Παρασκευή, 22 Μαΐου 2009

Μικρή αισθητική παρέμβαση για την Επέμβαση

Ο αυτοπροσδιορισμός όμως, χρειάζεται κατ' αρχήν και μια συνειδητοποίηση, αυτογνωσία. Πόσες φορές έχω μιλήσει με γυναίκες που έχουνε κάνει την Eπέμβαση και μου λένε, This Is What I've Always Wanted, "αυτό είναι που ήθελα πάντα" (όλο μ' Αγγλίδες την κάνω αυτή τη συζήτηση). Και λέω τώρα εγώ. Όταν το λες αυτό, τί ακριβώς εννοείς; Οτι αυτό που πάντα ήθελες ήταν να κάνεις εγχείρηση; Εσύ δηλαδή, δεν ήθελες να έχεις γεννηθεί γυναίκα απ΄την αρχή και να ξεμπερδεύεις, ήθελες μια ζωή να τυραννιέσαι με επιπλοκές και διαστολείς και όλα τα κακά της μοίρας σου, και να σου λένε κι από πάνω πως "ό,τι και να κόψεις, για μένα γυναίκα δε θα γίνεις ποτέ;".

Εκείνο που ήθελα εγώ πάντα, ήταν η ζωή της πριγκίπισσας Σίντυ με τα μεταξωτά μαλλιά, στο μικρό σπίτι στο λιβάδι με το μικρό μου πόνυ. Έλεγα "θέλω να γίνω κορίτσι", κι ούτε καν ήξερα ποιά είναι η διαφορά, νόμιζα οτι τα κορίτσια έχουνε πουλάκι σαν τ' αγοράκια (να ο Λακάν :) απλά είναι κολλημένο κάτω από τα πόδια τους και πρέπει να κάτσουνε για να κάνουνε πιπί τους. Πού ήξερα εγώ για τους χασάπηδες της πατριαρχίας και τ' αστραφτερά τους μαχαίρια;

Σ' αυτό τον κόσμο βρέθηκα όμως κι έτσι είναι τα πράγματα και δεν έχεις πολλές επιλογές. Ή το βουλώνεις και μαθαίνεις να συμβιβάζεσαι: δεν μπορείς να έχεις το σώμα που ήθελες ποτέ, αλλά μπορείς τουλάχιστον να έχεις κάτι σαν αυτό στο περίπου, τη δουλειά του θα την κάνει, αν κλείσεις λίγο τα μάτια και γυρίσεις πίσω με το μυαλό σου, στην εποχή που ήξερες ακριβώς τί ήθελες πάντα. Ή το βουλώνεις και κρύβεσαι, "δεν είναι για μένα αυτά τα πράγματα" λες, και ζεις τη ζωούλα σου σαν αντρούλης, παντρεύεσαι μια γυναικούλα να κάνετε παιδάκια και τα μεγαλώνετε και κοιτάς να μη σε πάρουνε χαμπάρι και τα κάνεις όλα μαντάρα, φουκαρά, που ακόμη δεν μπορείς να ξεκολλήσεις από τα παιδικά σου όνειρα, κοτζάμ μαντράχαλος στα σαράντα σου.

Κι αυτή βέβαια είναι η συζήτηση που έχω κάνει τόσες φορές με τόσες διαφορετικές τρανς γυναίκες που έχω χάσει το μέτρημα. "Γιατί κάθεσαι κι ασχολείσαι μ' αυτά", μου λένε, "με τις επιπλοκές και τους πόνους, και την απώλεια αίσθησης και τις διαστολές, γιατί ασχολείσαι μ' όλα αυτά τα άσχημα πράγματα;". Να το βουλώσω λοιπόν, κι αν δεν μου φτάνουν αυτά που μπορώ να έχω, ας τα συμπληρώσω με άρνηση και προσωπικές μυθολογίες.

Μα έτσι θα καταντήσω κι εγώ μια μέρα να μιλάω για την "πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου" και "αυτό που πάντα επιθυμούσα", με τα χέρια περιστέρια στο στήθος και τα μάτια σεμνά χαμηλωμένα, έτοιμοι οι ουρανοί να σκιστούνε και να κατεβούνε οι άγγελοι με τις τρομπέτες (τζαζ άγγελοι, δες!).

