Η Ζωη στην Κατηραμενη Νησο

Έχει ο Καιρός γυρίσματα κι η Αγορά νομίσματα.

2012-02-03T13:29:00.005+02:00

(Ο Κίρσνερ ευλογεί τα πλήθη. Στ' αριστερά του το Άγιο Δισκοπότηρο της Οικονομικής Ανάκαμψης, στα δεξιά του η Καμπάνα στα Υψηλά Εισοδήματα, στο χέρι του κρατάει τη Λαίκή Εντολή)

Η Αγορά είναι μια απρόσωπη και ισχυρή εξουσία που δεν μπορείς να συνδιαλλαγείς μαζί της ή να την επηρεάσεις, έτσι σε κάθε συναλλαγή σας χάνεις ένα κομμάτι από την ελευθερία σου.

Η Αγορά είναι στη σύγχρονη εποχή ό,τι το κλίμα σε παλιότερες εποχές. Το κλίμα (ο καιρός, οι δυνάμεις της φύσης) γέννησε τους θεούς και τους δαίμονες στις μυθολογίες του κόσμου. Ο Δίας, που κρατάει τον κεραυνό, ο Ηρακλής, ο ηλιακός ήρωας που σκορπάει τα σύννεφα, ο σεισμός Εγκέλαδος, ο τυφώνας Τυφωεύς, ο φουρτουνιασμένος Πωσειδώνας...

Κι οι δυνάμεις της Αγοράς, όπως οι δυνάμεις της φύσης γεννάνε τη δική τους μεταφυσική: την αίρεση του ορθολογισμού, που τόσο ερεθίζει τους ανθρωπιστές διανοούμενους (κι ίσως γι' αυτό και μόνο ν' αξίζει να την ασπαστείς), τους μικρούς προφήτες οικονομολόγους, τους τιτάνες διεθνείς νομισματικούς οργανισμούς και τα παρακατιανά τέρατα τραπεζίτες και χρηματιστές. Και ήρωες έχει ο μπαχτσές: να ο Νέστωρ Κίρσνερ, δαμάζει τον κάπρο του ΔΝΤ, βάζει κάτω τον γίγαντα των ΗΠΑ, ελευθερώνει την αιχμάλωτη Ανάπτυξη και επιστρέφει τα κλεμμένα πρόβατα των πέσος στο μαντρί τους.

Σ' ένα πράγμα διαφέρει η Αγορά από το Κλίμα. Οι κλιματικές μυθολογίες κρύβουν την αδυναμία μας να επηρεάσουμε τον καιρό και συνωμοτούνε με τη λαχτάρα μας να πιστέψουμε οτι αν θυσιάσουμε αρκετά στους Θεούς, θα μας κάνουν τη χάρη και δεν θα πεινάσουμε φέτος. Η μυθολογία της Αγοράς αντίθετα μας βοηθάει να ξεχάσουμε οτι η οικονομία είναι ανθρώπινο κατασκεύασμα, είναι ένα τεχνητό οικοσύστημα που αναδύθηκε από την δραστηριότητα των ανθρώπινων κοινωνιών και δεν το ορίζει τίποτα άλλο από την συμπεριφορά μας. Αλλά ποιός ορίζει την συμπεριφορά των ανθρώπων;

Δεν χρειάζεται να περιμένουμε τα ρομπότ: είμαστε ήδη σκλάβοι του δημιουργήματός μας.

Στην έρημο.

2012-01-29T21:50:00.010+02:00

In the desert
I saw a creature, naked, bestial,
Who, squatting upon the ground,
Held his heart in his hands,
And ate of it.
I said, "Is it good, friend?"
"It is bitter - bitter", he answered,
"But I like it
Because it is bitter,
And because it is my heart."

- Stephen Crane, 'In the Desert'

+-------------------------+

Μεσ' την έρημο
Είδα ένα πλάσμα γυμνό, κτηνώδες,
Που, καθισμένο στις φτέρνες του
Κρατούσε την καρδιά του στα χέρια του
Και την έτρωγε.
Του είπα "Είναι ωραία, φίλε μου;"
"Είναι πικρή-πικρή", μ' απάντησε,
"Αλλά μ' αρέσει
Επειδή είναι πικρή
Κι επειδή είναι η καρδιά μου"

- Στήβεν Κρέην "Στην έρημο"

+-------------------------+

Στην έρημο,
Πέτυχα ένα πράγμα γυμνό, σαν ζώο
Καθότανε ανακούρκουδα
Κρατούσε την καρδιά του
Και την έτρωγε.
Του είπα "Καλή η καρδιά, ρε φίλε;"
"Σκέτη πίκρα, μεγάλε", μού 'πε.
"Αλλά γουστάρω
Γιατί είναι μέσ' την πίκρα
Και γιατί είναι δικιά μου.
Είναι η καρδιά μου".

- Στέφανος ο Γερανός: "Στην Έρημο"

+-------------------------+

Στην έρημο
Βρέθηκα σ' ένα λάκκο πηχτό, σαν αίμα
Κυλούσε αργά, ανάποδα
Λαμπύριζε στο φως
Και κόχλαζε.
Ψιθύρισα: "Έχεις γίνει τελείως λοιώμα"
"Γάμησε τα" απάντησε
"Με χαλάνε,
Αλλά τα παίρνω γιατί με χαλάνε
Κι επειδή γουστάρω".

- Στηβ Γέραν: "Τελειώνουνε, Κόφτε τα"

+-------------------------+

Στην Κύθνο
Απάντησα μια ψαρωμένη ακρίδα
Που, γυρνώντας που και που
Μιλούσε με πάθος για τη λευτεριά.
Και έφτυνε.
Είπα "Ροδάνθη μου, εκλιπαρείς κουμπιά;"
"Δεν έχει τόξο το βέλος" ρέκασε.
"Μα τρέχω
Επειδή δεν έχω
Κι επειδή δεν θέλω"

- Γρρρκγκκγ Οοουγγρνμφ. "Εξσχτοργμοφ Αργκ"

+-------------------------+

Οουγκ ουγκ
Αγκρ, γκρρρ, γρρρ, γράααου γραααρ.
Μχβρρρμ, γκρρρ, γρρρ, γρααααχργ, αργ.
Α χαχαχαχα, γρρρρ, γρρρ.
Αγρρρ, γροάααρ.
Ροάρργρ, γρρρρ, γραγρκ γκρρουμφ;
"Αγρρρρρφμ, γρμφ, γρμφ, ουμφ" γρρρ γκρρ
"Αγκρ, γρρρ, αμφιγρρρ,
Αγκραγρρρρρ, γρμφ ουμφ
Μχβρρμ γρρρ, γκρρρ"

- Διαπασών Αναΐς: "Μπλιπ Μπλιπ Κλατς"

+-------------------------+

Στο έλεος του θεού
Παράδωσα ένα πλάσμα ταπεινό, χαμένο
Που, αφού είχε σκοτώσει όσους είχε αγαπήσει
Κρατούσε το κεφάλι του στα χέρια του
Μονολογώντας.
Το ρώτησα "Υποφέρεις, κτήνος;"
"Υποφέρω", μου απάντησε, "φριχτά"
"Κι εύχομαι να μην ήμουν κτήνος
Ή να είχα το μυαλό,
Να μην φερθώ σαν κτήνος"

- Έτσι. Αυτά (Τώρα).

I am a girl! : ένα σχόλιο για την ταινία μικρού μήκους.

2011-12-19T10:17:00.006+02:00

Το ταινιάκι, πρώτα, από τον Tales from the Other Side of Town:

http://grsamsa.blogspot.com/2011/11/i-am-girl-2010.html

Η κοπέλα στο βίντεο δεν παίρνει ορμόνες, επειδή είναι ακόμη ανήλικη, 13 χρονών. Αυτά που παίρνει είναι αναστολείς εφηβείας, φάρμακα που εμποδίζουνε την έκκριση ορμονών του φύλου. Ο σκοπός είναι να σου δώσουνε χρόνο να σκεφτείς τί θες στ' αλήθεια, χωρίς να έχεις ν' ανησυχείς οτι το σώμα σου θα κάνει τα δικά του -αν και μεταξύ μας δεν νομίζω οτι είναι κανείς που τα παίρνει αυτά που έχει στ' αλήθεια κάτι να σκεφτεί. Τέτοια προγράμματα για παιδιά τρανς, τα εφαρμόζουνε στην Ολλανδία, στο ΗΒ και την Ισπανία νομίζω, δεν ξέρω αν έχει αλλού. Σίγουρα, απ' αυτά που έχουμε εδώ πέρα, τα δράματα και το ξύλο, και τα κλάμματα, και τα πεζοδρόμια από τα 13, καλύτερα είναι.

Το πρόβλημα, από ηθικής άποψης, είναι οτι οι αναστολείς της εφηβείας προκαλούν συνήθως στείρωση. Στο βίντεο η κοπέλα μιλάει γι' αυτό το θέμα, ή μάλλον για το γεγονός οτι ξέρει πως δεν θα μπορέσει ποτέ να κάνει παιδιά. Αυτό το πρόβλημα το ηθικό, συνήθως δεν το έχουνε τρανς άνθρωποι. Αυτό μπορεί να είναι επειδή οι μη-τρανς (οι σις) δεν θέλουνε να δούνε ένα παιδί να μεγαλώνει και να γίνεται σαν εμάς. Μπορεί να είναι επειδή οι τρανς έχουμε συνηθίσει στην ιδέα οτι δεν μπορούμε να έχουμε και το πιάτο γεμάτο και το σκύλο χορτάτο, το σώμα μας καί όπως το θέλουμε καί ακέραιο. Μπορεί να είναι κι επειδή δεν λογαριάζουμε τίποτα μέσα στη μανία μας να ικανοποιήσουμε τη ματαιοδοξία μας και να γίνουμε όμορφες γυναίκες- αλλά πάλι υπάρχουν κι οι τρανς άντρες που χαλάνε το σύνολο. Μπορεί ακόμη να είναι κι επειδή δεν έχουμε συνειδητοποιήσει τί είναι αυτό που στερούμε από τον εαυτό μας, τί σημαίνει να αφαιρείς μόνος σου τα αναπαραγωγικά σου δικαιώματα για να ικανοποιήσεις την πιο αποκρουστική απαίτηση προς τα τρανς άτομα από την συντηρητική άποψη για το φύλο: οτι πρέπει να στειρωθούμε προτού αναγνωριστεί το φύλο μας. Τα ίδια και για τις προδιαγραφές περί του σχήματος των γεννητικών οργάνων που πρέπει να πληρούμε.

Η εμπειρία μου λέει οτι ισχύουν όλα αυτά μαζί, μερικά περισσότερο και μερικά λιγότερο, ανάλογα τον άνθρωπο. Κι όταν είσαι τρανς οι επιλογές σου είναι περιορισμένες κι είναι όλες για κλάμματα. Να με αντιπαθάνε οι αποξενωμένες αδερφές μου που λέω τέοια disempowering πράγματα, αλλά η αλήθεια είναι πως όταν αποφασίζεις να πας κόντρα στη φύση, κερδίζει η φύση κι εσύ καταλήγεις απλά να κόβεις και να πετάς κομμάτια απ' το σώμα σου, για να επιβεβαιώσεις την ταυτότητά σου. To be free, one must give up a little part of oneself. Αλλά να τα έχεις όλα, δεν γίνεται: ή ταυτότητα, ή γεννητικά όργανα, διαλέγεις και παίρνεις. Θά 'λεγα τώρα τί παίρνεις.

Στο ταινιάκι: είναι πολύ μικρή η κοπέλα για να πάρει τέτοιες αποφάσεις; Δεκατριών χρονών είναι. Πότε αποφασίζεις τί φύλο είσαι; Το αποφασίζεις κάποια συγκεκριμμένη στιγμή; Εγώ δεν θυμάμαι ποτέ να μην ήθελα να είμαι κορίτσι. Στα τέσσερα, πέντε μου, έκανα φασαρίες και χτυπιόμουνα γιατί δεν είχα κοριτσίστικα ρούχα να βάλω, έκλεβα απ' τις φιλενάδες μου, έδενα κουβέρτες και πετσέτες γύρω από τη μέση μου... Στα δεκατρία μου γύρευα να πάρω ορμόνες και να ευνουχιστώ (ε, με σπάγγο και πάγο, δεν είχα τ' αρχίδια να τα κόψω στ' αλήθεια). Η θεωρία μου είναι οτι υπάρχει μια εποχή που αποφασίζεις τί φύλο είσαι, ή θες να είσαι, και μετά δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω και ν' αλλάξεις γνώμη, ακόμη κι αν διαλέξεις το "λάθος" φύλο. Μπορεί να κάνω και λάθος βέβαια- έχω γνωρίσει εκατοντάδες τρανς άτομα, στα ίσα. Άλλες το ξέρανε απ' την αρχή, άλλες το καταλάβανε στα 18 τους, άλλες στα σαράντα τους, στα πενήντα τους... Μπορεί να μην είναι όπως το λέω, ή μπορεί απλώς αυτοί που το καταλαβαίνουνε στα πενήντα τους να διαλέξανε το λάθος φύλο (δηλαδή, το ίδιο με το βιολογικό τους, που δεν ήταν όμως τελικά αυτό που θέλανε στ' αλήθεια, ίσως επειδή ντρέπονταν ή φοβόντουσαν).

Αν είσαι πολύ ανώριμη στα τέσσερα, και στα 13 σου, να διαλέξεις το φύλο σου, τότε γιατί δεν αλλάζουνε φύλο περισσότεροι άνθρωποι; Γιατί οι σις (εσείς) δεν ξυπνάτε μια μέρα, όταν ενηλικιωθείτε και αποκτήσετε μια πιο ολοκληρωμένη αντίληψη για το φύλο, και να πείτε "ωχ, λάθος". Ακόμη και οι τρανς, που κάνουμε τη "λάθος" επιλογή, μ' αυτή μένουμε σ' όλη μας τη ζωή και δεν την ξαναλλάζουμε, συνήθως τουλάχιστον. Αλλά μπορεί να ισχύει αυτό που λέω από πάνω, οτι έχεις μια ευκαιρία κι αυτό ήτανε.

Αν είναι έτσι όμως, δεν τίθεται θέμα αν είναι ηθικό, αν πρέπει να το επιτρέπει ο νόμος κλπ. Αυτή η επιλογή είναι κάτι που γίνεται από μόνο του, έτσι κι αλλοιώς, όταν έρθει η ώρα. Και είτε είσαι έτοιμος, είτε δεν είσαι, δεν αλλάζει κάτι. Κι ίσως καλύτερα να σ' αφήσουνε να κάνεις το μικρότερο κακό στον εαυτό σου για ν' αποφύγεις τα μεγαλύτερα βασανιστήρια, τη χειρότερη ταλαιπωρία αργότερα.

Πεσιμιστικά σκατά πρωϊνιάτικα καθώς διασχίζουμε τον παγωμένο κάμπο. Για την κοπέλα στην ταινία είμαι περήφανη. Και πιο πολύ ακόμη για την οικογένειά της και τις φίλες της, και το σχολείο της, και την κοινωνία της που της φέρονται σαν σε άνθρωπο.

Μετά τους σατανάδες, ευχέλαιο.

2011-12-18T12:34:00.004+02:00

Βοήθειά μας.

Ω σηπόμενε Ιεχωβά.

2011-12-17T22:03:00.011+02:00

Sinulle , mätänevä jehova.

Από τότε που πέθανε ο Ace, ένα κενό έχει μείνει να χάσκει στη μαύρη μου καρδιά. ΑΑΑΑΑΑΡΡΡΓΓΚ!!!!

Επιτέλους, βρήκα κάτι να το γεμίσει. Σχεδόν. Λίγο. Αρκετά. Μέχρι ένα σημείο. Δε γαμιέται. Τό 'χω ξεσκίσει στους Horna αυτές τις μέρες. Με Horna παν' στην εκκλησιά, με Horna προσκυνάνε (το Σατανά ΑΑΑΑΑΡΡΓΓΓΚΚΚ!!!!). Με Horna βάζουνε φωτιά να κάψουν το καμπαναριό να γίνει της πουτάνας. ΑΑΑΑΡΓΚ!! Όχι, σοβαρά, Αργκ.

Κάνουν αυτό το γαμάτο, που παίζουνε, παίζουνε... παίζουνε ΛΕΩ! (δεν συμμαζεύονται τα κομμάτια τους, μέσο όρο 3,5 λεπτά) κι εκεί που έχεις συνηθίσει στο κομμάτι, ξαφνικά, προς το τέλος, σκάει ένα καινούργιο ριφ που είναι ολόκληρο καινούργιο τραγούδι. Και γαμάει περισσότερο από το κυρίως πιάτο. Ή έτσι μου φαίνεται, επειδή το παίζουνε μόνο για λίγο, να σου μείνει η γεύση στ' αυτιά και να θες κι άλλο. Κουφάλες! Το κάνουνε στο Jehova αυτό, και σ' άλλα.

Δεν θυμάμαι καν από πού τους έμαθα. Πρώτα κόλλησα με το Oi Kalis Kotimaa, ένα παραδοσιακό λέει, για ένα σύνταγμα από Ούγγρους που πήγανε και πολεμήσανε και πεθάνανε στο πλευρό των Φινλανδών (ενάντια στους Ρώσσους νομίζω). "Ω ακριβή μου πατρίδα" σημαίνει. Τέτοια ακούω και θέλω να ξαναγίνω άντρας και να πάρω το σπαθί μου. Όχι εντάξει, θα φοράω δερμάτινες ζαρτιέρες όμως. Αργκ είπα; Δεν πειράζει, γαμώ τα κομμάτια.

Το επόμενο που κόλλησα ήταν το Kuoleva Lupaus. Αυτό δεν ξέρω τί σημαίνει, κάτι με θάνατο και υπόσχεση, ίσως κάτι για συμφωνία αυτοκτονίας, suicide pact κι έτσι. Λίγο ανοικονόμητο κι αυτό.

Μετά, το Piina. Δίιψα Όχι, καλά, "Βασανιστήριο" σημαίνει. Αυτό είναι που είναι σαν Bathory της παλιάς καλής εποχής (πρώτο, ανατριχίλα, δεκατεσσάρων χρονών ούτε, η πρώτη
φορά, σατανίλα και βρωμιά να σου γρατζουνάει τα σωθικά). Έχει και ρυθμό, ναι.

Εντάξει, άμα έχουμε φτάσει στα τέσσερα κομμάτια τους που αναγνωρίζω μόνο από όσο τα έχω ακούσει στο youtube, καλά είμαστε. Έχει ψαχνό το πράμα. Η αλήθεια είναι οτι τα ακούω και στο λεωφορείο το πρωί, που κάθονται δίπλα μου και τα παιδάκια που πάνε στο σχολείο. Άμα διαολιστούνε καμμιά ώρα κι αυτά...

Είναι παλιό συγκρότημα. Από το '93. Τότε που βάρεσε διάλυση το δικό μου, που παίζαμε... ακριβώς τα ίδια γαμώ το Χριστό μου. Tappakaa Kristus. Αυτό σημαίνει "Σκοτώστε το Χριστό" (κι όχι μαλάκααα Χρήστοοο).

Horna θα πει "Κόλαση".

Κόλαση, όνομα και πράμα. Με την πηρούνα, στο ψαχνό, να μάθει!

Α ναι, κι αυτό γαμάτο. Ars Laternarum. Λατέρνα, φτώχια και ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΡΓΓΚΚΚ!!!!

Πέντε κολλήματα. Πάει, πορώθηκε αυτή...

... έχουνε εξακόσια άλμπουμ οι καργιόληδες, με δυο κομμάτια το ένα. Έψαχνα στο ίντερνετ να βρω να πάρω αυτά που έχουνε τα κομμάτια που ήθελα, και καλά για μια φορά μην κλέβω το συγκρότημα, να δώσω λεφτά αφού μ' αρέσει που παίζουνε. Ε, παπάρια. Δεν έβρισκα αυτό που ήθελα. Καλά, θα το ψάξω λίγο ακόμα, άκου που φτάσαμε, να δίνω λεφτά για μπλακάδικα άλμπουμ ΡΕΕΕΕΕΕ!!!!!

Κι αυτό, καύλα:

Marraskuussa. "Το Νοέμβριο", λέει. Τί το Νοέμβριο; Τί θα γίνει ρε το Νοέμβριο;

Ωχ, κάτσε, ξέχασε το Vihan Tie.

Το μονοπάτι της οργής.

Κι αυτό και σώνω:

Nostalgiaa. Αυτό που λέει.

... αυτό που με πιάνει καμμιά φορά, για τα δεκάξι μου...

20-11-2011

2011-11-20T05:41:00.000+02:00

Αυτή κι αν είναι σημαδιακή ημερομηνία. Είδες που σού 'λεγα;

Ημέρα μνήμης για τα θύματα του τρανσφοβικού μίσους.

2011-11-18T08:16:00.013+02:00

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΩΝ 2011
ΣΑΒΒΑΤΟ 19 & ΚΥΡΙΑΚΗ 20 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2011, ΩΡΑ 17.00
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ,
ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ ΑΝΤΩΝΗΣ ΤΡΙΤΣΗΣ, ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ 50, ΑΘΗΝΑ.

- ΣΑΒΒΑΤΟ 19 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2011 -

- Έναρξη : Μαρίνα Γαλανού (Πρόεδρος του Δ.Σ. του Σ.Υ.Δ.)

- Χαιρετισμός – Ομιλία: Κρίστι Ταπαντζή (Μέλος του Σ.Υ.Δ.)

- Χαιρετισμός – Ομιλία: Νίκος Μυλωνάς, εκπρόσωπος της Ομοφυλοφιλικής Λεσβιακής Κοινότητας (Ο.Λ.Κ.Ε.)

- Χαιρετισμός – Ομιλία: Αντρέα Γκίλμπερτ, εκπρόσωπος του Athens Pride.

- Χαιρετισμός – Ομιλία: Βιολέτα Καφρίτσα, εκπρόσωπος της Λεσβιακή Ομάδας Αθήνας (Λ.Ο.Α.)

