [έτσι μού 'πε!], με ρώταγε αν πάνε στην εκκλησία ο κόσμος στην Ελλάδα και παραπονιότανε που εδώ είναι όλοι άθεοι. Τί να του πώ, τον παρηγορούσα, δεν ήθελα να του πώ οτι κι εγώ άθεη είμαι και του το χαλάσω. "This is the West" του είπα, "εδώ είναι δύση". Αναρωτιέμαι πώς έχουνε βρεθεί όλοι εδώ μαζεμένοι, ξέρω οτι έχει και μια ορθόδοξη εκκλησία, κάπου στο Kemp Town, νομίζω, κοντά στο St. John's Street, το δρόμο με τα γκέυ μαγαζιά. Αν πετύχω τίποτα λεδεράδες με πετραχήλια καμμιά μέρα θα πάρω φωτογραφία να τη βάλω στο μπλογκ.
Ωχ, καλά, έχει πάει εννιά η ώρα, τα παρατάω και πάω να λουστώ, να δω αν ξεϊσιώσει το μαλλί (αλλοιώς θ' αναγκαστώ να καρυδώσω την καϋμένη την Έμιλυ, χαμογελαστά). Καλή βδομάδα.
(A Suivre)
Ο Λοχίας Κόλον είχε ευρεία μόρφωση.
Είχε πάει στο σχολείο του Ο Πατέρας μου Έλεγε Πάντα Ό,τι,
το κολλέγιο του Είναι Κοινή Λογική
και τώρα έκανε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο
πανεπιστήμιο του Κάτι που Μου Είπε ένας Τύπος στην Πάμπ.
- Terry Prathcett, Jingo.
Είναι αυθαίρετο και αυθάδες να λες σε κάποιον οτι δεν υπάρχει.