Κι ακόμη χειρότερα, θα μάθω να αυτοπροσδιορίζομαι σαν κάτι που δεν είμαι: "είμαι αυτό που πάντα ήθελα να είμαι". Αυτό που ήθελα να είμαι δεν "γίνεσαι", γεννιέσαι, και πες το όπως θες. Και μπορεί να είμαι γυναίκα, με το δικό μου τσαγανό και των αλλονών την κατανόηση, αλλά το σώμα μου δεν μπορώ να τό 'χω όπως θέλω ποτέ. Και καμμία ριζοσπαστική θεωρία για το φύλο, καμμία εγωπαθής πίστη στην ανώτερη συνειδητοποίησή μου ποτέ δε θα μου το δώσει. Μπορώ όμως να ζω έτσι, στην καθημερινότητά μου, κι όχι μόνο μέσα στο μυαλό μου, χωρίς να χρειάζεται να λέω μαλακίες ούτε στον εαυτό μου ούτε σε κανέναν, για να βαφτίσω το κοτόπουλο ψάρι και ν' ανανοηματοδοτήσω αυτό που κάθε βράδυ αγκαλιάζει ένας άνθρωπος που μ' αγαπάει.

8 σχόλια:

Ο χρήστης Blogger Gender Terrorist είπε...

Νομίζω ότι υπερβάλλεις.
Δε σου απαγορεύει κανείς η επιθυμία σου να είναι "να ήσουν από πάντα κορίτσι".

Μπορεί να προσπαθούν κάποιοι/ες να σε κάνουν να νιώσεις καλύτερα με τις επιλογές που έχεις. Αν δεν πιάνει, εντάξει πάσο.

Δεν ξέρω με ποιές μιλάς που σου λένε να κάνεις την εγχείρηση και μετά να το βουλώσεις σχετικά με την απώλεια αίσθησης και σχετικά με το ότι θα έχεις επέμβει στο σώμα με το οποίο γεννήθηκες, και σχετικά με το πόσο χασάπηδες είναι οι γιατροί, και πόσο σε πιέζει η πατριαρχία.

Ούτε ξέρω ποιές σου λένε ότι ήταν η πιό ωραία μέρα της ζωής τους. Για μένα ήταν αρκετά ωραία η πρώτη μέρα που στο δρόμο δε με έβρισαν ΟΛΟΙ όσοι συνάντησα, και κατάλαβα ότι άρχισα να περνάω λίγο. Αλλά η πιό ωραία μέρα της ζωής μου; Ούτε καν υπάρχει.

Ούτε ρε συ στάσα σου λέει κανείς να αυτοπροσδιορίζεσαι ως μια γυναίκα που αυτό που πραγματικά ήθελε είναι να χρειαστεί να γαμηθεί η ζωή της και μετά να κάνει τρανζίσιον και διάφορους συμβιβασμούς για να απαλύνει τον πόνο.

Δεν είσαι αυτή η γυναίκα; Δεκτό. Και καταλαβαίνω τον προβληματισμό σου.
Αλλά από κει και πέρα, ανάλογα και το μυαλό μας και την κατανόησή μας του κόσμου (μπορεί να είμαστε πιο απλοϊκές από σένα) κάποια τρανς άτομα νιώθουν κάποιου βαθμού ισορροπία όταν κάνουν τους χ συμβιβασμούς. Κάποια τρανς άτομα νιώθουν ισορροπία και μόνο που το λένε στους φίλους τους, και ας είναι 50 χρονών με οικογένεια, και ας μην έχουν καμία ελπίδα να κοινωνικοποιηθούν όπως τα μη-τρανς άτομα. Γιατί το λες θλιβερό αυτό; Ντεφάκτο;

Και ίσως αυτό προσπαθούν να σου πουν, όχι να κάνεις κι εσύ τους χ συμβιβασμούς, αλλά να πάρεις θάρρος ξέρωγώ; Ή ίσως και όχι.

Και η "ανώτερη συνειδητοποίηση" που λες είναι τρίχες, γιατί καταλαβαίνω ότι αναφέρεσαι στο κουίαρ πάλι, και με υποτίμηση.

Για τους περισσότερους "κουίαρ" ανθρώπους που ξέρω, δεν έχει σημασία τί γεννήθηκες (εσύ, εγώ, η παραάλλη), έχει σημασία τί νιώθεις. Αυτό δε σε κάνει να νιώθεις πιο άνετα; Πιο αποδεκτή; Λιγότερο καταπιεσμένη;

Εγώ δεν ήθελα να είχα γεννηθεί αγοράκι. Αλλά μετά ανακάλυψα ότι η ταυτότητα τρανς γυναίκα μου κάνει, με καλύπτει. Δεν είχα άλλες απαιτήσεις.