- Χαιρετισμός – Ομιλία: Διαμαντοπούλου Έλενα εκπρόσωπος της Colour Youth

- Χαιρετισμός – Ομιλία: Πέτρος Σαπουντζάκης, εκπρόσωπος της Ομάδας κατά της Ομοφοβίας στην εκπαίδευση.

- Χαιρετισμός – Ομιλία: Μαριανέλα Κλώκα (εκδ. Ανοχύρωτης Πόλης, Θετική Φωνή).

- Χαιρετισμός – Ομιλία: Τζανέτος Αντύπας, εκπρόσωπος της PRAKSIS.

- Χαιρετισμός – Ομιλία: Ζωή Κοκκάλου, εκπρόσωπος της Ζωντανής Βιβλιοθήκης.

- Χαιρετισμός – Ομιλία: Ζακ Κωστόπουλος (Μέλος – Εθελοντής του Σ.Υ.Δ.)

- Ανοικτή Συζήτηση με τους εκπροσώπους όλων των συλλογικοτήτων.

- Προβολή της ταινίας διάρκειας 52 λεπτών.

- ΚΥΡΙΑΚΗ 20 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2011 -

- Χαιρετισμός από εκπρόσωπο του Δήμου Αθηναίων.

- Κεντρική Ομιλία από την Πρόεδρο του Σ.Υ.Δ. Μαρίνα Γαλανού.

- Ομιλία από την συγγραφέα και επίτιμο μέλος του Σ.Υ.Δ., Μπέττυ Βακαλίδου.

- Ανάγνωση μηνύματος του Αλέκου Μοδινού, ακτιβιστή, ιστορικού ιδρυτή του Απελευθερωτικού Κινήματος Ομοφυλόφιλων Κύπρου (Α.Κ.Ο.Κ.)

- Ομιλία από τον Οδυσσέα Θεοφάνη, εκπρόσωπο του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας

- Ομιλία από τον Κώστα Κανάκη, επίκουρο καθηγητή στο Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

- Ομιλία από τον Κώστα Γιαννακόπουλο, αναπληρωτή καθηγητή στο Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου, με γνωστικό αντικείμενο την Ανθρωπολογία των Φύλων.

- Ομιλία από τον Βαγγέλη Μάλλιο, δικηγόρο, καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου, εκπρόσωπο της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, μέλους της Ε.Ε.Δ.Α.

- Ομιλία από την Julia Ehrt, εκπρόσωπο της Transgender Europe

- Ομιλία από την Ηρώ Διώτη, βουλευτή του Συ.Ριζ.Α.

- Ψήφισμα για τη Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης Διεμφυλικών (το ψήφισμα θα κατατεθεί προς τον Πρόεδρο του Ελληνικού Κοινοβουλίου και τα κόμματα την Δευτέρα 21/10) .

- Πορεία προς το Ελληνικό Κοινοβούλιο. *

Τον συντονισμό θα τον κάνει το μέλος του Σ.Υ.Δ., Μάνια Λεμπέση.

* Η πορεία θα πραγματοποιηθεί χωρίς συνθήματα και πανώ, με κεριά, σε μνήμη όσων διεμφυλικών ατόμων υπήρξαν θύματα του τρανσφυλοφοβικού μίσους σε όλον τον κόσμο.

Κατά τη διάρκεια των διήμερων εκδηλώσεων, θα υπάρχει Έκθεση Ζωγραφικής της Gabrielle le Roux με τίτλο: Proudly African & Transgendered, με την υποστήριξη της Διεθνούς Αμνηστίας. Την ευχαριστούμε θερμά για την προσφορά της, καθώς και όλους τους ομιλητές που συμμετάσχουν στο διήμερο εκδηλώσεων για την Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης. Ευχαριστούμε επίσης το ξενοδοχείο Dorian Inn για την προσφορά του για τη φιλοξενία της κυρίας Ehrt κατά το διήμερο των εκδηλώσεων.

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΌ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΔΙΕΦΜΥΛΙΚΩΝ

http://www.transgender-association.gr/

transgender.support.association@gmail.com

Δηλαδή μαμά; Δηλαδή παιδί μου, αύριο, είναι η εκδήλωση για την Ημέρα Μνήμης Διεμφυλικών, δηλαδή την Transgendered Day of Rememberance. Είναι η μέρα που θυμόμαστε οτι το να είσαι τρανς, μπορεί και να σε οδηγήσει σ' ένα βίαιο θάνατο. Όποιοι ασχολείστε μ' αυτά τα του φύλου, και της σεξουαλικότητας, να πάτε στην εκδήλωση, να δείτε οτι είμαστε νορμάλ άνθρωποι, κι οτι έχουμε βαρεθεί να ζούμε με το φόβο.

Ελάφια.

2011-11-12T10:53:00.004+02:00

Σκοτωμένα ελάφια. Το πρώτο το είδα προχτές, στην άκρη του δρόμου, τσαλαπατημένο τραγικά, σαν νά 'χανε πάει να το διπλώσουνε όπως διπλώνουνε τα πουκάμισα. Εκεί που είχε σταματήσει το λεωφορείο, το παράθυρό μου ήταν ακριβώς από πάνω του. Τα πόδια του τσακισμένα, το κρανίο του είχε μια τρύπα, τα άντερά του είχανε γυρίσει τα μέσα-έξω, ένα κουβάρι από κόκκαλα και κρέας. Έψαξα με τα μάτια μου να βρω και είδα τα σκατά του που είχανε χυθεί απ' το σκισμένο του στομάχι, τα υποπροϊόντα της λειτουργίας ενός ζωντανού οργανισμού, και σκέφτηκα τον εαυτό μου, μια άλλη μηχανή σκατών που κάθε στιγμή μπορεί κάτι να την βρει και να την λοιώσει και να την τσακίσει, και να της σκορπίσει τα σωθικά και τα ζουμιά ένα γύρω.

Εκείνη την ώρα σκέφτηκα οτι θα ήταν το ένα από τα δύο που είχα δει την προηγούμενη μέρα, στον ίδιο δρόμο, το ένα μάλλον θηλυκό, γιατί δεν είχε κέρατα, το άλλο ένα πιτσιλωτό ζαρκάδι, μάλλον το μικρό του. Στέκονταν στην άκρη του δρόμου, μέσα στα δέντρα, και κοιτούσαν τ' αμάξια που περνούσαν σαν να προσπαθούσαν ν' αποφασίσουν αν πρέπει να περάσουν. Κι είχα ανησυχήσει τότε. Θα τα πατήσουνε, φοβόμουνα.

Εχτές όμως είδα κι άλλο, πάλι ένα γκρίζο με άσπρη κοιλιά, φουσκωμένη τούμπανο και με τα πόδια του τεντωμένα, κοκκαλιασμένα, πεταμένο στην άκρη ενός παράδρομου. Τί σκατά γίνεται, σκεφτόμουνα, τα έχουνε βάλει στο σημάδι με τ' αμάξια; Βγαίνουνε για κυνήγι ελαφιού μ' αυτοκίνητο; Αλλά δεν μπορεί, έλεγα, ποιός θα πάει να τσακίσει τ' αμάξι του για να σκοτώσει το ελάφι; Είχα μια σταλιά ελπίδας, αν η ζωή σου αξίζει λιγότερο απ' τα έξοδα για την επισκευή της μηχανής που θα σε σκοτώσει, οτι κινδυνεύεις μόνο απ' την αδιαφορία του χειριστή της.

Μετά από λίγο είδα την πινακίδα, κίτρινο τρίγωνο μ' ένα ελάφι. "Προσοχή! Ελάφια!". Λίγο, ηρέμησα. Πιο κάτω πρόσεξα πάλι την άλλη πινακίδα, με δυο σκυφτούς ανθρώπους, με μπαστούνια. "Προσοχή! Γέροντες!". Σκέφτηκα, θα δω άραγε κάναν παππού λοιωμένο, μια απ' αυτές τις μέρες, με τα σκατά του σκορπισμένα στην άσφαλτο; Θα δω καμμιά γιαγιά τουμπανιασμένη με τα πόδια και τα χέρια κόκκαλο, πεταμένη στη γωνιά του δρόμου;

Είμαι άδικη, το ξέρω. Οι παππούδες καταλαβαίνουνε τί εστί νταλίκα, και φυλάγονται κι από μόνοι τους. Το ελάφι όμως, αν το πατήσεις, το πολύ να πληρώνεις το φαναρτζή. Δε θα σε κυνηγάνε οι συγγενείς να τους πληρώνεις ψυχική οδύνη, δε θα σηκώνονται να κλαίνε στο δικαστήριο γοερά για τη γιαγιά που ήτανε το φως της ζωής τους, που τους έφτιαχνε τα κέηκ και τους έπαιρνε δώρα τα Χριστόυγεννα, και θέλουνε πενήντα χιλιάδες λίρες για να συνέλθουν από το σοκ. Λυγμ, κλαψ, κα-τσινγκ!!

Κι αν θες, αυτό είναι το μάθημά μου από την ξενιτιά. Οτι η ζωή σου αξίζει μόνο όσο τα κερατιάτικα που θα πληρώνει όποιος καταφέρει να σε ξεκάνει -είτε από μαλακία, είτε για σπορ, δεν έχει σημασία. Κι όσο πιο μακρυά είμαι από το σπίτι μου, τόσο λιγότερα αξίζει η ζωή μου. Όσο πιο βαθειά ξανοίγομαι στον κόσμο των ξένων, τόσο λιγότερο με νοιάζεται αυτός που περνάει δίπλα μου στο δρόμο, που με σκουντάει, που με σπρώχνει, που με κοιτάζει αδιάφορα κι αμέσως με ξεχνάει.

Mirage

2011-11-06T13:51:00.001+02:00

Τώρα τελευταία, όταν πιάνω το είδωλό μου στον καθρέφτη με την άκρη του ματιού μου, βλέπω μια γυναίκα, και ξαφνιάζομαι. Μοιάζω, φτυστή, η γυναίκα που θά 'μουνα αν είχα γεννηθεί με θηλυκό σώμα, αν είχα μεγαλώσει σαν κορίτσι, αν είχα ενηλικιωθεί σαν γυναίκα και δεν είχα υπάρξει ποτέ άντρας, αγόρι, με αρσενικό σώμα- αν δεν είχε χρειαστεί ποτέ να κάνω όσα έχω κάνει, για ν' αλλάξω φύλο.

Δεν είμαι ιδιαίτερα όμορφη (αλλά ούτε κι ιδιαίτερα άσχημη). Αυτό, για μια που έζησε την περισσότερη απ' τη ζωή της σαν άντρας, είναι ένα κάποιο κατόρθωμα. Δεν έχω κάνει πλαστικές και το πρόσωπό μου φαίνεται, τουλάχιστον, φυσικό. Φαίνεται σαν νά 'χω όντως γεννηθεί έτσι. Έχω λίγο πλάτη, και τ' απομεινάρια απ' τα μπράτσα μου, αν και τώρα πια έχουνε γίνει όλα λίγο πλαπλά- πιο πολύ μπουλού, παρά νταρντάνα. Έχω κάνει έναν τεράστιο, στρογγυλό κώλο κι αν ήμουνα αυτή η εκ γεννετής γυναίκα που της μοιάζω μάλλον θα αγχωνόμουνα πολύ, θα πρόσεχα τί φοράω να μην τον τονίζει. Τώρα βέβαια τον χαίρομαι. Τον τσεκάρω από 'δω κι από 'κει, σαν παιδί με καινούργιο παιχνίδι. Και πάνε χρόνια τώρα που είναι έτσι... θά 'πρεπε νά 'χω συνηθίσει...

Μου φαίνεται περίεργο πόσο χαίρομαι τη θηλυκότητά μου, πόσο ευχαριστιέμαι να βλέπω τον εαυτό μου γυναίκα. Περιμένω ίσως, ακόμη, να μου περάσει, επιτέλους, να συνηθίσω ίσως στην ιδέα, να μη μου κάνει πια εντύπωση. Αντί γι' αυτό, χαίρομαι και καμαρώνω στον καθρέφτη, και γυρνάω πάντα κι άλλη, και χαζογελάω σαν μωρό παιδί.

Αναρωτιέμαι πώς θά 'μουνα, αν ήμουνα αυτή η γεννημένη γυναίκα που μου μοιάζει. Μάλλον δεν θά 'χα βρεθεί εδώ που βρέθηκα. Σίγουρα θά 'χα χάσει κάποια επεισόδια, ένα μεγάλο κάψιμο απ' τις ουσίες, σαράντα φάσεις με την παρέα, κωλοπαιδαριές και αντριλίκια, κάνα-δυο τσαμπουκάδες. Δεν νομίζω νά 'μουνα το κακό κορίτσι της γειτονιάς. Θά 'μουνα ήσυχη κοπέλα, θαρρώ. Θα μ' είχανε σπάσει, όπως σπάνε όλα τα κορίτσια για να γίνουνε καλές κυρίες σύζυγοι, και θα μ' είχανε κακομάθει, όπως κακομαθαίνουνε όλα τα κορίτσια γι' αντάλλαγαμα στο σπάσιμο. Θά 'μουνα ίσως λίγο κότα, είναι αλήθεια οτι την έχω μια τάση. Έτσι συναισθηματικιά και κορόιδο που είμαι, σίγουρα θά 'χα καψουρευετεί κάνα μαλάκα που θα μού 'ταζε λαγούς με πετραχήλια, ίσως και να τον είχα παντρευτεί και να έτρεχα από πίσω του, να ταλαιπωριέμαι, να κλαίω και να χτυπιέμα: "Γιατί, γιατί δεν μ' αγαπάει γιατί; Τού τά 'χω δώσει όλα!". Να ευχαριστεί το θεό ο καργιόλης που δεν ξέρω ποιός θά 'τανε.

Θά 'χα κάνει σίγουρα καμμιά-δυο εκτρώσεις σαν τυπική νεαρή Ελληνίδα, ίσως νά 'χα και πολυκυστικές ωοθήκες (πρόκειται για επιδημία). Θά μ' είχε μάλλον πιάσει αυτό που με πιάνει και τώρα, και θά 'χα κάνει κάνα-δυο παιδιά, θά 'χα μπει στο τριπάκι της μητρότητας και θα καθόμουνα να κοιτάω το γκαστρί μου στον καθρέφτη και να επαναλαμβάνω στον εαυτό μου "θα φέρω έναν καινούργιο άνθρωπο στον κόσμο", σαν μάντρα, μέχρι να χάσει η φράση το νόημά της, σαν την προσευχή που λένε οι στέρφοι κωλόγεροι στο Όρος για να βρούνε το θεό που θά 'χα στην κολιά μου.

Μια φορά, δεν θά 'μουνα εδώ που είμαι, να κάνω αυτά που κάνω. Προγραμματίστρια; Τί λες παιδί μου; Εγώ δε θά 'ξερα ούτε να στείλω μέηλ. Και γιατί να ξέρω; Θα είχα άλλα πράγματα στη ζωή μου να με κάνουνε να νοιώθω χρήσιμη.

Δε θά 'μουνα εδώ και δεν θά 'κανα αυτά που κάνω τώρα. Δεν θα σκεφτόμουνα όπως σκέφτομαι και δεν θά 'νοιωθα το ίδιο. Δεν θά 'μουνα ο ίδιος άνθρωπος. Θα ήμουνα αυτή η φυσική γυναίκα, νορμάλ και τυπική, σαν όλες τις άλλες, και δεν θα ήξερα καν πόσο τυχερή κι ευτυχισμένη είμαι. Κι αυτό θα ήταν το χειρότερο απ' όλα. Γιατί πριν και πάνω απ' όλα τ' άλλα, πάνω απ' το γυναίκα, και το μάνα, και το νορμάλ και σαν τις άλλες, έχω ανάγκη να είμαι εγώ. Και δεν μπορώ ποτέ να τά 'χω όλα. Καμμιά μικρή επέμβαση δεν μπορεί να ενώσει δυο αυλακιές του χρόνου και να τις κάνει μία. Εγώ θα μείνω για πάντα εδώ, να κοιτάω στον καθρέφτη μου να δω ποιά θα μπορούσα νά 'μαι.

1/11/11

2011-11-01T23:46:00.000+02:00

Σημαδιακή μέρα. Να μου το θυμηθήτε.

Δεν μετακομίζουμε (αφού δεν χωρίζουμε)

2011-10-19T13:02:00.007+03:00

Για λίγο μάλλον θα έχω όρεξη να γράφω στο Αγγλικό μπλογκ που είναι για geeky πράματα, με κουμπιούτερς και τα σχετικά. Βέβαια, τώρα που το είπα θα μου έρθει όρεξη να γράψω κι εδώ, Ελληνικά και, εχμ, γκουχ γκουχ, πολιτικά. Και καλά.

"Το προσωπικό είναι πολιτικό" λέει. Εννοεί, άραγε, "το μπλογκ";

Και μ' αυτό το αρκτικό αστείο, πάω να κάνω τίποτα σοβαρο στη ζωή μου (σωθήκαμε).

Υ.Γ. Αυτό που βλέπεις εδώ απού κάτου, είν' το desktop μου, εδώ και κάνα μήνα. Αν δεν ξέρεις τί'ν' όλ' αυτά, θα το βρεις πολύ βαρετό το Αγγλικό μπλογκ. Προειδοποίησα, ε;

Απονομή

2011-07-20T20:22:00.002+03:00

Στις 27 του μηνού, ώρα 3:15 Αγγλίας (5:15 Ελλάδας), απογευματινή, στο παρακάτω λινκ θα έχει live streaming την τελετή απονομής των πτυχίων για το BSc Computer Science του Brighton University, όπου -σε κεντρικό ρόλο- θα εμφανιστεί η Στάσσα σας μ' ένα σανίδι με φούντα στο κεφάλι:

http://www.brighton.ac.uk/awardceremonies/livestream.php

Για να προλάβω οποιαδήποτε παρεξήγηση, έγκυροι ερευνητές έχουν διαπιστώσει οτι οι ρόμπες που φοράνε οι φοιτητές στην τελετή απονομής παχαίνουν.

Θα προσπαθήσω να κανω μια ανανέωση κάνα πεντάλεπτο πριν με φωνάξουνε.

Ρόδα είναι και .... μοσχοβολάει; γυρνάει; ροδίζει; (διαγράψτε ανάλογα)

2011-07-05T23:20:00.005+03:00

Έχουν οι Αγγλοσάξωνες μια λέξη: "reinventing the wheel" λένε, όταν θέλουνε να πούνε για κάποιον που κάνει από την αρχή τη δουλειά που έχουνε κάνει άλλοι πριν απ' αυτόν.

Ε, λοιπόν, εγώ σήμερα ανακάλυψα οτι μερικές φορές πρέπει να τον ξαναεφυεύρεις τον τροχό, μόνο και μόνο για να καταλάβεις τί έχει και δε σταματάει να τσουλάει το ρημάδι!

Το instruction set του συστήματος.

2011-07-01T15:41:00.003+03:00

Μέσω μπαζ βγήκα σ' αυτήν την είδηση:

"Σφαλιάρα" ΓΕΕΘΑ σε Πάγκαλο: "Δεν εκτελούμε παράνομες διαταγές"!

«Δεν μπορεί να υπάρξει τέτοια εντολή γιατί έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το Σύνταγμα της χώρας. Οι Ένοπλες Δυνάμεις έχουν συγκεκριμένο ρόλο, ο οποίος περιγράφεται με ακρίβεια στο Σύνταγμα, κάτι που τόνισε και ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, μόλις εχθες.

Δεν μπορούν να δεχθούν να εκτελέσουν διαταγές οι οποίες εντολές βρίσκονται σε ευθεία αντίθεση με τον υπέρτατο νόμο της χώρας, του Συντάγματος. Αποστολή τους είναι η υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας έναντι έξωθεν απειλών. Δυνάμεθα να λειτουργούμε αποκλειστικά εντός των ορίων του Συντάγματος».

"Εντολή", λέει το ΓΕΕΘΑ. Το μυαλό μου πηγαίνει πρώτα στην έννοια μιας οδηγίας από το σύνολο οδηγιών μιας αρχιτεκτονικής υπολογιστή: το instruction set του Συστήματος. "Δυνάμεθα να λειτουργήσουμε αποκλειστικά εντός των ορίων του Συντάγματος"... γιατί το Σύνταγμα είναι το specification, οι προδιαγραφές της λειτουργίας του συστήματος διακυβέρνησης.

Παρανόηση. Το Σύνταγμα, είναι γραμμένο σε φυσική γλώσσα κι η φυσική γλώσσα είναι αυστηρά ακατάλληλη για την προδιαγραφή της λειτουργίας οτιδήποτε, επειδή είναι ασαφής και διφορούμενη (ambiguous), γι' αυτό σηκώνει κάθε είδους παρερμηνείες. Σήμερα το ΓΕΕΘΑ πιστεύει οτι η εντολή "Στείλτε τα τανκς να προστατέψουν τις τράπεζες" είναι αντίθετη με τις προδιαγραφές του. Το '73 ο στρατός θεώρησε οτι η εντολή "Στείλτε τα τανκς να μπούνε στο Πολυτεχνείο" είναι σύμφωνη με τις προδιαγραφές του. Εχτές, η ΕΛΑΣ θεώρησε οτι η εντολή "Ρίχτε χημικά στους πολίτες" είναι μέσα στις προδιαγραφές της.

Το πρόβλημα είναι πρόβλημα επικοινωνίας- είναι πρόβλημα χρήσης της κατάλληλης γλώσσας. Είναι αδύνατον να περιγράψεις τις προδιαγραφές ενός επεξεργαστή σε φυσική γλώσσα κι είναι αδύνατον να περιγράψεις τις λειτουργίες ενός συστήματος διακυβέρνησης σε φυσική γλώσσα. Το ξέρουμε αυτό και εκπαιδεύουμε ειδικούς, τους νομικούς, που στην πράξη χρησιμοποιούν ένα υπο-σύνολο της φυσικής γλώσσας, τη νομική γλώσσα, για να ερμηνεύουν αυστηρά (rigorously) τους νόμους. Κι αυτή όμως η "αυστηρή" γλώσσα ορίζεται σε φυσική γλώσσα που είναι η ίδια αφηρημένη και ασαφής. Αποτέλεσμα, όπως λέει και το ανέκδοτο, το αρχέγονο χάος.

Αλλά αν υπήρχε όντως ένα αυστηρά ορισμένο σύνολο οδηγιών, μία τυπική γλώσσα (formal language), που να ορίζει ποιές "εντολές" μπορεί πχ, να δώσει ο λαός στην κυβέρνηση, ή ο Υπουργός ΠροΠο στα ΜΑΤ, θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι που τώρα είναι αδύνατο: να ελέγξουμε την επικοινωνία ανάμεσα στις εξουσίες. Θα μπορούσαμε ας πούμε να δούμε τί ακριβώς "εντολή" έδωσε ο Παπουτσής εχτές: "Ρϊψατε Χ ποσότητα Ψ ουσίας στο σημείο Ζ με σκοπό Σ", ή "Εφοδεύσατε με Χ άντρες προς κατεύθυνση Ψ και χρήσει υλικού Ζ". Θα μπορούσαμε να υποδείξουμε πού ακριβώς παραβίασε τους κανόνες λειτουργίας του το σύστημα, η εξουσία κι ο υπουργός, χωρίς αοριστολογίες: "δεν επιτρέπεται να ρίχνει η αστυνομία χημικά στον πολίτη", ελέγχοντας τις τιμές των παραμέτρων της εντολής.

Θα μπορούσαμε, θέλω να πω, να κάνουμε όλοι καλύτερα τη δουλειά μας- και οι πολίτες να ελέγξουν την κυβέρνηση, κι οι εξουσίες να απευθυνθούν ξεκάθαρα και αποτελεσματικά στα όργανά τους και η μία στην άλλη. Και παρανοήσεις πολύ λιγότερες θα ήταν δυνατές και οι αδυναμίες του συστήματος θα ήταν πολύ πιο εύκολο να εντοπιστούν.

Με λίγα λόγια, θα είχαμε όντως ένα σύστημα, με λειτουργίες, κι όχι ένα αναποτελεσματικό μπουρδέλο όπου εισάγεις το χάος και εξάγεις την απελπισία.

Γενικά, παρατηρώ οτι θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε την τεχνολογία και την επιστήμη που έχουμε αναπτύξει για να οργανώσουμε τον τρόπο που ζούμε, να διαχειριστούμε τα κοινά πράγματα και να βελτιώσουμε τη ζωή μας- κι όχι μόνο "to build a better mousetrap".

Τελικά ποιός φταίει για την κρίση;

2011-06-22T14:09:00.004+03:00

Ευτυχώς, σήμερα έχουμε πλέον την τεχνολογία που μας επιτρέπει να απαντήσουμε σε τέτοια κρίσιμα ερωτήματα.

Προσεχώς: ποιό είναι καλύτερο Μάστερς- Νίντζα ή Πειρατής;

Ακολουθώντας το άσπρο άλογο

2011-06-17T15:31:00.007+03:00

Ο μοϊκανός σάτυρος πήδηξε στη μέση της παιδικής χαράς και φούσκωσε το στήθος του με υπερηφάνεια.

- "Είμαι ένα κοκόρι-γίγαντας με παρδαλό λοφίο", έκρωξε. "Έχω ένα ράμφος βαρύ σαν κασμά και χτυπάω τα κεφάλια των μπάτσων, που ανοίγουν σαν καρπούζια!".

Πισωπάτησε τραμπαλιστά και ξανάκατσε ανακούρκουδα, με το λειρί του να χοροπηδάει σαν ελατήριο. Χωρίς να τον καταλάβει κανείς, ο γοτθομεταλλάς βρέθηκε ξαφνικά στο κέντρο του σκάμματος.

- "Είμαι ένα μαύρο λιοντάρι!" γρύλλισε. "Έχω χαίτη από σκοτεινή φωτιά! Ορμάω στους εχθρούς μου μέσα απ' τις σκιές και σκίζω τις σάρκες τους με τα τρομερά μου νύχια!".

Γυρίσαμε όλοι να δούμε που πήγε, αλλά είχε εξαφανιστεί. Μου φάνηκε οτι είδα δυο μάτια σαν κάρβουνα να καίνε μες' τους θάμνους.

Το πρεζόνι βγήκε μπροστά, σέρνοντας τα πόδια του και σκουντουφλώντας, φυλλοροώντας χάπια και βελόνια απ' τις τρύπιες του τσέπες.

- "Είμαι το τέρας του Λοχ-Νες" μουρμούρισε. "Κανείς δεν πιστεύει οτι υπάρχω. Παραμονεύω, κι όταν δω κάναν περαστικό τεντώνω το μακρύ λαιμό μου και του ζητάω ένα δεκάρικο".

Γελάσαν όλοι καλόκαρδα και δυο τρεις σηκώθηκαν να τον μετακινήσουν γιατί βάραγε ντάγκλες. Η αλτέρνατιβ γκόμενα πήρε τη θέση του, προσεχτικά μην πατήσει κάνα σέο, γιατί φορούσε σανδάλια.

- "Είμαι μια αρκούδα καφέ" γέλασε πονηρά "και τρέχω τρέχω τρέχω μ' έναν ξύλινο μπουφέ".

Χτύπησε το κεφάλι της για να δείξει τις τζίβες της κι έκανε στα ψέμματα το σήμα του σατανά και "γιεεεα". Άλλοι χασκογέλασαν περιφρονητικά, άλλοι χτυπήσαν παλαμάκια. Ο αναρχικός της γκόμενος την κοίταζε με χαμένα μάτια.

Γύρω στην παιδική χαρά, σαν θεατές σ' αρχαίο θέατρο, οι Φυλές της Αθήνας κάθονταν στις πέτρινες εξέδρες. Ένας-ένας σηκώνονταν και μίλαγαν για το τοτέμ τους, το πνεύμα που τους οδηγεί στην ονειρική Αθήνα. Μακρυά, απέναντι απ' τον αυτόνομο λόφο, έβλεπα την αρχαία ακρόπολη, φωταγωγημένη και σημαιοστολισμένη. Πάνω της καίγανε φωτιές και γύρω της γίνονταν εκρήξεις- οι εθνικιστές νομίζω πολεμούσαν απόψε με τους χούλιγκανς. Ψηλά, κρεμότανε η σκοτεινή πλευρά της Σελήνης, ο ήλιος του κόσμου των ονείρων, πρησμένη και κόκκινη από λαγνεία κι ενοχές.

- "Κι εσύ"; με σκούντηξαν. "Ποιό είναι το τοτέμ σου;".

Τινάχτηκα, μισοξύπνησα. Γύρισα πλευρό και βυθίστηκα πάλι. Σηκώθηκα περήφανη, περπάτησα καμαρωτή στο κέντρο της παιδικής χαράς.

- "Είμαι ένα άσπρο άλογο" τίναξα το κεφάλι μου. "Έχω απαλή, πλούσια χαίτη και μεγάλα μαύρα μάτια που σε κοιτάνε έξυπνα".

Για μια στιγμή δεν κουνιόταν τίποτα.

Μετά αρχίσαν όλοι να γελάνε. Γελούσανε κρατώντας τα πλευρά τους. Πέφτανε κάτω και κυλιόντουσαν στο χώμα. Κοπανούσαν τα πόδια και τα χέρια τους στις πλάκες του αμφιθέατρου. Σκούζαν να ξυπνήσουν οι πέτρες και τα δέντρα. Γελούσαν και γελούσαν και γελούσαν. Σταματημό δεν είχαν. Ένας-δυο μέχρι που ξύπνησαν, απ' τη μανία του γέλιου τους.

Δεν έχω ξαναντραπεί τόσο, στα όνειρά μου.

Η δημοκρατία στις πλατείες

2011-06-14T22:46:00.025+03:00

Η ιστορία της δημοκρατίας είναι γραμμένη στις πλατείες που πατάς, αλλά δε το ξέρεις γιατί δε θυμάσαι από πού βγαίνουνε τα ονόματά τους. Δε βγαίνουν από αφηρημένες έννοιες. Βγαίνουν από αυτά που γίνανε εκεί όταν εγώ κι εσύ δεν είχαμε ακόμη γεννηθεί.

Ο Καλλέργης τα σούρνει στον Όθωνα, την 3η Σεπτεμβρίου του 1843

Ανεξαρτησίας

Η επίσημη ονομασία της πλατείας Βάθης είναι "Ανεξαρτησίας". Η Ανεξαρτησία που μνημονεύει είναι βέβαια η ανεξαρτησία του σύγχρονου Ελληνικού κράτους από την Οθωμανική αυτοκρατορία: το απαραίτητο πρώτο βήμα προς τη δημοκρατία.

Αμερικής

Υπήρχε μια εποχή που οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ήταν ένα νέο έθνος, φρέσκο από τον αγώνα του για ανεξαρτησία από την Βρετανική αυτοκρατορία και οι πολίτες του εμπνέονταν ακόμη από τους αγώνες άλλων λαών για ανεξαρτησία. Υπήρχε μία εποχή που η Αμερική ήταν στ' αλήθεια συνώνυμη της ελευθερίας και της δημοκρατίας και οι αγώνες του λαού της ήταν έμπνευση των άλλων λαών, για τη δική τους ελευθερία. Σήμερα υπάρχει μια πλατεία στο κέντρο της Αθήνας για να μας θυμίζει εκείνη την εποχή.

Κολιάτσου

Ο Στυλιανός Κολιάτσος εκλέχτηκε πληρεξούσιος της Β' Εθνοσυνέλευσης το 1864 και έπαιξε σημαντικό ρόλο στη δημιουργία του συντάγματος (δεν κατάφερα να βρω περισσότερα στοιχεία για το ρόλο του αυτόν στον ιστό. Όχι, δεν έφερα την Ιστορία του Ελληνικού Έθνους μαζί μου στην ξενιτιά. Ναι, τώρα το μετανοιώνω, ΟΚ; :P).

Συντάγματος

Εκεί που είναι σήμερα η Βουλή, ήταν παλιά τα ανάκτορα του Όθωνα. Εκεί από κάτω μαζεύτηκαν την 3η Σεπτεμβρίου του 1843 ο στρατός, με ηγέτη το Δημήτρη Καλλέργη, και ο Αθηναίοι, στην ιστορική επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου, για να απαιτήσουν από το βασιλιά να παραχωρήσει σύνταγμα. Μερικούς μήνες μετά, έγιναν εκλογές και οι εκλγεμένοι πληρεξούσιοι συγκρότησαν την Α' εθνική συνέλευση, που κατάρτισε το σχέδιο του Συντάγματος. Ο Όθωνας το επικύρωσε και ανακήρυξε μάλιστα την 3η Σεπτεμβρίου εθνική εορτή. Αν μπορούσε, ας έκανε κι αλλοιώς.

Άμα σου ξαναπεί κανείς οτι τα πολιτεύματα δεν αλλάζουνε με συγκεντρώσεις σε πλατείες, να του βγάλεις τη γλώσσα.

Κλαυθμώνος

Στην πλατεία Κλαυθμώνος, πήγαιναν να "κλάψουν τη μοίρα τους" οι απολυμένοι δημόσιοι υπάλληλοι άμα τη αλλαγή κυβερνήσεως. Τω καιρώ εκείνο (μέχρι το 1909), οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν ήταν ποτέ μόνιμοι. Τους διόριζε η εκάστοτε κυβέρνηση και βέβαια διόριζε "τα δικά της παιδιά". Τα παιδιά των άλλων πήγαιναν στην πλατεία να διαμαρτυρηθούνε που απολύθηκαν και έκλαιγαν με μαύρο δάκρυ, σύμφωνα με τον Γ. Καμπούρογλου, ευθυμογράφο της Εστίας εκείνη την εποχή που έδωσε στην πλατεία το παρατσούκλι της.

________
Η ανάρτηση είναι μέρος δια-ιστολογικού αφιερώματος με τίτλο "Η δημοκρατία στις πλατείς". Συμμετέχουν οι ακόλουθοι ιστολόγοι:

Ο βιβλιοθηκάριος
HappyHour
Silent Crossing
Krotkaya
Κουπέπκια
Ρενάτα
Riski
Κόκκινο Μπαλόνι
ο Δύτης των Νιπτήρων
Ψαροκόκκαλο
Κυνοκέφαλοι
Theorema
Τσαλαπετεινός

Απολογισμός μίας απροσάρμοστης

2011-06-09T14:42:00.005+03:00

Εχτές έγραψα το τελευταίο μου μάθημα. Τελευταίο της χρονιάς και τελευταίο της σχολής. Αυτό ήτανε, σε κάνα μήνα (αν δεν έχω κάνει κάνα χοντρό) θα γίνω ρόμπα με mortarboard.

Έναν απολογισμό λοιπόν. Μπορώ να πω οτι στο πανεπιστήμιο δεν έμαθα απολύτως τίποτα. Ακριβώς όπως και στο σχολείο, πριν χρόνια, ασχολήθηκα μόνο με τα μαθήματα/ αντικείμενα που με ενδιαφέρανε και παράτησα στην τύχη τους όλα τα άλλα. Το αποτέλεσμα, όπως και στο σχολείο, είναι οτι οι βαθμοί μου είναι τελευταίοι, εκτός από τα ένα-δύο θέματα που μ' ενδιέφεραν κι είναι αλφάδια+. Με λίγα λόγια, δεν έμαθα το βασικό: να λειτουργώ ως μέρος του συστήματος. Αλλοιώς, αν ήτανε και για τις γνώσεις, καθόμουνα και σπιτάκι μου και μάθαινα τα διπλάσια (γιατί θ' ασχολιόμουνα μόνο μ' αυτά που θέλω, απερίσπαστη).

Η αλήθεια είναι οτι φταίει και το σύστημα (και η άτιμη κενωνία, μην ξεχνιόμαστε). Ας πούμε, το πρόγραμμα των μαθημάτων αντιμετώπιζε τους φοιτητές λίγο πολύ ως ηλίθιους που δεν ενδιαφέρονται για το αντικείμενό τους. Σε τρία χρόνια σπουδών, κάναμε πέντε εξάμηνα Java (όπου για ένα χρόνο κάναμε βασικά μόνο string manipulation και δε γράψαμε ούτε ένα main- τα τρέχαμε στο BlueJay), καθόλου C/C++, ελάχιστη assembly από σπόντα, Prolog και Haskell εξ' απαλών ονύχων και... αυτό ήτανε. Ελάχιστα θεωρητικά μαθήματα (το πτυχίο είναι "Computer Science", όχι "IT"), αρκετά άσχετα κι άχρηστα μαθήματα τύπου business management, γενικά πολύς πεταμένος χρόνος.

Δεν έχω καμμία δικαιολογία βέβαια. Γι' αυτό πας να πάρεις πτυχίο. Για ν' αποδείξεις οτι μπορείς να λειτουργήσεις μέσα στο σύστημα. Οι άλλοι δηλαδή, τί είναι, βλάκες που κάνουνε το χαμάλη, κι εσύ ο μάγκας, που ασχολείσαι μόνο μ' ό,τι σου γουστάρει; Ε, φάτα τώρα: B, C, D... και να λες κι ευχαριστώ. Καθόλου ειρωνική δεν είμαι. Έτσι ακριβώς είναι.

Όσο για το πόσο αξίζει ένα πτυχίο, α) με τους βαθμούς τους δικούς μου όχι και πολλά και β) θα άξιζε κάτι παραπάνω αν το είχα πάρει όταν έπρεπε. Α! - αν μιλάς για αντικειμενική αξία, χρωστάω 12 χιλιάδες λίρες στο Βρετανικό κράτος, για το δάνειο σπουδών. Η αξία μιας διακριτικής εξόδου από τη χώρα: ανεκτίμητη (δεν πρόκειται, εννοείται, εδώ θα κάτσω μέχρι να τους τα ξεπληρώσω).

Δεν ήτανε χάσιμο χρόνου, όχι. Για πρώτη φορά αισθάνομαι οτι το μυαλό μου δουλεύει σωστά, παρά τα λάθη (του παρόντος). Δουλεύει σωστά, δουλεύει και καλά. Ξυπνάω το πρωϊ και για μερικές ώρες είναι λες κι έχω κάνα μηχανάκι μες' το κεφάλι μου, φέρε μου αλγόριθμους να στους φάω ωμούς σε χρόνο O(1). Απ' την άλλη στεναχωριέμαι γιατί ακόμη δεν έχω καταφέρει να ενσωματωθώ και να λειτουργήσω κανονικά, σε τίποτα. Καημός... δε γαμιέται...

Α ναι. Τώρα, λέει, αρχίζουν τα δύσκολα. Αργήσανε ρε γαμώτο. Άντε να δούμε.

Για πιάσε ένα ωραίο τώρα, να γελάσει τ' αχείλι μας.

Ποιός οδηγάει τα τανκς

2011-06-09T05:51:00.005+03:00

Το σημαντικό σ' αυτή τη φωτογραφία δεν είναι που κάποιος στάθηκε μπροστά στα τανκς, είναι που ο οδηγός του πρώτου άρματος δεν ήθελε να τον πατήσει.

Η ιστορία ενός αδιάβλητου ισχυρισμού.

2011-06-07T21:09:00.006+03:00

"Ένα σύστημα" δήλωσε ο καθηγητής, "είναι κάτι που έχει είσοδο και έξοδο (input and output). Βάζεις κάτι από τη μια μεριά και βγάζεις κάτι από την άλλη. Οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές είναι συστήματα, φυσικά, ένας οργανισμός είναι ένα σύστημα."

Μετά, πήρε θέση σκληρά πολιτική: "η άποψή μου είναι οτι δεν μπορεί να υπάρξει σύστημα που να έχει μόνο είσοδο, ή μόνο έξοδο. Κάθε χρόνο ρωτάω τους σπουδαστές μου να μου δώσουνε ένα παράδειγμα συστήματος με μόνο έξοδο ή μόνο είσοδο και μέχρι τώρα δεν έχουνε βρει κανένα".

Ένα χέρι σηκώθηκε τρεμάμενο. Ο καθηγητής έδειξε προς το μέρος μου. Άκουσα τη φωνή μου, πέρα από τον έλεγχό μου πλέον, να λέει:

"A black hole". ("μια μαύρη τρύπα").

"Τί σχέση έχουνε οι μαύρες τρύπες;" ρώτησε. Το χέρι του γύρισε σαν ανεμούριο, προς την άλλη μεριά του γεμάτου αμφιθέατρου. Κάποιος άλλος φοιτητής είχε μια ερώτηση.

Μια μαύρη τρύπα, είναι -φυσικά- ένα σύστημα με είσοδο και χωρίς έξοδο. Ύλη κι ενέργεια μπαίνουνε αλλά δεν βγαίνει ποτέ τίποτα.

Όσο καιρό κάθισα στο University of Hull, παρατήρησα οτι κανείς δεν μιλούσε ποτέ στο μάθημα, εκτός από τους καθηγητές. Ρωτάγαν συχνά βέβαια: "έχετε απορίες"; Εγώ είχα μπόλικες αλλά από τότε που έπεσα στη μαύρη τρύπα, έμαθα να κρατάω το στόμα μου κλειστό.

Νομίζω οτι ο ισχυρισμός του κύριου καθηγητή εξακολουθεί να μην έχει καταρριφτεί.

(Στ' αλήθεια, τον συμπαθούσα- μου έμαθε τί σημαίνει deadlock).

Όταν ο κόσμος έβγαινε στους δρόμους, ο δημοσιογράφος κοιτούσε τ' αξιοθέατα.

2011-06-05T12:30:00.012+03:00

Η φωτογραφία με τους τσολιάδες δημοσιεύτηκε εχτές, 4 Ιουνίου, στο σάιτ της Αγγλικής Guardian, στη στήλη "24 hours in pictures" (υπότιτλος: "the best pictures from around the world"). Πρέπει δηλαδή να συμπεράνουμε οτι:

α) Η φωτογραφία δεν τραβήχτηκε στις 4 Ιουνίου, κι άρα ο τίτλος της στήλης είναι παραπλανητικός.

-ή:

β) Ο φωτογράφος βρέθηκε όντως στο Σύνταγμα στις 4 Ιουνίου και αυτό που βρήκε ενδιαφέρον να φωτογραφήσει ήταν οι τσολιάδες μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη- όχι οι πενήντα-εκατό χιλιάδες άνθρωποι πίσω του · ούτε καν το Πράιντ. Οι τσολιάδες. Οι τσολιάδες!

Η αμέσως προηγούμενη φωτογραφία στην ίδια σειρά, είναι η παρακάτω:

Τίτλος "Egyptian unrest".

Φαντάζομαι αν αρχίσουνε να καίνε και να σπάνε κι οι Αγανακτίστας θ' αποκτήσουνε ξαφνικά όλη τη φωτογένεια που τους λείπει. Σίγουρα- το Δεκέμβρη του 2008 ο Αγγλικός τύπος ήταν γεμάτος με εικόνες των #GreekRiots. Η ίδια στήλη, μια φορά, είχε αρκετές φωτογραφίες από ΜΑΤ και μπάχαλα, ήδη από την πρώτη μέρα.

(Αυτή είναι από τις 30 Δεκεμβρίου, 2008- δεν βάζω μία από τις 17 Δεκεμβρίου, γιατί δείχνει πρόσωπα).

"Δεν μπορεί", θ' αναρωτιέσαι τώρα, σκεπτόμενε αναγνώστη μου. "Τόση φασαρία έχει γίνει με την κρίση στην Ελλάδα. Όλο και κάποια φωτογραφία θα υπάρχει στον τύπο από τους Αγανακτίστας!".

Η παρακάτω είναι πάλι από τον Guardian, από την Παρασκευή που μας πέρασε (3 Ιουνίου):

Λεζάντα:

Protesters from the Greek Communist-affiliated trade union PAME blockade an entrance of the finance ministry in Athens. They later hung up a huge banner calling for an 'organised overthrow' of the austerity programme.