Δεν είναι για όλους και όλες το ίδιο, και κρίμα που προσπαθούν να σου επιβάλλουν τις απόψεις τους, και κρίμα που προσπαθούν να σου πουν ότι η δική σου εμπειρία και οι δικές σου απαιτήσεις είναι παράλογες.

Και κρίμα που κι εσύ βλέπεις τα πάντα καχύποπτα, και θεωρείς ότι κάποιοι άνθρωποι προσπαθούν να σου πουν ότι επειδή δεν το βουλώνεις και δεν ικανοποιείσαι με αυτά που έχεις, δεν είσαι αρκετά ψαγμένη και συνειδητοποιημένη και κουίαρ.

Παρασκευή, 22 Μαΐου 2009 - 4:20:00 π.μ. EEST  
Ο χρήστης Blogger stassa είπε...

Όπως πάντα, κατανόηση κειμένου μηδέν. Δεν περιμένω να καταλάβω που βρίσκεις οτι εννοώ όλα αυτά που λες. Όταν μιλάω κυριολεκτικά, φαίνεται: εξηγώ με ποιές γυναίκες μίλησα και τί ακριβώς μου είπαν. Και το ποιός το βουλώνει πότε και γιατί, κι αυτό ξεκάθαρο. Όλα τα ίσως και μπορεί, και μην σού 'πανε αυτό κι εκείνο, που βρεθήκανε; Τί να κάνω τώρα, να βαζω και σχεδιαγράμματα με κάθε ποστ;

Αλλά να στο εξηγήσω λιγότερο ποιητικά: για κάποιες τρανς γυναίκες, ο λόγος που αντιπαθούν την ιδέα της επέμβασης είναι οτι αγαπάνε το σώμα τους και ξέρουνε ακριβώς πώς θέλουνε να είναι. Γι' αυτές το αποτέλεσμα της επέμβασης είναι ένα φτηνό κακέκτυπο του τέλειου, όπως το λένε, θηλυκού σώματος που επιθυμούν. Κάποιες βέβαια το ξεπερνάνε κάποια στιγμή και λένε, δε γαμιέται, ας κάνω αυτό που γίνεται κι ασ' τα τα παιδικά μου όνειρα, ενηλικιώνεσαι όταν μάθεις να συμβιβάζεσαι. Άλλες είναι ακόμη παιδιά. Άλλες πάλι ό,τι και να κάνουνε, πρέπει να το παρουσιάζουνε κάπως, άλλες σαν επανάσταση, άλλες σαν κατάκτηση, άλλες σαν το θαύμα της επιστήμης, άλλες σαν πολυτελές τρόπαιο, άλλες σαν θεραπεία, και χίλια δυο άλλα πράγματα- πάντα μ' έναν κακομαθημένο και θρασύ τρόπο, πήχτρα στο προνόμιο της αντρικής ανατροφής όλων μας και της ανασφάλειας που φέρνει η απώλειά του. Και τελικά αν κανείς δεν αντιμετωπίζει με αξιοπρέπεια κι ευαισθησία το ίδιο του το σώμα, δεν μπορεί να περιμένει να το κάνουν οι άλλοι. Είναι προφανές ποιανών τη στάση εκτιμώ και συμπαθώ και γιατί θέλω ν' ακούγεται η φωνή τους- και ποιές καλά θα κάνουνε ν' ακούνε περισσότερο απ' ό,τι μιλάνε.

Επί τη ευκαιρία, σ' όλ' αυτά μέσα, είσαι μόνο μία από τις εκατοντάδες τρανς γυναίκες που έχω γνωρίσει, γι' αυτό όταν δεν σε αναφέρω με τ' όνομα, μην παίρνεις τα πράγματα προσωπικά. Επί του προκειμένου, "ανώτερη συνειδητοποίηση" είναι απευθείας μετάφραση του "higher vantage point" που πολλές Αγγλόφωνες τρανς γυναίκες θεωρούν οτι τους δίνει η διαφυλικότητά τους. Η "ριζοσπαστική θεωρία για το φύλο" όντως πάει στο queer, μ' όλο το χλευασμό που καταλαβαίνεις- σωστά αυτή τη φορά.

Παρασκευή, 22 Μαΐου 2009 - 6:10:00 π.μ. EEST  
Ο χρήστης Blogger stassa είπε...

Για τους περισσότερους "κουίαρ" ανθρώπους που ξέρω, δεν έχει σημασία τί γεννήθηκες (εσύ, εγώ, η παραάλλη), έχει σημασία τί νιώθεις. Αυτό δε σε κάνει να νιώθεις πιο άνετα; Πιο αποδεκτή; Λιγότερο καταπιεσμένη;

Όχι, έτσι όπως το λες με κάνει να νοιώθω μονομανής κι αποκομμένη από την πραγματικότητα.