Όχι, κατάλαβες; Μόνο καμμιά 100-αριά κομμουνιστές διαμαρτύρονται σ' αυτήν τη χώρα.

Δικτυακή δημοκρατία

2011-06-04T13:57:00.025+03:00

Συνέχεια στην προηγούμενη ανάρτηση για την άμεση δημοκρατία και αναφορικά με το σχόλιο του Tales from the Other Side of Town. Το ίδιο θέμα συζητήθηκε και αλλού.

Άμεση δημοκρατία δε σημαίνει οτι δεν υπάρχουν αρχές, ή οτι οι αρχές δεν έχουν εξουσίες, ή ακόμη οτι οι αρχές έχουν μόνο εξουσίες που μπορούν να τους αφαιρεθούν με συνοπτικές διαδικασίες. Η άμεση, δικτυακή δημοκρατία που συζητάει και ζητάει ο κόσμος αυτή τη στιγμή, είναι μόνο ένα σχήμα για την συμμετοχή των πολιτών στα κοινά. Είναι ένας τρόπος να συνεννοούμαστε και να παίρνουμε αποφάσεις.

Επίσης δεν είναι δημοψήφισμα. Το δημοψήφισμα είναι μία από τις μεθόδους της τάξης "άμεση δημοκρατία". Υπάρχουν άλλες, ή τέλος πάντων άλλες είναι δυνατές. Σημειώστε οτι λέω δημοκρατία "δικτυακή" κι όχι "διαδικτυακή" γιατί στη θεωρία η δικτυακή δημοκρατία είναι δυνατή χωρίς την τεχνολογία του διαδικτύου. Η "δικτυακή" δημοκρατία (και κάθε "δικτυακό" πολίτευμα) είναι ένα μη-ιεραρχικό πολίτευμα, το αντίθετο από την πυραμίδα των εξουσιών από τον πρωθυπουργό ως τον υπάλληλο της ΔΕΗ της γειτονιάς σας.

Το πρότυπο ενός τέτοιου πολιτεύματος είναι τα σύγχρονα διαμοιρασμένα (distributed) δίκτυα υπολογιστών. Ο μη τεχνικός αναγνώστης θα τα ξέρει ως "p2p networks" (δίκτυα από χρήστη σε χρήστη). Σ' ένα τέτοιο δίκτυο, απουσιάζει ο κεντρικός διακομιστής (server) που επιτρέπει τη σύνδεση ανάμεσα στους χρήστες του δικτύου: οι χρήστες συνδέονται κατευθείαν, ο ένας με τον άλλο. Επειδή δεν υπάρχει σχέση χρήστη - διακομιστή, δηλαδή το δίκτυο στηρίζεται στο σύνολο των χρηστών του, ακόμη κι αν το 99% των χρηστών δυσλειτουργήσει, το δίκτυο δεν καταρρέει. Αντίθετα, ένα ιεραρχικό δίκτυο "πέφτει" όταν "πέσουν" οι διακομιστές του ("έπεσε ο server").

Στο επίπεδο του πολιτεύματος, ο "διακομιστής" είναι η ηγεσία. Στα ιεραρχικά πολιτεύματα όταν αποτυχαίνει η κυβέρνηση, αποτυχαίνει το κράτος. Ας πούμε, είναι προφανές οτι ο Παπανδρέου ο Γ' δεν θα μας σώσει από τα σαγόνια της Τρόικας. Ούτε κανένας άλλος πολιτικός αρχηγός, ή κόμμα θα μας σώσει. Δεν υπάρχει ούτε πολιτική βούληση ούτε καλά-καλά η ικανότητα (φαινόμενο σύνηθες στις κληρονομικές ηγεσίες). Την ανικανότητα των λίγων, την πληρώνουμε όλοι. Σε ένα δικτυακό πολίτευμα αντίθετα, δεν υπάρχει κεντρική ηγεσία κι η ικανότητα του συστήματος να αντεπεξέλθει σε οποιαδήποτε κρίση είναι συνάρτηση των ικανοτήτων του συνόλου. Ο κανόνας είναι: Χ μυαλά είναι καλύτερα από Χ-1. Σαφώς, έντεκα εκατομύρια μυαλά είναι καλύτερα από 300.

Προφανώς ένα τέτοιο πολίτευμα μπορεί να είναι αποτελεσματικό μόνο όταν αποτελείται από "κόμβους" (nodes) με υψηλό επίπεδο ικανότητας. Δεν γίνεται καλή ομελέτα με αυγά κοτσυφιού ούτε δικτυακή δημοκρατία της προκοπής χωρίς ενεργούς, δημοκρατικούς πολίτες. Απ' αυτή την άποψη δεν ξέρω αν μας παίρνει να πραγματοποιήσουμε ένα τέτοιο όραμα γιατί είναι αλήθεια οτι τα δείγματα γραφής που βλέπω στους Αγανακτίστας είναι λίγο χαμηλής ποιότητας (αλλά πάλι, δεν είμαι εκεί). Για να είναι πραγματικά ισχυρό το δίκτυο, πρέπει καθένας από μας να είναι ένας μικρός Μαρξ, ή ένας μικρός Άνταμ Σμιθ (διαγράψτε σύμφωνα με τα πολιτικά σας πιστεύω). Αδύνατον;

Το ένα πλεονέκτημα που θα είχε αυτή τη στιγμή, ένα τέτοιο πολίτευμα είναι οτι θα ήταν μοναδικό στο είδος του. Καμμία άλλη χώρα δεν κυβερνιέται από τη διαρκή συνέλευση όλων των πολιτών της. Αυτό σημαίνει οτι καμμία άλλη χώρα δεν κυβερνιέται από τη συλλογική ισχύ μερικών εκατομυρίων ανθρώπινων εγκεφάλων. Σύμφωνα με τον κανόνα που δίνω παραπάνω, η χώρα που θα χρησιμοποιούσε αυτή τη συλλογική ισχύ πρώτη, θα είχε ένα συντριπτικό πλεονέκτημα. Μάλιστα, επειδή οι ηγεσίες των περισσότερων χωρών είναι μερικές εκατοντάδες άνθρωποι, θα αρκουσε να συμμετέχουν σ' αυτή τη διαδικασία μόλις μερικές χιλιάδες για να είμαστε σίγουροι οτι έχουμε το προβάδισμα. Προς το παρόν δηλαδή, όταν έχουμε να ανταγωνιστούμε απαρχαιωμένα, ιεραρχικά συστήματα με δυσκίνητες κεντρικές ηγεσίες, δεν χρειάζονται έντεκα εκατομύρια Μαρξ/ Σμιθ. Φτάνουνε μερικές χιλιάδες. Φτάνουνε εκατό. Δυνατόν;

* Η εικόνα του ποστ είναι από το βιβλίο του καθ. Tanenbaum, "Computer Networks", 4η έκδοση. Απεικονίζει ένα δίκτυο χρήστη-προς-χρήστη (peer to peer). Την πήρα χωρίς την άδεια του συγγραφέα/ εκδότη.

#la victoria siempre*!

2011-06-03T21:36:00.005+03:00

__________________________
* Hashtag la victoria siempre!

Αμάλγαμα

2011-05-29T13:47:00.003+03:00

(Αμάλγαμα)

He handed me a napkin with a line drawn across it to show the sea, a fortress on a hill, a hamam with three domes, and between them the Turkish names of some streets.

But hadn't Thessaloniki been Greek since December 1912? Hadn't it been burned to the ground, bombed, rebuilt, knocked down and rebuilt again since then? Hadn't it endured two world wars, various occupations, a civil war, a dictatorship and the worst that precast concrete can inflict? Hadn't its Turks been sent back to the eternal exile of "home" and its Jews, the soul of the city, who made up the majority of its remarkable mix of peoples, been all but exterminated at Auschwitz?

None of this seemed to phase him. It should be there. "People still have to eat borek."

Two days later, using his scribbled directions, I found a bougatsa shop just where he said I would, next to a patsas place that was still serving the Greek variant of that hangover tripe soup I had missed in Istanbul to the last of the night's stragglers.

- Fiachra Gibbons, "Give Greece a Chance", The Observer, 29 Μαΐου 2011

Οι ξένοι που έρχονται στον τόπο μας φέρνουν μαζί τους την ψυχή τους, την ψυχή του τόπου τους. Έτσι κάνανε κι οι άλλοι ξένοι πριν από αυτούς, οι Αρβανίτες, οι Βλάχοι, οι Μικρασιάτες, οι Αρμένιοι, οι Πόντιοι, οι Εβραίοι, όλοι οι πρόσφυγες κι οι μετανάστες που ήρθανε στην Ελλάδα ως τον προηγούμενο αιώνα. Ήρθαν εδώ και φέρανε το αίμα τους και την ψυχή τους. Κι έγινε το αίμα τους δικό μας, κι έγινε η ψυχή τους δική μας. Και σήμερα δεν ξεχωρίζεις τον Έλληνα απ' τον Αρμένη, παρά μόνο από το όνομα («tous les noms armeniens çe terminent en '-anne", sauf 'Karabette' qui çe termine en '-bette'», έλεγε ένα παλιό Γαλλικό ρατσιστικό αστειάκι). Δεν ξεχωρίζεις τον Πόντιο, παρά μόνο όταν του πεις το Ποντιακό ανέκδοτο και γυρίσει και σου πει, μ' ένα πονηρό, στραβό γελάκι "κι εγώ Πόντιος είμαι".

Δεν έχω αμφιβολία οτι κι οι κακοί, απαίσιοι φασίστες που γιουχάρουμε και κοροϊδεύουμε, νοιάζονται με τον τρόπο τους για την ψυχή του τόπου (το ξέρω μάλιστα γιατί αγαπάω τους φίλους μου με τα ελαττώματά τους). Βλέπουνε τον εαυτό τους σαν το ανοσοποιητικό σύστημα ενός οργανισμού, που εξασφαλίζει την υγεία του επιτιθέμενο με μανία σε κάθε ξένο σώμα- γιατί βέβαια στη φύση (που τόσο αγαπάνε, δεύτεροι μόνο μετά τους Οικολόγους-Εναλλακτικούς) κάθε ξένο σώμα είναι απειλή. Αφού τους αρέσουνε όμως τόσο οι ιατρικές παραβολές, νά και μια δικιά μου: καμμιά φορά, ένας οργανισμός αρρωσταίνει τόσο βαρειά που δεν τον σώζει ο γύψος, θέλει μεταμόσχευση. Το ανοσοποιητικό όμως δεν σκαμπάζει από μεταμοσχεύσεις, επιτίθεται στο ξένο όργανο, το μόσχευμα, κι ο οργανισμός το αποβάλει... και πεθαίνει. Γι' αυτό, όταν γίνει μεταμόσχευση, το ανοσοποιτηκό σύστημα πρέπει να κατασταλλεί, γιατί κάνει κακό στον ίδιο τον οργανισμό που υποτίθεται οτι προστατεύει.

Αυτή τη στιγμή λοιπόν, τα εθνικά μας αντανακλαστικά κάνουνε κακό, κάκιστο και επικίνδυνο, σε μια ώρα μεγάλης ανάγκης και σοβαρής αρρώστιας του τόπου. Η οικονομική κρίση κι η πολιτική, είναι απλά τα συμπτώματα της αρρώστιας. Ο τόπος έχει χάσει την ψυχή του. Είναι άρρωστος και θέλει μετάγγιση. Θέλει φρέσκο αίμα, καινούργια ψυχή, αμόλυντη από το κακό που μας βρήκε. Δε θα σου πω οτι είναι καλύτερα από 'κει που ήρθανε οι Αφγανοί κι οι Ιρακινοί. Κι αυτοί τις δικές τους παθογένειες έχουνε. Από άρρωστους τόπους φεύγουνε. Αλλά όπως μπορούνε αυτοί να δούνε με παρθένα μάτια την κατάσταση τη δική μας, έτσι μπορούμε κι εμείς τη δική τους. Όπως έχουμε εμείς πράγματα που χρειάζονται αυτοί, έχουνε κι αυτοί πράγματα που χρειαζόμαστε εμείς. Κι ίσως μπορέσουμε να γιατρέψουμε ο ένας τον άλλο. Ακριβώς επειδή είναι "άλλος", για μας, μπορούμε να συνεργαστούμε μαζί τους μ' έναν τρόπο που δεν μπορούμε με τον εαυτό μας. Είναι απλά κρίμα να ξοδεύουμε έτσι το ανθρώπινο κεφάλαιο, και κάποια στιγμή θα το εξαντλήσουμε- τόση ανέχεια, κάποια στιγμή θα σβήσει κάθε ίχνος ανθρωπιάς μέσα τους, και θα τους κάνει κι αυτούς ερείπια της μεγάλης γκρίζας πόλης. Θα χάσουνε κι αυτοί την ψυχή τους. Και μετά δε θα έχουμε ούτε καν αυτή τη μικρή, ισχνή ελπίδα.

Αυτή τη στιγμή, αντιμέτωποι με την τεράστια απειλή, η μόνη μας διέξοδος είναι η κοινωνική συνοχή. Η "κοινωνία" όμως που πρέπει να συνενωθεί έχει και μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ξένους μέσα, που δεν πρόκειται να φύγουνε. Εδώ θα μείνουνε, παρά τη θέληση και τη δική μας και τη δική τους. Σταθερότητα δε θα πετύχουμε αν συνεχίσουμε να τους πολεμάμε, γιατί απλά πολεμάμε από τα μέσα τον ίδο μας τον μελλοντικό εαυτό. Όσο πιο γρήγορα αποδεχτούμε την κατάσταση και τη δούμε από τη θετική της σκοπιά, τόσο πιο γρήγορα θα μπορέσουμε να στραφούμε απερίσπαστοι κι ενισχυμένοι στη σκληρή δουλειά και στην επείγουσα δουλειά, που πρέπει να κάνουμε, για να γλιτώσουμε το χάος.

Άμεση Δημοκρατία

2011-05-27T00:00:00.008+03:00

Η Τεχνολογία θα μας απελευθερώσει.

Στις πρόσφατες μαζικές κινητοποιήσεις γύρω στη Μεσόγειο, εγώ διαλέγω να βλέπω την αρχή της αλλαγής του συστήματος, προς την άμεση, δικτυακή δημοκρατία. Μ' αυτό δεν εννοώ οτι "κάποια μέρα θα ψηφίζουμε μέσω ίντερνετ ή sms". Eννοώ τη συλλογική λήψη αποφάσεων για τα κοινά με μια συνεχή δικτυακή διαβούλευση, ανοιχτή σε όλους, ίσως και υποχρεωτική για όλους. Ένα διαδικτυακό φόρουμ, δηλαδή, με εξουσίες κοινοβούλιου.

Αυτή η αλλαγή είναι η ανομολόγητη ελπίδα μου, εδώ και μερικά χρόνια, και θα ήθελα πολύ να συντελεστεί και να ολοκληρωθεί εγκαίρως για να προλάβω να την δω πριν πεθάνω. Πιστεύω οτι σ' αυτήν την αλλαγή οδηγούμαστε νομοτελειακά, από τη στιγμή που ο Tim Berners Lee μπούταρε τον πρώτο web server, καταργώντας οριστικά τα εθνικά σύνορα (έχουνε καταργηθεί, ναι- απλά δεν το ξέρουν. Το ίδιο και η χρηματική οικονομία, παρεμπιπτόντως. Άκου τον επιθανάτιο ρόγχο της...).

Παραδόξως ίσως, δεν μου πολυαρέσουν οι σελίδες κοινωνικής δικτύωσης (κυρίως το facebook, εδώ μου κάθεται) αλλά αυτό είναι άνευ σημασίας. Το σημαντικό είναι οτι η αρχή έχει γίνει, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, μέσω webforums, twitter, facebook, μπλογκ, η sms. Η τεχνολογία υπάρχει: μπορούμε να πάρουμε συλλογικές αποφάσεις με συμμετοχή από εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες... και να τις εφαρμόσουμε. Όχι μόνο μπορούμε, το κάνουμε κιόλας. Προς το παρόν, οι αποφάσεις αυτές είναι "όλοι στο δρόμο ΤΩΡΑ!" ή κάτι παρόμοιο, αλλά κι αυτό δεν έχει σημασία. Αυτά είναι τα "ουά" του νεογέννητου. Όταν μάθει να μιλάει, να γράφει και να διαβάζει, θα βάζει κάτω τις εθνικές ομάδες φιλοσοφίας Ελλάδας και Γερμανίας με το ένα χέρι.

Με ποιητική οικονομία, η αρχή έγινε στη Μεσόγειο, εδώ που ξεκίνησε και η πρώτη μορφή της δημοκρατίας. Δόξα νά 'χει ο Moore, αλλά πιστεύω οτι αυτή τη φορά δε θα μας πάρει χίλια χρόνια για να διαδοθεί η ιδέα.

(O πρώτος web server)

Ο άλλος Στάθης

2011-05-26T22:01:00.005+03:00

Στο ένα κρατητήριο είναι ένας τύπος, λες και τίναξες τα Παιδιά της Πιάτσας κι έπεσε από μέσα. Λαδοπόντικας, υποθέτω; Λαδοπόντικας. Ποντικοουράς Λαδοπόντικας. Μας κόβει κουστούμι: σ' εμένα λέει πέντε, στα τρία θά 'μαι έξω. "Μα δεν έκανα τίποτα", του λέω. Ανασηκώνει τους ώμους. Δεκαπέντε άρθρα του Ποινικού, τα πέντε κακουργήματα. Και λίγα μού 'πε. Πάει παρακάτω. Ένας άλλος λέει οτι είναι εκεί επειδή λένε πως σκότωσε έναν άνθρωπο. "Τον σκότωσες;" ρωτάω. "Τρεις σκότωσα!" αναφωνεί. Μετά γελάει μόνος του και μου εξηγεί οτι όταν ήταν στο χωριό κι έπρεπε να σφάξουνε καμμιά κότα να φάνε, την έσφαζε η μάνα του, γιατί αυτός δεν άντεχε. "Όχι να σκοτώσω κι άνθρωπο!". Για καλό και για κακό πάντως, εγώ έβαζα το Λαδοπόντικα να κάθεται ανάμεσά μας.

Όλοι οι άλλοι είναι ενήλικες, εννοείται. Δεν έχει ξεχωριστά κρατητήρια για τους ανήλικους, στον έβδομο. Κι εγώ κοντεύω τα δεκαεφτά, δε λέω. Ο μόνος άλλος που είναι κοντά στην ηλικία μου είναι ένας αναρχικός που τον πιάσανε κι αυτόν για επεισόδια. Όταν μ' αφήσανε, έβλεπα μετά το όνομά του στους τοίχους, λευτεριά στον σύντροφο τάδε. Δε θυμάμαι τ' όνομά του αλλά είχε γίνει φίρμα. Μού 'χε πει και την κουβέντα την βαρειά, επειδή καταριόμουν την τύχη μου: "ο επαναστάτης πρέπει να ρισκάρει". Ο επαναστάτης, ας ρισκάρει ό,τι θέλει. Εγώ, τί φταίω; Μια μέρα ήρθε κι ένας δημοσιογράφος από την Ελευθεροτυπία, με μια μηχανή στο λαιμό, να πάρει είδηση, αλλά του είπα οτι με συμβουλέψανε οι γέροι μου να μην δώσω δημοσιότητα στην υπόθεση γιατί δε θα ξεμπερδεύω στον αιώνα τον άπαντα. Έφυγε εκνευρισμένος. Γιατί ρε δε θες να θυσιαστείς για την επανάσταση;

Τα πρωινά τα περνάω στον τέταρτο, στο ανηλίκων. Τα βράδυα, επάνω. Το πρώτο-πρώτο βράδυ μ' έχουνε βάλει μαζί μ' έναν μεγάλο άνθρωπο, καμμιά εξηνταριά. Πώς σε λένε; Στάθη. Και μένα Στάθη. Σύμπτωση, για φαντάσου. Τί δουλειά κάνεις; Έχω ένα μαγαζί και πουλάω λαχανικά. Εγώ βαράω ζυμάρια μ' έναν πλάστη. Πέφτω να κοιμηθώ στον ξερό πάγκο- δεν είχα με τί να σκεπαστώ. Σηκώνω το φερμουάρ του μπουφάν, τυλίγω τα χέρια μου γύρω μου, και κοιτάζω το σκοτάδι κατάματα. "Αυτό ήτανε" λέω μέσα μου. "Μέχρι εδώ ήταν η ελευθερία σου". Το πρωί ξυπνάω και κάποιος μ' έχει σκεπάσει με μια κουβέρτα. Ανασηκώνω το κεφάλι μου και βλέπω τον άλλο Στάθη, το μανάβη, καθισμένο χάμω, πάνω στο ταίρι της. Με κοιτάει αφηρημένος, χαμογελάει λίγο λυπημένα. Χαμένος στον κόσμο του, αναμαλλιασμένος. Ήτανε λέει εκεί για κάτι ακάλυπτες επιταγές.

Είχε όμως δύο κουβέρτες και μού 'δωσε τη μία.

Μία ξένη

2011-05-22T22:07:00.005+03:00

Ήθελα να πω δυο λόγια, με την ευκαιρία ενός σχόλιου εδώ παρακάτω.

Εγώ λοιπόν σπουδάζω και μένω στην Αγγλία, μια ξένη χώρα. Τον πρώτο καιρό, δούλευα σε μια αποθήκη. Μετά μου είπανε οτι μπορώ να ζητήσω δάνειο από το Βρετανικό κράτος για να μου πληρώσει δίδακτρα να σπουδάσω. Έκανα αίτηση σε μερικές σχολές, με πήρανε τελικά και φέτος θα πάρω πτυχίο (...επιτέλους!). Το δάνειο θα το ξεπληρώσω φυσικά, είναι γύρω στις εννιά χιλιάδες λίρες, αλλά ελπίζω, με πτυχίο πια, κάτι καλύτερο θα βρεθεί από το χαμαλίκι στην αποθήκη.