Παρασκευή, 22 Μαΐου 2009 - 6:13:00 π.μ. EEST  
Ο χρήστης Blogger Thomas Xomeritis είπε...

Έχεις πολύ down to earth προσέγγιση. Αυτό εκτίμησα από την αρχή σε σένα.

Παρασκευή, 22 Μαΐου 2009 - 12:24:00 μ.μ. EEST  
Ο χρήστης Blogger Tales from the other side of town είπε...

Στην τελική, αυτό που έχει σημασία είναι να νοιώθεις καλά με τον εαυτό σου και σίγουρα αυτό δεν μπορεί να στο δώσει καμμιά "ριζοσπαστική θεωρία". Και να είσαι δίπλα με ανθρώπους που σ' αγαπούν. Αυτά τα δύο νομίζω ότι μπορούν να "ανανοηματοδοτήσουν" το σύμπαν μας :-) - και συμφωνώ με τον προλαλήσαντα :-)

Παρασκευή, 22 Μαΐου 2009 - 3:03:00 μ.μ. EEST  
Ο χρήστης Blogger transs είπε...

"Και μπορεί να είμαι γυναίκα, με το δικό μου τσαγανό και των αλλονών την κατανόηση, αλλά το σώμα μου δεν μπορώ να τό 'χω όπως θέλω ποτέ. Και καμμία ριζοσπαστική θεωρία για το φύλο, καμμία εγωπαθής πίστη στην ανώτερη συνειδητοποίησή μου ποτέ δε θα μου το δώσει. Μπορώ όμως να ζω έτσι, στην καθημερινότητά μου, κι όχι μόνο μέσα στο μυαλό μου, χωρίς να χρειάζεται να λέω μαλακίες ούτε στον εαυτό μου ούτε σε κανέναν, για να βαφτίσω το κοτόπουλο ψάρι και ν' ανανοηματοδοτήσω αυτό που κάθε βράδυ αγκαλιάζει ένας άνθρωπος που μ' αγαπάει."

'Eτσι είναι ακριβώς!!! Η ζωή δεν προχωράει όταν προσπαθείς να κάνεις μύθους γύρω από το τι είσαι και δεν είσαι. Αν δεν το αποδέχεσαι σημαίνει ότι μάλλον ντρέπεσαι ή έχεις εσύ η ίδια κόμπλεξ με αυτό.

Παρασκευή, 22 Μαΐου 2009 - 5:29:00 μ.μ. EEST  
Ο χρήστης Blogger stassa είπε...

Τόμας:
Ε, καμμιά φορά... απογειώνομαι και λίγο, δεν πειράζει, ξανακατεβαίνω μετά :)

Tales:
Η αλήθεια είναι οτι κάποιες πολιτικές απόψεις ξεχνάνε οτι απευθύνονται σε ανθρώπους και σχεδόν διαγωνίζονται ποιά θα είναι πιο... το αντίθετο του down to earth... out there. Γαμώτο με τ' Αγγλικά ]:(

Μαρίνα:
Ε, το να αποδεχτεί κανείς τον εαυτό του είναι μεγάλο θέμα, αν και νομίζω το φταίξιμο δεν είναι πάντα στο άτομο. Θέλω να πω, όταν όλοι σου λένε από το νηπιαγωγείο "τί είσαι ρε, πούστης είσαι ρε;" φυσικό είναι οι περισσότεροι κάπου να δυσκολευτούν να παραδεχτούν οτι τους αρέσουν τ' αγόρια... Τέλος πάντων, υποτίθεται, άλλος ένας λόγος αυτός που λέμε γι' αποδοχή και σεβασμό κλπ. Για να μη χρειάζεται κανείς να κρύβεται και να ντρέπεται... και να παίρνει λάθος αποφάσεις...

Παρασκευή, 22 Μαΐου 2009 - 6:45:00 μ.μ. EEST  
Ο χρήστης Blogger Elias είπε...

Εγώ νομίζω ότι οι προσωπικές μυθολογίες έχουν μεγάλη αξία. Και μια χαρά συνδυάζονται με την προσγειωμένη προσέγγιση, είναι το απαραίτητο συμπλήρωμά της. Αρκεί να μην παίρνουν αυτές το πάνω χέρι, να βάζεις τα άλογα μπροστά απ' το κάρο, όχι το κάρο μπροστά απ' τα άλογα.

Σάββατο, 23 Μαΐου 2009 - 5:09:00 μ.μ. EEST  

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Αρχική σελίδα