Εν τω μεταξύ, όσο ήμουν εδώ, είχα κάποια ιατρικά έξοδα. Να μην μπαίνω σε λεπτομέρειες, μια χαρά είμαι, δόξα τω θεώ και χτύπα ξύλο, αλλά τα τελευταία χρόνια, είδα καμμιά δεκαπενταριά διαφορετικούς γιατρούς, έκανα και καμπόσες εξετάσεις και παίρνω κάποια φάρμακα. Ε, λοιπόν, όλα αυτά, μου τα πληρώνει το Βρετανικό κράτος. Η περίθαλψη εδώ είναι δωρεάν για όλους τους κατοίκους Αγγλίας, ανεξαρτήτως υπηκοότητας κι εθνικότητας. Μ' έναν πολύ πρόχειρο υπολογισμό, πέντε χρόνια τώρα το Βρετανικό κράτος έχει δώσει γύρω στις δέκα χιλιάδες λίρες για τις ιατρικές μου ανάγκες, κι εγώ είναι ζήτημα αν έχω δώσει χίλιες.

Κάτι που δεν μετριέται με χρήματα: στο πανεπιστήμιο, με θεωρούνε γυναίκα φοιτήτρια. Το ίδιο και το NHS (ο εθνικός οργανισμός υγείας). Τί σημαίνει αυτό για μένα το καταλαβαίνεις όταν σου πω οτι το διαβατήριό μου με λέει ακόμη άντρα, και δεν υπάρχει τρόπος να το αλλάξω (επειδή δε θέλω να κάνω την γνωστή επέμβαση). Στην πατρίδα μου, δεν είμαι τίποτα, ούτε καν το φύλο μου δεν αναγνωρίζεται, ούτε το όνομά μου δεν μου επιτρέπεται να αλλάξω. Εδώ, πολύ απλά, μ' αντιμετωπίζουνε σαν άνθρωπο.

Μ' αυτά ελπίζω να καταλαβαίνεις γιατί δεν υποφέρω η πατρίδα μου να φέρεται στους δικούς της ξένους σαν να είναι σκουπίδια. Όταν σου λένε οτι "κάποτε ξενιτεύονταν οι Έλληνες...", ε, λοιπόν, εγώ έχω ξενιτευτεί τώρα, όχι "κάποτε". Και όχι μόνο δεν μου φέρονται όπως φέρεται η πατρίδα μου στους ξένους της, μου φέρονται καλύτερα από ό,τι φέρεται η ίδια σ' εμένα.

Φυσικά μπορείς να πεις "εγώ δεν έχω ξενιτευτεί", ή μπορεί να ζεις κι εσύ Αγγλία και να μην σου έχουνε πληρώσει τίποτα. Συγχαρητήρια, αλλά μην ξεχνάς οτι χρωστάμε, σαν Έλληνες, 400 δισ στους Ευρωπαίους. Σίγουρα δεν είναι αυτοί οι ξένοι που περιμένουνε να τους φερθούμε ανθρώπινα. Ίσως, όμως, είναι καιρός να σκεφτείς πώς θα ήθελες να σου φερθούνε κι εσένα, αν ποτέ -χτύπα ξύλο- βρεθείς στην ανάγκη των ξένων. Όχι από πρόληψη και δεισιδαιμονία, μη γυρίσει ο τροχός και (σε) γαμήσει ο φτωχός (ή ο Φράγκος). Αλλά, να, για να καταλάβεις πώς φέρεσαι αυτή τη στιγμή σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη και πώς θα ένοιωθες εσύ αν ήσουνα στη θέση τους. Γιατί -τέτοια κουτή που είμαι- έχω την εντύπωση οτι δεν έχεις καταφέρει ακόμη να βάλεις τον εαυτό σου στη θέση τους. Και γι' αυτό, Έλληνά μου, λες αυτά που λες και κάνεις αυτά που κάνεις.

Εγώ, παρ' όλα όσα έχουνε γίνει, εξακολουθώ να πιστεύω σ' εσένα, οτι θα με βγάλεις ασπροπρόσωπη και θα μπορώ πάλι μια μέρα να λέω με καμάρι και μια δόση μαγκιάς, "I'm Greek". Χωρίς να ντρέπομαι. Το λύσαμε και το πρόβλημα της μετανάστευσης, και την ανθρωπιά μας δε χάσαμε και βγήκαμε και πιο δυνατοί, πιο πλούσιοι από την περιπέτεια. Και την κρίση τη βάλαμε κάτω και την πατήσαμε, χωρίς να ξεπουληθούμε. Άντε, φέρτε μου τώρα και τα δύσκολα, που ζεστάθηκα. Ο καλός ο καπετάνιος... Αυτό θέλω να έχω να λέω. Αυτό θα με κάνει περήφανη. Έτσι θα σε χαρώ.

Τώρα, έτσι που σε βλέπω, φοβισμένο, παραλυμένο, έτοιμο να τα ρίξεις στους άλλους και να τους εκμεταλλευτείς μπας και την βγάλεις καθαρή, ζυμάρι στα χέρια του κάθε δημαγωγού καιροσκόπου, λοιπόν, να... δε σε χαίρομαι.

Οι προτάσεις του Διονύση Σαββόπουλου

2011-05-21T15:36:00.003+03:00

Εχτές δημοσίεψε η Ελευθεροτυπία και τις διευκρινίσεις του Διονύση Σαββόπουλου, για τις δηλώσεις του στο ραδιόφωνο. Νομίζω, τώρα που εξήγησε τις προθέσεις του, μπορώ κι εγώ να σχολιάσω.

1. Από την ραδιοφωνική συνέντευξη:

"... με τις πρόνοιες που δίνει το Σύνταγμα, ... να απομακρυνθούν όολοι οι λαθρομετανάστες από το κέντρο της Αθήνας ... να τους πηγαίνανε σε αραιοκατοικημένα νησιά του Αιγαίου".

Να μιλάς έτσι για ανθρώπινα όντα είναι απαράδεκτο. Δεν μιλάμε για γελάδια και πρόβατα. Και γι' αυτό άλλωστε έγινε και τόση φασαρία. Όχι, δεν έχουμε καμμιά δουλειά να τους "πηγαίνανε" κανείς και πουθενά. Σαν πολίτες και σαν κράτος, δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να "τους" διατάξουμε και να τους χειραγωγήσουμε, να τους μαντρώσουμε και να τους σαλαγήσουμε. Ούτε τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, ούτε τους τοξικομανείς, ούτε κανέναν.

2. "... με τις πρόνοιες που δίνει το Σύνταγμα"

Δεν ξέρω ποιές είναι αυτές "οι πρόνοιες που δίνει το Σύνταγμα". Κατ' αρχήν το Σύνταγμα δε λέει πουθενά οτι έχει το κράτος εξουσία να διατάξει και να επιβάλει τη μαζική μετακίνηση ατόμων κατά κατηγορία, επειδή φοβόμαστε οτι μπορεί και να παραβαίνουν το νόμο.

Αντίθετα, το Συντάγμα λέει:

Η προσωπική ελευθερία είναι απαραβίαστη. Κανένας δεν καταδιώκεται ούτε συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται ούτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο περιορίζεται, παρά μόνο όταν και όπως ορίζει ο νόμος.
(Άρθρο 5, παράγαφος 3)

Η δε παράγραφος 2 ξεκαθαρίζει οτι αυτό δεν αφορά μόνο τους Έλληνες πολίτες αλλά:

Όλοι όσοι βρίσκονται στην Ελληνική Επικράτεια απολαμβάνουν την απόλυτη προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας τους, χωρίς διάκριση εθνικότητας, φυλής, γλώσσας και θρησκευτικών ή πολιτικών πεποιθήσεων.

Η αναγκαστική, μαζική μετακίνηση ανθρώπων με βάση την εθνικότητά τους είναι προφανώς παράνομη καί με τους διεθνείς νόμους, τόσο της ΕΕ, όσο και του ΟΗΕ, που επικαλείται αργότερα ο Διονύσης Σαββόπουλος.

3. Από τη διευκρινιστική του επιστολή στην Ελευθεροτυπία:

"Μία λύση θα ήταν να μεταφερθούν οι παράνομοι μετανάστες σε μισοαφημένα νησιά ή χωριά, για να καλλιεργήσουν τη γη και να ζήσουν με τη βοήθεια του ΟΗΕ, γιατί μόνοι μας δεν μπορούμε."

Αυτή βέβαια είναι "μία λύση" που δεν θα έλυνε τίποτα, απλά θα μετατόπιζε το πρόβλημα, από την Αθήνα στην επαρχία.

Η δε πρόταση "να καλλιεργήσουν τη γη" μαρτυράει οτι ο Σαββόπουλος, όπως και άλλοι, έχει κάποια μάλλον ρομαντική ιδέα για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Τους θεωρεί φαίνεται γραφικούς βουκόλους που αφήσανε τα κτήματά τους και τα κατσίκια τους στη χώρα τους κι ήρθανε στην Ελλάδα να βρουν την τύχη τους στη μεγάλη πόλη. Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι δεν έχουνε δει τσαπί στα μάτια τους, στις χώρες τους έχουνε κι αυτοί σχολεία, στην ξενιτιά έχουνε τις δουλειές τους και τα μαγαζιά τους. Όσο μπορείς να στείλεις μερικές εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες να κάνουν αγροτική ζωή στην επαραχία, άλλο τόσο μπορείς και τους Πακιστανούς και τους Αφγανούς.

Όσο για τα "αραιοκατοικημένα" νησιά και χωριά αυτά προφανώς δεν είναι εντελώς ακατοίκητα. Τους κάτοικούς τους μάλλον δεν τους ρώτησε κανείς αν θέλουνε να τους στείλουμε πεσκέσι το "πρόβλημα της μετανάστευσης". Και βέβαια, αν "δεν έχουμε τί να τους κάνουμε" τους ξένους στην Αθήνα, με όλες τις υποδομές και τις υπηρεσίες- γιατί να έχουνε τί να τους κάνουνε στην επαρχία;

Δηλαδή πάλι καλά που δεν είπε "να τους στείλουμε στην εξοχή μπας και τους κάνει καλό ο καθαρός αέρας".

4. "Πρέπει να μεταφερθούν [οι τοξικομανείς] δεν ξέρω πάλι πού"

Ε, ναι, κανείς δεν ξέρει "πού" θα μεταφερθούν κι αυτοί οι τοξικομανείς. Χρόνια τώρα, οι κάτοικοι του Κέντρου και της Επαρχίας, και όλης της Ελλάδας, μαζεύουν υπογραφές και ασκούν πιέσεις στις τοπικές διοικήσεις για "να πάνε αλλού" τα κέντρα του ΟΚΑΝΑ. Και πού θα πάνε; Μάλλον εκεί που πάνε και οι μονάδες επανένταξης των ψυχασθενών, που επίσης έχουνε καταντήσει περιπλανώμενοι θίασοι.

Γενικά βρίσκω οτι τα λόγια του Σαββόπουλου είναι λόγια ανθρώπου που ούτε έχει καταλάβει ποιό είναι το πρόβλημα, ούτε έχει σκεφτεί στ' αλήθεια ποιά μπορεί να είναι η λύση του.

Για να τον βοηθήσω, οι πρόσφυγες και οι μετανάστες είναι άνθρωποι κι εμείς τους φερόμαστε σαν να είναι άψυχα αντικείμενα, κάποιου είδους δημόσια περιουσία, που πρέπει να τη διαχειριστούμε όλοι από κοινού. Το πρόβλημα φυσικά δεν είναι του Σαββόπουλου. Παρατηρώ οτι σ' όλη αυτή τη συζήτηση, κανείς, ούτε από αυτούς που πήραν το μέρος του, ούτε από αυτούς που τον αποδοκίμασαν διά βοής δεν είπε "να ρωτήσουμε και τους ίδιους τους ξένους τί νομίζουνε οτι πρέπει να γίνει".

Ελπίζω κάποιος να με διαψεύσει.

Τη βία πολλοί ηγάπησαν, το ξύλο ουδείς.

2011-05-16T14:29:00.007+03:00

(Σκηνή από την πολιτική ζωή της χώρας)

Από το tvxs.gr:

Εδώ και δυόμισυ χρόνια, από την εποχή της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, χρονολογείται ουσιαστικά η νέας μορφής εμφάνιση του παρακράτους στην χώρα μας. Στις διαδηλώσεις που ακολούθησαν την δολοφονία υπήρξε μιά διάχυτη βία,που στόχο είχε την τρομοκράτηση του κόσμου, ώστε να μην κατεβαίνει στις διαδηλώσεις, φοβούμενος έιτε την βία των κουκουλοφόρων, είτε την βία των δυνάμεων καταστολής, που ψέκαζαν τον κόσμο με δακρυγόνα, εν είδει νέου αντικουνουπικού.

Πολλοί ήταν αυτοί τότε-και από τον χώρο της Αριστεράς- που απέδωσαν αυτά τα περιστατικά στον χώρο των αναρχικών και των αντιεξουσιαστών, καθώς οι κουκουλοφόροι από εξωτερική εμφάνιση παρέπεμπαν σε νεολαίους αυτού του χώρου. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ο χώρος αυτός να στοχοποιηθεί στο σύνολό του και έκτοτε η λέξη κουκουλοφόρος να παραπέμπει στα μάτια της κοινωνίας εκεί.Κι ο ίδιος βέβαια αυτός ο χώρος τότε δεν έκανε κάποια κίνηση για να διαφοροποιήσει την σταση του από την τυφλή βία, μέχρι τουλάχιστον την δολοφονική επίθεση στην ΜΑΡΦΙΝ.

Το παραπάνω άρθρο είτε απευθύνεται σε παντελώς άσχετους, είτε γράφτηκε από τη σκοπιά ενός παντελώς άσχετου. Να σου πώ τί λέει; Λέει: "Εγώ είμαι γαύρος και χτες είδα 30 άτομα με κόκκινα κασκόλ να σπάνε το σύλλογο του βάζελου. Είδες τι κάνουνε τα παλιοχανούμια;"

Από ποιό πολιτικό χώρο ξεκινάει μια δράση φαίνεται από το στόχο της (αν και πλέον όλοι περιμένουνε να δούνε πώς θα γράψει στο φακό για να πάρουν την ευθύνη ή να τα ρίξουν στους από 'κει). Ας πούμε, η δράση στο πέμπτο προχτές, δεν ήταν ακροδεξιοί, γιατί αυτοί δεν βαράνε τους μπάτσους (ούτε κι οι μπάτσοι αυτούς). Η φωτιά στη λαϊκή δε χρειάζεται να είναι ατύχημα: οι έμποροι της λαϊκής είναι αρουραίοι νοικοκυραίοι που λοιώνουν στη δουλειά τους μετανάστες (διάβαζε πρόσφυγες) στους κάμπους κλπ άρα γιατί να μην τους κάψουνε κι αυτούς; Δε χρειάζεται να ψάχνεις για προβοκάτσια και συνωμοσίες, και να σφάζεσαι με τον Όκκαμ. Αυτή η επιμονή των ήπιων αντιεξουσιαστών (ναι, ξέρω) να τα ρίχνουνε στους προβοκάτορες κάθε φορά που τους ξυνίζει κάτι που κάνανε οι ήρωές τους, έχει καταντήσει ανέκδοτο.

Ξεκινάει από τη χλιαρή στάση σε σχέση με τη βία- αλλά και με όλα γενικά. Πρέπει να καταλάβει ο "χώρος" που είναι με "τους πιτσιρικάδες", οτι δεν μπορείς να υποστηρίζεις την αντίδραση στην εξουσία μόνο με το ένα κωλομέρι. Δεν μπορείς να είσαι λίγο αναρχικός, λίγο ανεξουσιαστής, λίγο βίαιος, όπως δεν μπορείς να είσαι λίγο έγκυος. Δεν μπορείς να είσαι λίγο υπέρ της δημοκρατίας και λίγο υπέρ της κουκούλας και του καδρονιού.

Και δεν μπορείς γι' αυτό ακριβώς το λόγο: επειδή ο καθένας μπορεί να βάλει την ίδια κουκούλα και να κάνει ό,τι του καυλώσει. Ο καθένας μπορεί να κατεβάσει μια τζαμαρία και μετά να τα φορτώσει σ' όποιον δεν γουστάρει. Ε ναι. Το '90 τα φορτώναμε στην Αλβανική μαφία, τώρα τα φορτώνουμε στους ακροδεξιούς ή τους χουλιγκάνους της Μεσολογγίου. Και μετά τρέχα γύρευε να βρεις ποιός και γιατί. Αυτός είναι ο σκοπός της μάσκας, να μην ξέρεις από πού σου ήρθε.

Μπορείς όμως να πάρεις σαφή στάση; Πάω στοίχημα οτι ποζάρεις με την κουκούλα στον καθρέφτη του μπάνιου σου, αλλά έχεις το νεφρό να σταθείς επώνυμα και με άδεια χέρια μπροστά στη βία του κράτους; Πρέπει να σταθείς επώνυμος γιατί αν κρύβεσαι πίσω από κουκούλες και ψευδώνυμα, το κράτος απλά θα δει οτι το φοβάσαι και θα συνεχίσει όπως γουστάρει. Πρέπει να σταθείς με άδεια χέρια γιατί όταν σηκώσεις όπλα νομιμοποιείς τη βία εναντίον σου (θα τις φάς ούτως ή άλλως). Πρέπει να σταθείς ειρηνικά και με ακάλυπτο πρόσωπο για να διαχωρίσεις τη θέση σου καθαρά και ξάστερα καί από τους ροπαλοφόρους καί από τους κουκουλοφόρους και να μην αφήσεις κανένα περιθώριο για προβοκάτσια, από κανέναν.

Διαφορετικά, κάθε μισόκωλη καταδίκη της βίας, ανάλογα με το από πού προέρχεται και τί σκοπό έχει, είναι άχρηστη. Και πώς θα εξηγήσεις γιατί είναι καλύτερη η βία των δικών μας από τη βία των δικών τους; Γιατί; Γιατί είναι καλύτερο να σε κάψει ο αναρχικός παρά να σου ανοίξει το κεφάλι ο φασίστας; Γιατί πρέπει να διαλέξω ανάμεσα στους επαγγελματίες τραμπούκους και τους ερασιτέχνες; Κανένας ρε να μη βαράει κανένα. Στο βάθος πλακώνεστε για το προνόμιο να βαράτε εμένα.

TimemiT

2011-05-15T18:27:00.000+03:00

- Time is a palindrome! exclaimed the mathemagician.

Once more, she scanned her equation on the whiteboard and there was no doubt in her mind. It was correct. Time was not a circle; it was not an arrow. It was a straight line that curved in on itself. The universe had begun sometime in the past and it would reach its end somewhere in the future. Then, time would unwind and send it all back the way it came from. The fierce explosion at the start of everything would be sucked back into the empty nothing. Then once more there would be a bloom of plasma, stars and dust, black holes and galaxies clustered like grapes on the vine. It would all repeat itself, again and again and again. It had already happened- how many times before? The mathemagician could not know. Her formulae were not powerful enough to see beyond the start and end of time, and there was no way to count the pulse of the universe from the inside.

Her elegant fingers traced the long line of digits, symbols and Greek letters on the whiteboard. For another half-hour she worked to explore a path branching from her main equation. She nodded as she solved it and watched the value emerging: fourteen billion and then some; the age of the universe!

She turned her attention to a different solution of the same branch, this time going the opposite way. Her equation had reached the beginning of time; it should be able to find the end. Methodically, determined, she attacked the problem with all the might of her brilliant mind. Another value started to come into focus. The universe would end... when... She felt the blood drain from her face.

The universe is a very big calculator, she thought, as she pressed on with shaking hands. What it calculates is itself. It is a model of itself, a 1:1 scale simulation, full scale in space and time. Its execution will terminate when the solution is found to the very equation that describes the age of the universe. And she was about to solve that equation herself! But that meant that the calculation must have completed- otherwise she would not be able to find its result! Mathemagics is possible thanks to the connection of the human mind to the underlying superstructure, the layer of existence where all is numbers. As values form in the sea of endless potential, the human mind becomes aware of them through the application of mathemagical formulas. However, the superstructure is too vast, too chaotic, for the mind to find any new meaning in it. Mathemagics can only fish already existing equations and their solutions out of the vastness. And now she had just caught one such solution. Her heart pounded madly. Time would end...

... 14 billion years after the beginning, her solution said. "Well", she thought, "that makes sense". There was a whooshing sound from outside and the noise of cars crashing while hundreds of horns blared and alarms tweeted, as if a giant vacuum cleaner was sucking everything up. What will it feel like, she wondered, to experience the palindrome...? People had been born, lived and died while time went from past to future. When it doubled back, they would find themselves re-entering the time stream at the point of their death, their lives would rewind to their birth and they would become unborn. Would they be aware of it? Was it possible to know time flowing backwards? Surely, if memories form with time, then with time unwinding, they would un-form and the conscious mind would simply have no opportunity to watch them vanish?

She felt the ground shake faintly and watched her hand moving over her writing on the board. For a moment, she was not certain what she had written and why. Then she realised she wasn't writing anything new. Her marker pen traced her writing from right to left, undoing every line, curve and point. By the time she reached the beginning of her equation, the memory of its solution was lost to the future. For twenty-odd years, her life coiled back like a spring. She walked backwards, talked backwards, loved backwards. So did everyone and everything around her, but nobody seemed any the wiser for it. They couldn't stop and think of the past prompted by a thought coming from the future and they couldn't know the future as they slid inexorably towards the past.

Eventually, she was a toddler again, then an embryo and finally ceased to have existed yet she was conceived again and took her first steps, spoke her first words, learned the secret formulae of mathemagics that led her to the solution of the equation describing the palindromic nature of timemit fo erutan cimordnilap eht gnibircsed noitauqe eht fo noitulos eht ot reh del taht scigamehtam fo ealumrof terces eht denrael, sdrow tsrif reh ekops, spets tsrif reh koot dna niaga deviecnoc saw ehs tey detsixe evah ot desaec yllanif dna, oyrbme na neht, reddlot a emaceb ehs, yllautnevE.

Μισάνθρωπη φιλόπολις

2011-05-14T13:46:00.014+03:00

Δεν μπορείς, λέει, να ξαναμπείς στο ίδιο ποτάμι. Απαισιόδοξος μαλάκας ήταν αυτός ο Ηράκλειτος και δεν τον χώνεψα ποτέ μου.

Τη χρονιά πριν φύγω από την Αθήνα, το 2004 δηλαδή, μ' είχε πιάσει μια σπίντα απίστευτη και γύρναγα κάθε βράδυ, όλη νύχτα, μες' την πόλη. Ξεκίναγα από τη Δαφνομήλη, βραδάκι κι έφτανα μέχρι το Θησείο, που γλυκοχάραζε. Με την ησυχία μου, όπως καταλαβαίνεις, απλά γυρνούσα.

Πίσω από την Κλαυθμώνος είναι ένα στενό, ούτε θυμάμαι το όνομά του. Κόβει στη μέση έναν πεζόδρομο κι είναι μια γωνιά σκοτεινή, σιωπηλή και ήρεμη. Μια φορά που πέρναγα από 'κει, σήκωσα ξαφνικά το κεφάλι μου και μού 'ρθε deja vu. Έχω ξαναβρεθεί εδώ, σκέφτηκα- και αμέσως θυμήθηκα ένα όνειρο που είχα δει, από αυτά που βλέπω σε συνέχειες. Σ' αυτό το όνειρο ήμουνα λέει φρέσκια, πιτσιρίκα τραβεστί, στεκόμουν μόνη μου σε μια γωνιά, κι ύστερα έρχονταν οι παλιές, βγαίνανε μες' απ' τις σκιές και σιγομιλούσαν μεταξύ τους, σαν μυστικές μητρικές φιγούρες. Κι αυτή η σκοτεινή γωνιά ταυτίστηκε μέσα μου με τη γωνιά του ονείρου μου. Κι η αίσθηση του ονείρου πέρασε στον κόσμο τον ξύπνιο. Κάθε βράδυ γύρναγα εκεί, στεκόμουνα μια στιγμή κι έκλεινα τα μάτια, να θυμηθώ την αίσθηση της γαλήνης, να φορτίσω τη μπαταρία μου και να συνεχίσω τη βόλτα μου.

Κι ήταν γεμάτη η πόλη μου τις νύχτες, από σημεία τέτοια. Όταν οι άλλοι στριμώχνονταν μέσα στα μαγαζιά τους, αγκαλιά με τα ποτά τους, εγώ είχα όλο το δρόμο μόνη μου. Είχε άπλα κι ησυχία, που από μέρα τη βλέπεις μόνο δεκαπενταύγουστο. Γι' αυτό λέω πόλη μου. Γιατί οι άλλοι δεν τη βλέπαν έτσι κι ούτε θέλανε να τη δούνε, την φοβόντουσαν και την αποφεύγανε.

Τελευταία φορά που την είδα έτσι, ήταν πριν τρία χρόνια, το 2008, νομίζω, που έκατσα μερικά βράδυα στον Άγιο Νικόλαο, στο σπίτι που γεννήθηκα. Μου την έδωσε ξαφνικά στις δύο η ώρα τη νύχτα να φάω σουβλάκι με πίττα. Δε βρήκα βέβαια, αλλά ήταν καλή αφορμή να γυρίσω λίγο. Έφτασα νομίζω μέχρι τον Άγιο Παντελεήμονα, δεν θυμάμαι αν πήγα μέχρι την πλατεία Βάθη. Μια γυναίκα μόνη της μέσα στο βράδυ. Δεν έγινε όμως τίποτα. Ε, μου την ψιλοπέσανε διάφοροι, σε διάφορους τόνους, εννοείται, αλλά αυτό είναι de rigeur. Ούτε τρόμαξα, ούτε έπαθα κάτι.

Λέτε όμως τώρα όλοι, Αθηναίοι, δεξιοί κι αριστεροί, αναρχικοί κι αυταρχικοί, οτι έχει αλλάξει η Αθήνα και έχουν αγριέψει τα πράγματα. Απ' τη μια, σας θυμάμαι που μια ζωή έτσι λέγατε. Και το ιστορικό κέντρο τώρα μου το θυμηθήκατε, αλλά πάντα έτσι ήταν, παρατημένο στη μοίρα του από πριν γεννηθώ εγώ. Το 1997 που ξεκίνησα να βγαίνω, όλη εκείνη η περιοχή, Ομόνοια, Σωκράτους, Βάθη, Κουμουνδούρου, Ψυρρή, Φυλής, Μεταξουργείο, ήταν γκέτο- γκέτο για τα πρεζάκια, τις τραβεστί, τις πουτάνες, τους μαύρους με τα σιντί, τα τσόλια...

Σας βλέπω όμως όλους τρομοκρατημένους, σοκαρισμένους, χεσμένους πάνω σας και δεν ξέρω τί φταίει. Φταίει που φοβάστε για τις περιουσίες σας, ή για τη ζωή σας; Φοβάστε μη σας πάρουν τα λεφτά οι λιμασμένοι του τρίτου κόσμου που ξεβραστήκαν στα λιμάνια σας; Αφού σας τα πήραν ήδη οι καλοθρεμένοι χρηματιστές της Δύσης. Φοβάστε μη φάτε καμμιά μαχαιριά; Σας τρομάζει περισσότερο να φάτε μαχαιριά από Πακιστανό ή Ρουμάνο παρά από Έλληνα, όπως σας τρόμαζε πιο πολύ να σας βιάσουν τα πρεζάκια παρά κάνας μαλάκας στο μπαρ; Είναι απλώς η απόσταση ανάμεσα στο δρόμο και το διαμέρισμά σας, που την κάνει η τηλεόραση να μοιάζει ακόμη πιο μεγάλη;

Ή έχει όντως χαθεί η πόλη μου; Αυτό φοβάμαι εγώ, οτι ακόμη κι αν γυρίσω, δε θα μπορώ να ξαναμπώ στο ίδιο το ποτάμι γιατί θα τό 'χετε πια μπαζώσει.

Ήρθαν Ξένοι

2011-05-13T20:56:00.003+03:00

Ξένε μου πώς να σε δεχτώ
και πώς να σ' αποφύγω
Που το ψωμί δε χόρτασα
και το κρασί μου λίγο
- Ακρίτας, Και ιδού ίππος χλωρός

Αυτοί οι άνθρωποι θα μείνουνε εδώ μαζί μας, μέχρι το τέλος, κι ας μην τους θέλουμε. Ούτε αυτοί μας θέλουνε. Στην Ευρώπη θέλανε να πάνε αυτοί, κι εδώ δεν είναι Ευρώπη, σε λίγο καιρό θα είμαστε κι εμείς φτωχοί σαν κι αυτούς. Αλλά δεν έχουνε να πάνε πουθενά: μπροστά τους η Ευρώπη - φρούριο, πίσω τους πόλεμοι και καταστροφές. Εδώ θα μείνουν.

Κι έρχονται χρόνια δύσκολα, άγρια, για μας και 'κείνους. Εδώ θα δοκιμαστούμε όλοι. Εδώ θα φανεί, ποιός είναι άνθρωπος και ποιός μηχάνημα. Εδώ θα δοκιμαστούμε όλοι και θα φανούμε ανθρώποι αληθινοί, αν καταφέρουμε στο τέλος της δοκιμασίας να μην είμαστε εμείς κι εκείνοι- αλλά μόνο εμείς κι εμείς.

Μαθήματα Διανοητικής Αυτοάμυνας. Μάθημα 1ον: Τί να κάνετε αν σας επιτεθούν με μια είδηση.

2011-05-11T23:39:00.000+03:00

Από την ιστοσελίδα "νέων", News247, σήμερα (17 Απριλίου 2011):

ΕΛ.ΑΣ: Στο σπίτι μετά τη Δύση του ηλίου οι γυναίκες

Τα αυξημένα ποσοστά εγκληματικότητας οδήγησαν την αστυνομία στην έκδοση του "Οδηγού του Πολίτη" όπου μεταξύ άλλων παροτρύνουν τις γυναίκες να μην κυκλοφορούν πεζές μετά τη δύση του ηλίου ενώ αν ακούσει κάποιος πυροβολισμούς να πέσει στο έδαφος. Δείτε αναλυτικά τις οδηγίες του εγχειριδίου

Σύμφωνα με το Πρώτο Θέμα, η αστυνομία έχει αναρτήσει στην επίσημη ιστοσελίδα της ένα είδος εγχειριδίου στο οποίο παρέχονται συμβουλές στους πολίτες για την προσωπική τους ασφάλεια. Το τελευταίο διάστημα ο δείκτης εγκληματικότητας έχει πάρει την ανιούσα ενώ η ΕΛ.ΑΣ αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα εξαιτίας της έλλειψης προσωπικού και υλικοτεχνικής υποδομής.

Τη σελίδα του Πρώτο Θέμα δεν θέλω να την ανοίξω για να μη μου μαγαρίσει τον περιηγητή. Ας πάμε λοιπόν κατευθείαν στην πηγή της πληροφορίας: την ιστοσελίδα της Αστυνομίας Μας! Εκεί, βρίσκουμε όντως μια σελίδα με τίτλο

Χρήσιμες Συμβουλές

- ήτοι, συμβουλές για βεγγαλικά, τροχαία, ενοχλητικά τηλεφωνημάτα, την ασφαλή περιήγηση στο διαδίκτυο και λοιπά κρουσμάτα έξαρσης της βίαιης εγκληματικότητας. Βλέπουμε βέβαια και τον κάτωθι σύνδεσμο:

Ενδεικτικές συμβουλές για την ασφάλεια των γυναικών

- τον οποίο ακολουθούμε κι εκεί, πια διαβάζουμε (μεταξύ άλλων):

* Μετά τη δύση του ηλίου, εάν είναι απαραίτητο να μετακινηθείτε με τα πόδια σε σκοτεινές περιοχές, φροντίστε να είστε ιδιαίτερα προσεκτικές.

Προς το τέλος της σελίδας, βλέπουμε μια αναφορά στην Παγκόσμια ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών:

- και τις εξής δύο αφίσσες:

- οι οποίες παραπέμουνε στην ενδοικογενειακή βία. Αυτή προφανώς δεν παρουσιάζει αύξηση (αλλοιώς θα την ανέφερε και το Πρώτο Θέμα, δεν μπορεί).

Φαίνεται λοιπόν πως όλες αυτές οι συμβουλές της Αστυνομίας Μας στις γυναίκες που κινδυνεύουνε από την αυξημένη εγκληματικότητα, αναρτήθηκαν στην ιστοσελίδα της στα πλαίσια της Παγκόσμιας Ημέρας για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών... κι όχι ως αντίδοτο στην αυξήση της εγκληματικότητας.

Αμέσως κάτω από τις δύο αφίσσες η Αστυνομία Μας συνιστά επίσης:

Σε περίπτωση κακοποίησης μπορείτε να επικοινωνήσετε με τους ακόλουθους φορείς:

Γενική Γραμματεία Ισότητας του Υπουργείου Εσωτερικών Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης τηλ.: 210-3315291-6.

Κέντρο για κακοποιημένες γυναίκες και ειδικότερα:
Στο Συμβουλευτικό Κέντρο για τη βία κατά των γυναικών τηλ.: 210-3317305-6 (Αθήνα).
Σύνδεσμος για τα Δικαιώματα της Γυναίκας τηλ.: 210-3626460 / 3616236 (τηλ & φαξ).
Γραφείο Ισότητας Δήμου Αθηναίων τηλ.: 210-5244657.
Διεθνής Κοινωνική Υπηρεσία τηλ.: 210-3617710.

Δε θα κάτσω να το ξεψαχνίσω αλλά πάω στοίχημα οτι αν το ψάξω λίγο, θα βρω οτι οι περισσότεροι (βλέπε, όλοι) αυτοί οι φορείς προϋπήρχανε των "αυξημένων ποσοστών εγκληματικότητας."

Ηθικόν δίδαγμα. Μην πιστεύεις ποτέ ό,τι μαλακία γράφουνε στις "ειδήσεις".

Στο Χώρο Ταφής.

2011-05-05T05:25:00.006+03:00

Ο Χώρος Ταφής. Κάποτε εδώ ήταν έρημος, ξερά χαλίκια και άγονη πέτρα. Σήμερα, είναι η βαθειά πράσινη ζούγκλα. Κοντά στο χώρο ταφής είναι τα ερείπια μιας πόλης των Αρχαίων. Ο Χώρος Ταφής ήταν ήδη αρχαίος όταν χτιζόταν η πόλη.

Οι Ηγέτες λένε οτι δεν είναι άνθρωποι θαμμένοι εκεί αλλά κάποιος δαίμονας που σκότωνε τους ανθρώπους με την μολυσματική του ανάσα. Λένε για τα αρχαία ιερογλυφικά που προειδοποιούν για μια κατάρα, το κακό που θα βρει όποιον ταξιδέψει ως εκεί, όποιον σκάψει εκεί ή προσπαθήσει να χτίσει με πέτρες κλεμμένες από τα αρχαία μνημεία. Λένε για ανθρώπους που πήγαν να σκάψουν στους τάφους και βρήκαν το θάνατο από παράξενες αρρώστιες. Η κατάρα του δαίμονα, λένε. Αυτή ερήμωσε την παλιά την πόλη. Αυτή κατέστρεψε τους αρχαίους. Αυτή γκρέμισε τους πύργους τους.

Η Σερίν δεν τα πιστεύει αυτά. Είναι μια νέα Ανιχνευτής, διαλεγμένη για το ανήσυχο πνεύμα της. Περνάει τη μέρα της χαμένη στα βιβλία, μελετάει την ιστορία. Μελετάει τη γνώση που αφήσαν πίσω τους οι αρχαίοι χτίστες των περήφανων πύργων. Μαθαίνει την ξεχασμένη μαγεία τους, τα μαθημαγικά και την εμπιστήμη. Δεν πιστεύει σε θεούς και δαίμονες με μιαρές ανάσες. Δεν πιστεύει σε κατάρες που προστατεύουν Χώρους Ταφής. Μια μέρα παίρνει το θαυμαστή της, τον Φρουρό Εμελίρ και πηγαίνουν βόλτα στη ζούγκλα, τάχατες ρομαντικό ζευγάρι- φορτωμένοι όμως σχοινιά κι εργαλεία. Ο Εμελίρ είναι μεγαλόσωμος, σαν κάθε Φρουρό- αντέχει να κουβαλήσει το σάκκο με τα εργαλεία, θα αντέξει να κουβαλήσει και τα λάφυρα.

- Σερίν, Σερίν, γλυκειά μου Σερίν! Ο δαίμονας με την μολυσματική ανάσα...
- Εμελίρ! Είσαι κουτός σαν φρουρός! Γιατί δε με ακούς ποτέ; Δεν υπάρχει δαίμονας.
- Μα, οι παραδόσεις! Οι Ηγέτες είπαν...
- Οι Ηγέτες, Εμελίρ, δεν ξέρουν να διαβάσουν τη γλώσσα των αρχαίων. Εγώ ξέρω. Δεν υπάρχουν δαίμονες και κατάρες.
- Και τότε γιατί-
- Γιατί άλλο, ρωμαλέε Εμελίρ; Γιατί να φοβάται κανείς να πλησιάσει στο Χώρο Ταφής; Γιατί να μην σκάψει κανείς εκεί;
- ... μα... για να μην... ε...
- Επειδή, Εμελίρ, στο Χώρο Ταφής είναι θαμμένος ένας θησαυρός. Ένας αρχαίος Ηγέτης με το χρυσό στεφάνι στο κεφάλι, με το χρυσό ραβδί στα χέρια. Είναι ξαπλωμένος στο φέρετρό του, σκεπασμένος χρυσάφια και πετράδια και γύρω του όλα του τα πλούτη που τον συντροφεύουν στην άλλη ζωή.
- Που τον συντροφεύουν... πού;
- Έτσι πίστευαν οι αρχαίοι, Εμελίρ. Όταν πεθαίνουμε, οτι πηγαίνουμε σε έναν άλλο κόσμο ίδιο με αυτόν εδώ. Κι οτι πρέπει να έχουμε μαζί μας τα πλούτη μας, για να ζήσουμε άνετα.
- Και οι Ηγέτες τους, γιατί δεν τους λέγαν οτι δεν είναι έτσι;
- Εμελίρ... Εμελίρ, δυνατέ μου Φρουρέ. Οι Ηγέτες των αρχαίων ήταν αυτοί που τους λέγαν όλα αυτά τα παραμύθια.
- Δεν μπορεί να λες αλήθεια, Σερίν. Πάλι πας να με μπερδέψεις με τα τεχνάσματά σου, των Ανιχνευτών, να μου βγάλεις τη μέρα, νύχτα και το κρασί, ξύδι.
- Γιατί να να σε μπερδέψω, Εμελίρ; Οι δικοί μας Ηγέτες τα ίδια δεν κάνουν; Δεν λένε όλη την ώρα ψέμματα, για να μας ελέγξουν;
- Τώρα, Σερίν, προσπαθείς να με διαβάλεις. Σ' αγαπώ, αλλά αυτό δεν θα το ανεχτώ.
- Και νά 'θελα, δυνατέ μου Εμελίρ, εσύ είσαι το ίδιο αδιάβλητος με τον ατάραχο βράχο.

Στέκονται τώρα μπροστά στο Χώρο Ταφής. Γύρω του η ζούγκλα είναι σιωπηλή, λες κι η κατάρα του δαίμονα διώχνει τα πουλιά και τα ζώα. Ο αέρας που φυσάει από τη μεριά του Χώρου Ταφής φέρνει μυρωδιά από φρέσκο ψοφίμι. Βλέπουν τριγύρω σπαρμένα τα κόκκαλα, των ζώων της ζούγκλας. Ο Φρουρός Εμελίρ διστάζει, κάνει να γυρίσει πίσω. Η Ανιχνεύτρια Σερίν τον κρατάει όμως από το χέρι, διαισθάνεται τον δισταγμό του, το φόβο που τον πλακώνει. Γραπώνεται από πάνω του και σχεδόν σκαραφλώνει στον τεράστιο όγκο του, τυλίγει τα μπράτσα της γύρω στο λαιμό του και τρίβει με πάθος τη μύτη της πάνω στη δική του. Τα χείλια τους σχεδόν αγγίζουν. Το ελεύθερο χέρι του χαϊδεύει το ξυρισμένο κεφάλι της. Αισθάνεται την καρδιά του να βροντάει στο πλατύ του στήθος. Κοιτάζει μέσα στα μάτια του, εντοπίζει την ανανεωμένη του αποφασιστικότητα και γυρνάει πάλι προς το Χώρο Ταφής κρατώντας τον από το χέρι.

Δεν τον σέρνει πια. Επιτέλους εκείνος θυμήθηκε τον Εργάτη Εοάρ, τον ανταγωνιστή του. Επιτέλους κατάλαβε τί σημάινει που η Σερίν διάλεξε αυτόν να την βοηθήσει, να σκάψει για λογαριασμό της, να την προστατέψει από τον κίνδυνο, να κουβαλήσει θησαυρούς για χάρη της. Αυτόν διάλεξε. Όχι τον Εοάρ. Σχεδόν πετάει τώρα και δε φοβάται πια τίποτα.

Περνάνε την περίμετρο του Χώρου Ταφής κι ο Εμελίρ κοντοστέκεται κοιτάζοντας απορημένος μία από τις Στήλες που είναι ακόμη όρθιες. Μισοκλείνει τα μάτια προσπαθώντας να βγάλει τα γράμματα στην επιφάνειά της, αλλά είναι σε γλώσσες αρχαίες, καιρό πια πεθαμένες.

Η Σερίν γυρνάει και ξεροβήχει, να καθαρίσει το λαιμό της. Παραμερίζει τις φυλλωσιές που μισοκρύβουν τη Στήλη, καθαρίζει την καπνιά και τα βρύα που καλύπτουν την επιφάνειά της. Ανασηκώνει το φρύδι της κι αρχίζει να διαβάζει:

- Κίνδυνος. Ετούτα τα... μνημεία, περι... περιγράφουν μια ... ελεγχόμενη περιοχή, σαράντα... ένα. Σαράντα ένα, κάτι, σε έκταση. Κοντά στο κέντρο του... από την... κοντά στο κέντρο της... οποίας... δηλητηριώδη άνθη είναι ... θαμμένα. Ναι. Αυτό λέει.

Ξεροβήχει πάλι. Με την άκρη του ματιού της κοιτάζει το σύντροφό της. Ο Φρουρός την κοιτάζει με δέος.

- Αλήθεια μπορείς να διαβάζεις τη γραφή των αρχαίων!
- Μα, ακριβώς χάρη σ' αυτή τη Στήλη.

Του δείχνει την περιφέρεια της Στήλης που είναι σκεπασμένη με την ίδια επιγραφή σε εφτά αρχαίες γλώσσες. Ο Φρουρός δεν καταλαβαίνει. Του εξηγεί, υπομονετικά: οι Ανιχνευτές γνωρίζουν λίγη από μία από τις γλώσσες των αρχαίων και χάρη σ' αυτήν καταφέραν να εξηγήσουν και τις υπόλοιπες. Με πολύ κόπο και πολλή υπομονή μετέφρασαν ένα κόμμάτι από τις επιγραφές στις Στήλες. Συνεχίζει, πιο σίγουρη για την ικανότητά της να θυμηθεί τί λέει η αρχαία επιγραφή.

- "Κοντά στο κέντρο αυτής της ελεγχόμενης περιοχής των σαράντα -κάτι, είναι... υπάρχουν... κτήρια που δείχνουν μια περιοχή που ... χρησιμεύει... χρησιμεύει για να θαφτούν... χρησιμεύει στην ταφή δηλητηριωδών τριπέταλων λουλουδιών, ερημιές... της ερημιάς, και ... τυχαία υλικά... είναι καμμένα... κρυμμένα σε μια περιοχή... εξακόσια εξήντα κάτι... Λέει οτι είναι θαμμένα βαθειά στο έδαφος... "Κανείς να μη σκάψει εδω, κανείς να μην ανοίξει τρύπες στη γη... Το νερό σας θα δηλητηριαστεί"...

Όσο η Ανιχνεύτρια διαβάζει κομπιάζοντας, ο Φρουρός κοιτάζει γύρω του καχύποπτα. Πάνω από την επιγραφή είναι σκαλισμένα δυο σύμβολα, ένα αγκαθωτό στεφάνι κι ένα λουλούδι με τρία πέταλα. Δεξιά κι αριστερά της είναι χαραγμένα δυο ανθρώπινα πρόσωπα, το ένα με τα χέρια στα αυτιά του και το στόμα ανοιχτό, σαν να φωνάζει για να ακουστεί πάνω από θόρυβο. Το άλλο είναι μισκοκαλυμμένο από τα βρύα και δε φαίνεται καθαρά. Κάτω από την επιγραφή, τρεις εικόνες που λένε μια ιστορία. Ένας ανθρώπος πλησιάζει σε ένα χαμηλό σπίτι, στολισμένο με το τριπέταλο λουλούδι. Φεύγει χορτάτος, με το λουλούδι στην κοιλιά του. Πιο κάτω σταματάει, ξαπλώνει στο έδαφος και φαίνεται να ετοιμάζεται να κοιμηθεί.

- Μια προειδοποίηση, τονίζει η Ανιχνεύτρια Σερίν. Δηλητηριώδη λουλούδια.

Δεν βλέπουν όμως τίποτα τριπέταλα λουλούδια εκεί γύρω. Ο Φρουρός Εμελίρ ανασηκώνει τους ώμους του κι η Ανιχνεύτρια Σερίν του χαμογελάει σαγηνευτικά. Τον πιάνει παλι από το χέρι και προχωράνε προς το κέντρο του Χώρου Ταφής. Εκεί, κάτω από τη Γη, τους περιμένουνε, θαμμένα πριν από τρεις χιλιάδες χρόνια τα πυρηνικά απόβλητα των αρχαίων, για να τους χαρίσουν το θάνατο.

Ο αληθινός Χώρος Ταφής

2011-05-05T05:24:00.014+03:00

Οι τρεις εικόνες από πάνω και η επιγραφή που διαβάζει η Ανιχνεύτρια Σερίν είναι παρμένα από τα σχέδια για την σήμανση του χώρου ταφής πυρηνικών αποβλήτων, WIPP ("Waste Isolation Pilot Plant"). Πρόκειται για μια υπαρκτή εγκατάσταση, στην έρημο του Νότιου Μεξικού, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο σκοπός της είναι να λειτουργήσει ως χώρος ταφής των ραδιενεργών καυσίμων από τους πυρηνικούς αντιδραστήρες των ΗΠΑ. Είναι ένας από τρεις τέτοιους χώρους ταφής παγκοσμίως.

Η σήμανση του χώρου ταφής είναι προβληματική, επειδή τα απόβλητα (κάποια είναι ήδη θαμμένα εκεί) θα παραμείνουν ραδιενεργά για τις επόμενες δέκα χιλιετηρίδες τουλάχιστον. Το πρόβλημα δεν είναι να θαφτούν τα απόβλητα με ασφάλεια, αλλά να ειδοποιηθούν με σαφήνεια οι επόμενες γενιές για το τί είναι θαμμένο εκεί ωστέ να μην ανασκάψουν την εγκατάσταση.

Το Αμερικάνικου υπουργείο ενέργειας έχει συγκροτήσει μια ομάδα από ανθρωπολόγους, γλωσσολόγους, συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας, αρχιτέκτονες και ειδικούς σε άλλους σχετικούς τομείς. Σκοπός τους είναι να προτείνουν τρόπους σήμανσης της περιοχής που να παραμείνουν αποτρεπτικοί ακόμη και μετά από 10 χιλιάδες χρόνια.

Κάποια από τα σχέδια που προέκυψαν από αυτή τη διαδικασία υπάρχουν στο διαδίκτυο.

Οι πιο πρόσφατες μελέτες για το σχέδιο σήμανσης δεν φαίνεται να υιοθετούν κάποια από αυτές τις προτάσεις, εκτός από τη γενική ανάγκη για καθαρή μετάδοση της πληροφορίας για τη λειτουργία της εγκατάστασης. Το κείμενο που διαβάζει η Ανιχνεύτρια Σερίν είναι από αυτό το νεότερο έγγραφο.

Να σημειώσω οτι στην ιστορία, παραβλέπω το γεγονός οτι δύο άνθρωποι με κασμάδες και φτυάρια μάλλον θα δυσκολευτούν πολύ να φτάσουν στο βάθος των 655 μέτρων όπου είναι θαμμένα τα απόβλητα (ακόμη και χρησιμοποιώντας τα φρεάτια εξαερισμού). Ποιητική αδοία όμως, ο Φρουρός Εμελίρ και η Ανιχνεύτρια Σερίν θα τα καταφέρουν.

Αναφορές:

1. Απόσπασμα από την αρχική μελέτη για τη σήμανση της εγκατάστασης (πηγή για τα σχέδια σ' αυτό το ποστ):

http://downlode.org/Etext/WIPP/

2. Δεύτερη μελέτη, που δεν περιλαμβάνει τα από πάνω σχέδια (αρχείο .pdf):

http://www.wipp.energy.gov/library/PermanentMarkersImplementationPlan.pdf

3. Ιστότοπος της εγκατάστασης:

http://www.wipp.energy.gov/

4. Σελίδα για την εγκατάσταση, στην Αγγλόφωνη βικιπαίδια:

http://en.wikipedia.org/wiki/Waste_Isolation_Pilot_Plant

Πέθανε...

2011-05-03T23:48:00.003+03:00

Όταν ήμουνα πολύ μικράκι, τον Βέγγο τον αγαπούσα πολύ. Όποτε τον έβλεπα στην τηλεόραση, έκανα χαρές. Άμα είχε καμμία από εκείνες τις ταινίες τις πρώτες, που έκανε μόνο κάτι σύντομες εμφανίσεις, έπεφτα στα γόνατα και προσευχόμουνα "σε παρακαλώ θεούλη μου δώσε στον αγαπημένου μου Θανάση Βέγγο ένα πιο μεγάλο ρόλο". Σου λέω, τόσο μικρό ήμουνα. Και τον αγαπούσα πολύ-πολύ, γιατί με έκανε να γελάω.

Κι έφυγε τώρα αυτός ο άνθρωπος, πάει. Πέθανε γαμώτο.

Ας γίνουμε επιτέλους Ευρωπαίοι!

2011-05-02T20:09:00.007+03:00

Ιδού η λύσις για να βγει η πατρίς από την κρίσις:

Επιστροφή στην βασιλεία, εδώ και τώρα!

Διότι, κύριε, οι Άγγλοι έχουνε βασιλιά και γι' αυτό δεν τους αγγίζει η κρίση! Είδες; Είναι πολιτισμένοι, όχι σαν κι εμάς τους βλάχους (και τους Γάλλους, τους μπουγτζόβλαχους). Βασιλευόμενη δημοκρατία! Γι' αυτό πάει η χώρα τους μπροστά!

Αλλά τί τα θες... ετσι είναι η νοοτροπία του Έλληνα... Έχει τέτοιο παλληκάρι βασιλειά και τον διώχνει στα ξένα!

Φέρτε πίσω τον Κωκό, ώωω-ω, ώωω-ώ!

Το ταγκό των λαών.

2011-05-01T20:40:00.004+03:00

Καλό μήνα!

(Φωτό από εδώ)

Χρόνια πολλά και Χριστός Ανέστη! Και του χρόνου!

2011-04-26T05:01:00.003+03:00

"They said, 'That's a dude, that's a dude and she's in the female bathroom,' " said Chrissy Lee Polis, 22, who said she stopped at the Rosedale restaurant to use the restroom. "They spit in my face."

(Η κοπέλα στο βίντεο είναι τρανς).

Απλά σκέφτομαι την πίκρα να έχεις μέσα σου το Διόνυσο και να έχεις γεννηθεί στην Τζενίν

2011-04-22T16:14:00.004+03:00

Τϊ είδους αντίσταση [στην κατοχή] είναι η παράσταση Φάρμα των Ζώων, που έκανε τους νέους άντρες της Παλαιστίνης να γαυγίζουν σα σκυλιά και να ντροπιάζονται γλείφοντας το χώμα και τις νεαρές γυναίκες να φοράνε στολές γουρουνιών και να κυλιούνται κατάχαμα μες' την παρακμή;

Ο Julian Mer-Khamis είχε θέατρο στην πόλη της Τζενίν, στη λωρίδα της Γάζας. Δολοφονήθηκε στις αρχές του Απρίλη από κάποιον Παλαιστίνιο, επειδή διέφθειρε τους νέους. Είχε προκαλέσει αμηχανία κι εχθρότητα στην κοινωνία της Τζενίν, επειδή ανέβαζε παραστάσεις που πήγαιναν κόντρα στα χρηστά τους ήθη. Το απόσπασμα, επάνω, είναι από ένα φυλλάδιο που κυκλοφόρησε στην Τζενίν, πριν από τη δολοφονία του.

"Είμαστε μουσουλμάνοι. Έχουμε παραδόσεις. Ψάχναμε για τα παιδιά μας και τα βρίσκαμε στο θέατρο να χορεύουνε. Αν ήρθε εδώ να φέρει δουλειές, θα ήταν καλά, αλλά αντί γι' αυτό έρχεται εδώ και διαφθείρει τα κορίτσια μας και κάνει τα αγόρια μας γυναίκες".
(Κάτοικος της Τζενίν)

"Έλεγε πως το μήνυμά του είναι να απελευθερωθούν οι πολίτες από την εξουσία των ηγετών τους και τα παιδιά από τους γονείς τους. Έπειτα, [στο θέατρό του] βρίσκονταν άντρες με γυναίκες μαζί και χόρευαν. Προσπαθήσαμε να το συζητήσουμε μαζί του και να τον πείσουμε οτι όλα αυτά ήταν λάθος, αλλά δεν άκουγε. Η κοινή γνώμη στράφηκε εναντίον του".
(Πρόεδρος της επιτροπής κατοίκων της Τζενίν).

Εγώ τί να σχολιάσω; Δεν μπορεί νά 'σαι και πολύ γνωστικός για να πας να φέρεις, μετά βαΐων και κλάδων, τα δυτικά ήθη καταμεσίς στην Τζενίν (είναι και γκαντεμιά τα βάγια και τα κλαδιά, δεν είδες κι ο Ιησούς τί έπαθε;). Φαντάζομαι, δεν βοήθησε και πολύ που είχε Ισραηλινή μητέρα και είχε εξασφαλίσει τη χρηματοδότηση, μεταξύ άλλων, και του Βρετανικού κράτους. Το 2009, τον επισκέφτηκε ο David Milliband, Βρετανός ο υπουργός εξωτερικών- χωρίς να συνεννοηθεί με τους τοπικούς αξιωματούχους.

Ήθη κι έθιμα.

Πες γειά στη νέα οικονομία.

2011-04-21T21:56:00.008+03:00

(Mendel, το δεύτερο μοντέλο RepRap, μετά το Darwin. Έχουν ονόματα από επιστήμονες της εξέλιξης.)

Μην την κοιτάς πού είναι έτσι μικρή και αυτοσχέδια. Ήδη, ένας τρισδιάστατος εκτυπωτής σαν αυτόν του RepRap project μπορεί να κατασκευαστεί με εξαρτήματα που όλα μαζί κοστίζουνε λίγο λιγότερο από 200 ευρώ. Ο σκοπός του προτζεκτ, επί τη ευκαιρία, είναι η κατασκευή ενός τρισδιάστατου εκτυπωτή που θα μπορεί να εκτυπώσει όλα του τα εξαρτήματα, ωστε να μειωθεί στο ελάχιστο το κόστος του και να διαδοθεί με ρυθμούς χιονοστιβάδας. Αφού ρωτάς, το υλικό που χρησιμοποιείται στην εκτύπωση είναι κυρίως ένα βιοδιασπώμενο πολυμερές, το πολυλακτικό οξύ, που μπορεί να παραχθεί από φυτά, δηλαδή μπορείς να το παράγεις στη γλάστρα σου. Μαγκιά; Μπορεί επίσης να τυπώσει σε μέταλλο, χρησιμοποιώντας ένα κράμα με πολύ χαμηλό σημείο τήξης. Ξέρω, σκεφτόσουνα πώς θα γίνει να τυπώσεις εκείνο το πρωτότυπο κύκλωμα που ήθελες. Μπορείς. Όλα τα μπορείς. Κι όσα δεν μπορείς τώρα, θα τα μπορέσεις συν τω χρόνω. Ζωή να μας δίνει το μακαρονοτέρας, να προκάνουμε να δούμε το γαμάτο μέλλον που έρχεται.

(Είμαι αισιόδοξη και δεν υπάρχει θεραπεία).

Α, ναι- γιατί λέω για καινούργιες οικονομίες κλπ; Μα γιατί από τη στιγμή που μπορείς να καλλιεργήσεις το υλικό για τα καταναλωτικά σου αγαθά και να τα κατασκευάσεις στο σπίτι σου, το μόνο που μένει είναι να κατεβάσεις τα σχέδια για τα αντικείμενα που θες από το ίντερνετ. Αν μάλιστα αυτά τα σχέδια έχουν κάποια ανοιχτή και ελεύθερη άδεια, τότε γιατί ακριβώς πρέπει να κάθεσαι να στηρίζεις τον καπιταλισμό ανθρώπου από άνθρωπο, σαν το κορόιδο που αισθάνεσαι οτι σε πιάνουν σήμερα;

Να, για παράδειγμα, ένα σάιτ με μια βάση δεδομένων τίγκα στα σχέδια σαν αυτά που σου λέω: έτοιμα για τρισδιάστατη εκτύπωση, με ανοιχτή άδεια κι εντελώς τζάμπα.

http://www.thingiverse.com/popular

(Χμμμ... αυτό θα πήγαινε ωραία τυπωμένο σε σοκολάτα! Μιάμ!)

Τί κάνεις αν έχεις ανάγκη από αντικείμενα που είναι πολύ μεγάλα για να τα τυπώσεις σπίτι σου; Ή αν τα υλικά τους είναι σπάνια, ή χρειάζονται ειδική επεξεργασία κλπ κλπ;

Ξέρω 'γω; Στο παρελθόν τί έκανε ο κόσμος που ζούσε σε μικρές κοινότητες όταν είχε ανάγκη από σιδερένια εργαλεία, ή ήθελε να ψήσει το φαΐ του και δεν είχε φούρνο, ή ήθελε να αλέσει τη σοδειά του και δεν είχε μύλο; Πήγαινε στο σιδερά, στο φούρναρη, στο μυλωνά της κοινότητας, που είχανε την εξειδικευμένη εγκατάσταση και τα ειδικά εργαλεία (και την εμπειρία να τα χρησιμοποιήσουνε). Το ίδιο θα κάνεις κι εσύ. Είπαμε καινούργια οικονομία- όχι οτι θα την καταργήσουμε τελείως. Αλλοιώς θα τσινήσουνε κι οι καπιτάλες και ποιός τους ακούει, πανάθεμά τους...

Άσε που θα εξακολουθήσουμε να χρειαζόμαστε ενέργεια- κι αυτό δεν είναι ένα πρόβλημα που μπορεί να σου λύσει ένας αυτοεκτυπούμενος εκτυπωτής. Δυστυχώς. Πού θα πάει όμως; Θα την βρούμε την άκρη.

Εγώ πιστεύω οτι θα τον βγάλουμε και τον 21ο.

Για περισσότερα, κοίτα εδώ:

http://reprap.org/wiki/Main_Page
(^^^ Το wiki του RepRap project)

Κι εδώ, για ένα παράδειγμα εκτύπωσης κυκλωμάτων:

http://www.thingiverse.com/thing:7863
(^^^ Τίτλος: "an Arduino Compatible Webserver on a Breadboard". Έφυγες;)

(Η συσκευή στα αριστερά εκτύπωσε όλα τα εξαρτήματα της μηχανής στα δεξιά)

(Ο κύριος στα αριστερά δεν εκτύπωσε όλα τα εξαρτήματα του κύριου στα δεξιά)

Μια μαγεία που λειτουργεί.

2011-04-20T04:42:00.005+03:00

Με πιάσανε τα γέλια τις προάλλες όταν συνειδητοποίησηα με τί γέμιζα τις σελίδες από το μπλοκάκι μου, την τελευταία μισή ώρα.

Δέντρα- στην τωρινή περίπτωση, ένας χάρτης για μια διαδικασία λήψης αποφάσεων, ένα decision tree. Στο παρελθόν - σε μια άλλη ζωή- πέρναγα την ώρα μου σχεδιάζοντας ένα άλλο δέντρο, προσπαθώντας να το χρησιμοποιήσω σαν χάρτη για τη λήψη αποφάσεων, για κάθε απόφαση, για κάθε όψη της πραγματικότητας και της ζωής μου.

Το δέντρο της ζωής, το εργαλείο της Καμπάλα... Παίζανε πολύ εκείνη την εποχή αυτά τα βιβλία, τα ταρώ του Κρώουλι και η Μυστική Καμπάλα της Dion Fortune. Κάποια στιγμή διάβασα και το Εκκρεμές του Φουκώ που τους ξεμπρόστιαζε άσχημα όλους αυτούς και ίσως να καθάρισε λίγο το μυαλό μου, ίσως και όχι. Ίσως απλώς μού 'δωσε ιδέες μ' όλες αυτές τις εφαρμογές του δέντρου σε αυτοκίνητα, φλιπεράκια, καυτά λαγόνια και δε συμμαζεύεται. Θυμάμαι πάντως να γυρνάω στις πίσω σελίδες του τετράδιου της έκθεσης και να επιχειρώ να βάλω το θέμα σε τάξη, ζωγραφίζοντας το δέντρο της ζωής και προσπαθώντας να ταιριάξω τις επί μέρους ενότητες στα σεφιρόθ του. Τα παράτησα κάπου στο Gevurah, νομίζω. Δεν τα πήγαινα ποτέ καλά με την έκθεση. Δεν μπορούσα να οργανώσω τη σκέψη μου, κατάλαβες;

Και βρέθηκα εδώ, τώρα, μετά από μια ζωή και στην άλλη άκρη του κόσμου, να σχεδιάζω άλλου είδους δέντρα και να τα περιγράφω με μια γλώσσα που την καταλαβαίνουνε μόνο οι μηχανές (σάρκινες ή μεταλλικές, δεν έχει και πολλή σημασία). Με πιάσανε τα γέλια σου λέω. Γιατί τότε, είχα φάει το μυαλό μου μ' αυτές τις μαλακίες, αναζητώντας μάταια νοήματα που δεν υπάρχουν. Κι όμως, είναι τόσο περίεργο... στ' αλήθεια αναζητούσα κάτι που δεν μπορούσα να κατονομάσω. Θυμάμαι να κλείνω τα μάτια μου και να σχεδιάζω στο μυαλό μου, με λεπτομέρειες, συστήματα μετάδοσης πληροφορίας, υδραυλικά, με πεπιεσμένο αέρα... για ποιό λόγο; Για ποιό λόγο ασχολιόμουνα μ' όλα αυτά, με τις παρωχημένες γνώσεις του μακρυνού μεσαίωνα; Αντί να κοιτάξω γύρω μου και να δω την μαγεία που λειτουργεί, την τεχνολογία της πληροφορίας που δουλεύει, γαμώτο. Δουλεύει. Τόσα χρόνια χαράμισα, να στέλνω το μυαλό μου να εξερευνήσει το αφηρημένο ψάχνοντας για κάτι χειροπιαστό, όταν αυτό που γύρευα ήταν μπροστά στη μύτη μου.

Μα τί ζώον που ήμουνα.

Τρία όνειρα

2011-04-18T21:14:00.006+03:00

Ξεκίνησα να προσπαθώ κάθε μέρα να θυμηθώ τα όνειρά της νύχτας. Ανακάλυψα οτι ονειρευόμουνα σε συνέχειες, ή μάλλον έβλεπα συνέχεια τα ίδια όνειρα, όνειρα πάνω στο ίδιο μοτίβο που επαναλαμβάνονταν σχεδόν κάθε βράδυ.

(Mitsukurina owstoni: Καρχαρίας - καρκάντζαρος).

Ένα όνειρο δεν χρειαζόταν ιδιαίτερη προσπάθεια να το θυμηθώ. Μια μέρα εκεί γύρω στα δεκατρία μου είδα οτι κολυμπούσα στη θάλασσα και έχασα ξαφνικά τη στεριά από τα μάτια μου. Κοίταξα κάτω από τα πόδια μου κι είδα μια τεράστια αεροδυναμική σκιά να γλιστράει. Θυμήθηκα κάτι που είχα ακούσει σ' ένα ντοκυμανταίρ του Κουστώ, οτι ο καρχαρίας έχει το στόμα του από κάτω και πρέπει να γυρίσει ανάποδα για να σε δαγκώσει, γι' αυτό αν τον δεις κάτσε στον πάτο για να μην μπορεί να σ' αρπάξει. Απελπισμένα άρχισα το μακροβούτι και ξύπνησα σπρώχνοντας το στρώμα μου, μούσκεμα στον ιδρώτα.

Τον έβλεπα ακόμη αυτόν τον εφιάλτη στα εικοσιένα μου, όταν αποφάσισα οτι αρκετά πιά. Μια μέρα κολυμπούσα -στο ίδιο εκείνο λιμανάκι όπως στο πρώτο όνειρο- και μου επιτέθηκε ένας καρχαρίας. Πετάχτηκα από το νερό αλαφιασμένη κι αμέσως μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Αυτό θα γίνεται κάθε βράδυ; Ως εδώ με τα κωλόψαρα! Εκεί δίπλα ήτανε αφημένες κάτι τεράστιες ξύλινες σφήνες. Τις βούτηξα και όρμησα πίσω στο νερό, ουρλίαζοντας από θυμό. Δε θυμάμαι τί έγινε αλλά από τότε τα όνειρά μου με τους καρχαρίες δεν είναι πια εφιάλτες. Κολυμπάω, μου την πέφτουνε, αντιδράω. Δεν κωλώνω. Και δεν έχω σταματήσει να τους βλέπω, γιατί δεν έχω σταματήσει να ονειρεύομαι θάλασσες. Καταδύομαι βαθειά ή με παίρνει το κύμα στ' ανοιχτά και τότε έρχονται, σιωπηλές απειλητικές σκιές σαν μαύρα βέλη.

(R-75)

Το άλλο όνειρο που έβλεπα ήταν ένα με μηχανές. Κι αυτό θυμάμαι πως άρχισε, σε πιο μεγάλη ηλικία- νομίζω, είκοσι; Εικοσιένα; Κάπου εκεί. Καβάλαγα μια μηχανή, μια μπορντώ μεπμβέ, από τις παλιές που αφήσαν πίσω τους οι Γερμανοί. R-75. Δεν είχα καμμιά σχέση με μηχανάκια μέχρι τότε. Ξαφνικά, γεμίσαν τα όνειρά μου. Αφού άρχισα ν' αναρωτιέμαι αν έχει γίνει κάποιο λάθος και βλέπω τα όνειρα κανενός αλλουνού (και θα 'χει φρίξει κι αυτός με τα δικά μου). Έτρεχα λέει να ξεφύγω από τους μπάτσους με μια στρητ άσπρη, κλεμμένη, στα στενά της Αθήνας. Έτρεχα σε δρόμους ανοιχτούς, έτρεχα σε χωματόδρομους, με καινούργιες μηχανές, με παλιές, με μεγάλες, με μικρές. Μια μέρα ήμουνα λέει στην δικιά μου μηχανή, αυτή που είχα και στ' αλήθεια πια -γιατί απ' το πολύ που τις έβλεπα στα όνειρά μου, μου κόλλησε να πάρω δικιά μου. Έτρεχα τρελλά, σε μια κατηφόρα, μέσα σε κίνηση πυκνή, με ταχύτητα τρελλή. Ξαφνικά μού 'κλεισε το δρόμο ένα βυτιοφόρο και χωρίς να το σκεφτώ, έριξα τη μηχανή στο πλάι, γλίστρησα από κάτω, βγήκα απ' την άλλη, την ξανάφερα στα ορθά και συνέχισα όπως ήμουνα, ούτε ανάσα, ούτε τίποτα. Έτσι ήταν αυτά τα όνειρα πάντα, μια τρεχάλα ξέφρενη που δε σταματούσε πουθενά και για τίποτα, πάντα με την ψυχή στο στόμα.

Εκείνη την εποχή και στον ξύπινο μου δεν ήταν πολύ διαφορετικά. Κάθε φορά που ανέβαινα στη μηχανή σκεφτόμουνα "απόψε μπορεί και να πεθάνω", σαν μικρή προσευχή. Δεν ήξερα όμως πως να σταματήσω, να ησυχάσω. Όταν σου λένε για φρενοβλάβεια, ξέρουν τί λένε. Καλό μηχάνημα, ροπές, απ' όλα... αλλά σκατά φρένα.

Έβλεπα και όνειρα που δεν ήτανε σήριαλ βέβαια. Θυμάμαι ένα- μ' είχανε λέει περικυκλώσει άνθρωποι πολλοί που θέλαν το κακό μου και με τραβολογούσανε από παντού. Χέρια πολλά, πρόσωπα λίγα, δεν έβλεπα τί γινότανε, μόνο τις έτρωγα. Ξαφνικά ακούω πανικό, γυρνάω και βλέπω ένα άσπρο άλογο να σκίζει τον όχλο σαν ηλιαχτίδα. Ένα σκοινί κρεμότανε από το λαιμό του κι είχε τη ράχη του γυμνή, δίχως σέλα πάνω. Αρπάχτηκα από το σκοινί και με πήρε μακρυά, ξέφυγα από τον όχλο. Ήταν όμως γρήγορο πολύ και δεν κατάφερα να ανεβώ στην πλάτη του, μόνο σερνόμουνα στο έδαφος, κρατώντας το σκοινί. Ευτυχώς ήτανε γρασίδι κάτω, τρέχαμε σ' έναν μεγάλο κάμπο κι είχε πέρα μια χρυσή δύση που λιγωνόμουνα να τη βλέπω. Ξαφνικά, ο κάμπος τέλειωσε κι άρχισε ένας βάλτος στρωμένος με σκατά. Το άλογο δε σταμάτησε να καλπάζει ούτε στιγμή. Κι εγώ εκεί, να μην αφήνω το σκοινί.

Άκουσα τη φωνή του ονειρικού εκφωνητή: "Δεν καταλαβαίνω γιατί επιμένουνε να μην αφήνουνε το σκοινί κι αφήνουν να τους σέρνει μέσα στα σκατά". Καιρό μετά, όποτε έβλεπα άσπρο άλογο, θυμόμουνα αυτό το όνειρο.

Σας αγαπάω όλους αλλά να ξέρετε οτι η δική μου είναι η πιο μοντέρνα ποίηση

2011-04-15T05:17:00.002+03:00

Τσάκατσάκα ντανγκ τσάκα ντάνγκ τσάκα ντανγκ

Τσάκατσάκα ντάνγκ τσάκα τσάκα ντανγκ ντανγκ ντανγκ

Τσάκατσάκα ντανγκ τσάκα ντανγκ τσάκα ντανγκ

Τσάκα τσάκα ντανγκ ντανγκ ντανγκ

Τσίκι ντανγκ τσίκι ντινγκ τσάκα ντανγκ τσίκι τσίκι ντανγκ ντινγκ

ντονγκ.

Σκοτώνοντας δράκους, βιάζοντας τη φύση

2011-04-12T00:31:00.007+03:00

(Από το ντοκυμανταίρ "Η Δύναμη των Μύθων", για το έργο του Joseph Campbell, ενός συγγραφέα που ανίχνευε τους μύθους των ανθρώπων. Η αναφορά στο Star Wars γίνεται καθώς η συνέντευξη μαγνητοσκοπείται στο αρχοντικό του Τζωρτζ Λούκας, που υποστήριζε οτι το σενάριο των διάσημων ταινιών του επηρεάστηκε από τα βιβλία του Campbell ).

- Γιατί πρέπει ο ήρωας [να βρεθεί στην κοιλιά του κήτους και να ξαναβγεί στην επιφάνεια];
- Το κήτος αντιπροσωπεύει την προσωποποίηση, ας πούμε, των περιεχόμενων του ασυνείδητου. Διαβάζοντας [αυτούς τους μύθους] από τη σκοπιά της ψυχολογίας, το νερό είναι το ασυνείδητο. Το πλάσμα που βρίσκεται μέσα στο νερό είναι ο δυναμισμός του ασυνείδητου, που είναι επικίνδυνος και ισχυρός και πρέπει να ελεγχθεί από την συνείδητότητα. Το πρώτο στάδιο της περιπέτειας του ήρωα ξεκινάει με τον ήρωα να εγκαταλείπει το βασίλειο του φωτός που βρίσκεται κάτω από τον έλεγχό του και να κινείται προς το όριό του. Και είναι σ' αυτό το όριο που το πλάσμα της αβύσσου έρχεται να τον συναντήσει. Και τότε μπορούν να συμβούν δύο ή τρία πράγματα. Το πλάσμα της αβύσσου κάνει τον ήρωα κομμάτια και ο ήρωας κατεβαίνει στην άβυσσο κατακερματισμένος, για να αναστηθεί. Ή, μπορεί να σκοτώσει τη δρακόντεια δύναμη, όπως κάνει ο Ζίγκφριντ όταν σκοτώνει τον δράκο -αλλά μετά παίρνει μέσα του το αίμα του δράκου, δηλαδή πρέπει να αφομοιώσει αυτή την δύναμη. Και όταν ο Ζίγκφριντ έχει σκοτώσει το δράκο και έχει πάρει αυτό το αίμα ακούει το τραγούδι της φύσης. Έχει υπερβεί την ανθρώπινη φύση του, έχει ξανασυνδέθεί με τις δυνάμεις της Φύσης που είναι οι δυνάμεις της ζωής μας... από τις οποίες ο νους μας μας απομακρύνει... Βλέπεις, αυτό εδώ πάνω, ετούτη η συνειδητότητα, νομίζει οτι κάνει κουμάντο, είναι όμως ένα δευτερεύον όργανο. Είναι ένα δευτερεύον όργανο ενός πλήρους ανθρώπινου όντος. Και δεν! πρέπει! να βάλει! τον εαυτό του σε θέση ελέγχου! Πρέπει να υποταχθεί στην ανθρώπινη φύση του σώματος και να την υπηρετήσει. Όταν βάζει τον εαυτό του σε θέση ελέγχου, έχουμε αυτόν τον πατέρα, τον άνθρωπο που έχει περάσει στην διανοητική πλευρά [καθώς μιλάει, βλέπουμε ένα κλιπ με τον Νταρθ Βέηντερ που απλώνει το χέρι του στο Λουκ Σκάιγουώκερ, που σέρνεται τραυματισμένος μακρυά του πάνω από μια άβυσσο. Ο Λουκ ορκίζεται τρέμοντας "Δε θα έρθω ποτέ με το μέρος σου!" Κλείνοντας τη γροθιά του ο Βέηντερ τον δελεάζει: "Αν ήξερες τη δύναμη της Σκοτεινής Πλευράς...!"] Δεν σκέφτεται ούτε ζει με τους όρους μιας ανθρώπινης φύσης, ζει με τους όρους ενός συστήματος. Και αυτή είναι η απειλή για τις ζωές μας, όλοι την αντιμετωπίζουμε. Όλοι λειτουργούμε, στην κοινωνία μας, σε σχέση με ένα σύστημα. Τώρα- θα σε φάει το σύστημα; Θα σε απαλλάξει από την ανθρωπότητά σου; Ή θα καταφέρεις να χρησιμοποιήσεις το σύστημα για ανθρώπινους σκοπούς;
- Θα μας βοηθήσει ο Ήρωας με τα Χϊλια Πρόσωπα [ο δημοσιογράφος σηκώνει το βιβλίο του Campbell] να απαντήσουμε αυτήν την ερώτηση, ωστέ να αλλάξουμε το σύστημα έτσι που να μην το υπηρετούμε εμείς...;
[Ο Campbell φαίνεται να κατάλαβε πως η ερώτηση αφορά τη μυθολογική μορφή/ ψυχολογικό πρότυπο του Ήρωα με τα Χϊλια Πρόσωπα κι όχι το βιβλίο του. Απαντάει:] - Δεν νομίζω οτι θα σε βοηθήσει να αλλάξεις το σύστημα, αλλά οτι θα σε βοηθήσει να ζήσεις μέσα στο σύστημα σαν ανθρώπινο ον.
- Με το να κάνεις- τί;
- Σαν τον Λουκ Σκάιγουώκερ, με το να μην περάσεις στην απέναντι πλευρά, να αντισταθείς στις απρόσωπες απαιτήσεις της.
- Μπορώ όμως ήδη ν' ακούσω κάποιον εκεί έξω, στο ακροατήριο, να λέει "όλα αυτά είναι πολύ ωραία για τη φαντασία ενός Τζωρτζ Λούκας ή την πνευματική κατάρτιση ενός Joseph Campbell, αλλά δεν είναι αυτό που συμβαίνει στη ζωή μου.
- Εννοείται πως συμβαίνει! Αν το άτομο δεν ακούσει τις απαιτήσεις της ίδιας του της πνευματικής ζωής, της ζωής της καρδιάς του, και επιμένει σ' έναν συγκεκριμμένο προγραμματισμό, η κατάληξη θα είναι ένας σχιζοφρενικός κατακερματισμός. Το άτομο έχει απομακρυνθεί από το κέντρο [της ύπαρξής του]. Έχει ευθυγραμμιστεί με μια προγραμματική ζωή κι αυτή δεν είναι εκείνη που ενδιαφέρει το σώμα, καθόλου. Ο κόσμος είναι γεμάτος ανθρώπους που έχουν σταματήσει να ακούνε τον εαυτό τους.

Ψάχνω πάντα να βρω αυτό που ο Campbell λέει "κέντρο". Αργότερα στο ίδιο ντοκυμανταίρ εξηγεί οτι αυτό το "κέντρο" είναι κάτι καθαρά χειροπιαστό για τους αθλητές, όσο και για τους χορευτές (σύμφωνα με τη χορεύτρια γυναίκα του). Για τους αθλητές είναι ένα κέντρο από το οποίο πρέπει να δράσεις, να κινηθείς. Για τους χορευτές, είναι μια ισορροπία, μια θέση του σώματος, που όταν λείπει αισθάνεσαι τις εντάσεις να σε τραβολογάνε από 'δω κι από 'κει, να προσπαθούν να σε κάνουν κομμάτια.

Όταν ξεκινάς ν' αλλάξεις το σώμα σου, πρέπει να βρεις ένα καινούργιο κέντρο, να μάθεις απ' την αρχη να ισορροπείς γύρω του. Θα βρεις καινούργια όρια ανάμεσα στον ευατό σου και τον κόσμο και πρέπει να μάθεις απ' την αρχή να τα σέβεσαι. Για να μη γίνεις Νταρθ Βέηντερ.

Ένα πράμα δεν κατάλαβα ποτέ μου με τα σπορ.

2011-04-12T00:06:00.002+03:00

Αντικειμενοστραφή πρότυπα.

2011-04-10T14:16:00.013+03:00

Έχουμε κάναν java-άνθρωπο, ή C++άνθρωπο στο ακροατήριο; Θέλω να πω κάτι προγραμματιστικά τώρα. Όπου δηλαδή εγκαταλείψτε κάθε ελπίδα οι μή καλωδιωμένοι, ή για να το πω αλλοιώς (αφού την πάτησε ο καϋμένος ο aizen):

Ουδείς ακαλωδίωτος εισήτω!

(όπως λέμε spoiler alert αλλλά από την ανάποδη!)

Λοιπόν, πολύ σύντομη ανακεφαλαίωση, τα ξέρεις αυτά. Τα αντικειμενοστραφή πρότυπα, τα design patterns της Gang of Four, είναι το εξής. Έχεις μια δομή που υποτίθεται οτι είναι ιδανική για το πρόγραμμά σου, στο πλαίσιο μιας άλφα λειτουργικότητας που θες να έχει. Και δεν υποτίθεται απλώς, είναι. Και τη χρησιμοποιείς ως πρότυπο για συστήματα που έχουνε παρόμοιες λειτουργίες.

Παρατηρώ λοιπόν πως αν έχεις μια δομή κώδικά κι απλώς αλλάζεις κάθε φορά τα στοιχεία που την αποτελούν, στην πράξη ξαναχρησιμοποιείς τον παλιό σου κώδικα. Αν έχεις δηλαδή ένα pattern και απλά του αλλάζεις τα αντικείμενα, κι αν έχεις ένα παλιό σου πρόγραμμα και το κάνεις copy-paste και του αλλάξεις όνομα στις τάξεις, ε, το ίδιο πράγμα είναι. Κι εδώ που τα λέμε αν έχεις μια εφαρμογή, πχ, του Abstract Factory, δε θα κάτσεις να το ξαναγράψεις από την αρχή... θα το κάνεις copy-paste στην καινούργια εφαρμογή. Και υποτίθεται πως όλη η ιστορία με τον αντικειμενοστραφή προγραμματισμό (εντάξει, όχι όλη- ένα μεγάλο μέρος όμως) είναι οτι αποφεύγεις την επαναχρησιμοποίηση του κώδικα, το code reuse, κακώς εννοούμενο.

Λοιπόν, εφ' όσον έχεις μια δομή που κάνει τη δουλειά που θες, γιατί δεν την γενικεύεις, να την κάνεις γλώσσα και να ξεμπερδεύεις; Αυτό που θέλω να πω είναι, πιάνουμε τα patterns, πόσα είναι; Τόσα. Να τ' αφήσω. Τα εκφράζουμε ως σύνταξη. Και γίνονται τα στοιχεία της καινούργιας μας γλώσσας, της, πχ, Pattern Oriented Language. Και μετά για να προγραμματίσουμε σ' αυτήν, διαλέγουμε ένα pattern, εκφράζουμε τη δομή του στη γλώσσα μας και προσθέτουμε τη δική μας ντάτα- και ασχολείται το pattern με την χαμηλού επιπέδου λειτουργικότητα και πώς να τη διεκπεραιώσει.

Παράδειγμα (εντελώς άψαχτο, σόρυ):

pattern(Abstract_factory, Concrete_factories, Abstract_products, Concrete_products).

Όπου Abstract_factory είναι μια λίστα με τα χαρακτηριστικά του προτύπου, και Concrete_factories, Abstract_products, Concrete_products είναι λίστες (ή άλλες δομές) με την πληροφορία που χρειάζεται το abstract_factory πρότυπο για να λειτουργήσει. Αυτό δηλαδή που θα είχες ως τάξη στην γλώσσα σου, java, C++ κλπ. Αντί να τα εκφράσεις ως μέθοδους και τάξεις, του τα περνάς ως παράμετρους και σου μένει χρόνος να σερφάρεις στο ίντερνετ. Αυτό λέω. Αφήνεις τον υπολογιστή να κάνει τη χαμαλοδουλειά- γι' αυτό δεν τους έχουμε;

Αυτό είναι που κάνουμε και με τις μέθoδους και τις τάξεις. Η μέθοδος είναι μια δομή για τη ντάτα σου, η τάξη είναι μια δομή για τις μεθόδους σου. Κι έτσι προχωράμε προς τις γλώσσες προγραμματισμού υψηλότερου επιπέδου, διαρκώς οργανώνοντας και αφαιρώντας. Οργανώνουμε την πληροφορία μας σε όλο και γενικότερα σχήματα και κάποτε θα φτάσουμε και στην πλήρη φυσική γλώσσα. Για να πετύχουμε τον απώτερο σκοπό, το φωτεινό όραμα, τη μεγάλη υπόσχεση της πληροφορικής, να λες στο πρόγραμμά σου "φτιάξε ένα φραπέ" και να σου απαντάει "Τί χρώμα καλαμάκι και με πόσες ρίγες;".

(Αυτό αν γουστάρει- αν δεν γουστάρει θα σου πετάει το βάζο με το νεσκαφέ στο κεφάλι).

Ρηάλιτυ (=\= πραγματικότητα)

2011-04-06T23:13:00.002+03:00

Τον τράκαρα ένα από 'κείνα τα μαγικά καλοκαιρινά απογεύματα, εκεί που καθότανε τυλιγμένος στους καπνούς μαζί με τ' άλλα φρικιά του πάρκου. Τα μάτια του ήταν κόκκινα και γυαλίζανε σαν να είχε κλάψει ώρες. Είχε αυτή την άγρια έκφραση που τον έκανε να φαίνεται σα να είναι έτοιμος να σου χυμήξει. Τον είχε μπλέξει άσχημα αυτή η φάτσα, μια-δυο φορές. Του τσαμπουκαλευότανε κόσμος στο άσχετο, επειδή τον περνάγανε για πολύ χουλιγκάνο (και δεν είναι λίγοι οι ηλίθιοι σ' αυτόν τον κόσμο που πάνε και κωλοτρίβονται εκεί που φοβούνται πως θα τσούξει).

- Ωπ.
- ... θύμισέ μου...

Κάγχασε. Με κοίταξε από πάνω ως κάτω, αργά-αργά. Στάθηκε λίγο παραπάνω στο στήθος μου, στον καβάλο μου με διαπεραστική ματιά λες κι ήθελε να δει μες' απ' το τζην. Με κοίταξε στα μάτια πάλι, μετά από καμμιά-δυο στιγμές χαλάρωσε.

- Τό 'κανες, τελικά, ε; (κούνησε το κεφάλι του)
- Τό 'κανα.
- Έ... (έδειξε προς τα κάτω) έκανες και...
- Δεν είσαι καλά! Το πουλί μου θα κόψω; Και πού θα κρεμάω το καπέλο μου;
- Έκανες όμως κάποια πλαστική στο πρόσωπο.
- Όχι ρε, με δουλεύεις; Έχω 'γω λεφτά για πλαστικές; Μόνο ριζική έχω κάνει.
- Και τα... (έδειξε προς τα πάνω).
- Ε, αυτά είναι απ' τις λατσές.
- Τις ποιές; (γούρλωσε τα μάτια). Τις πατσές; Καλά πόσα κιλά είσαι;
- Τις λατσέ--... γαμώ το χιόυμορ σου ρε μαλάκα! Δεν πας να του κάνεις καμμιά εγχείρηση μπας και στρώσει;
- Μπα, δεν υπάρχει θεραπεία. Δικό σου είναι δηλαδή όλο αυτό;
- Ε σιγά το όλο αυτό. Έχει κι ενίσχυση το σουτιέν. (τράβηξα με τρόπο να δει)
- Ααα... εντάξει. Ε, να πας να βάλεις τίποτα σιλικόνες ρε συ, μην είσαι έτσι πλάκα.

Του φωνάξανε να περιστρέψει το τσιγάρο κι έφυγε μια στιγμή, μετά γύρισε κι αυτός. Τίναξε λίγο την πλάτη να φύγουνε τα μαχαίρια και χαμογέλασε σαν να μην τρέχει τίποτα.

- Πώς να σε λέω τώρα;
- Στάσσα.
- Στάσσα; Τί είσαι ρε; Η θειά μου, που πάει στη λαϊκή να πάρει ντομάτες;
- Τό 'χα αλλοιώς παλιά, αλλά θέλω την ησυχία μου.
- Την ησυχία σου ε; Άλλαξες πολύ ρε γαμώτο... Καί τί λέει τώρα; Είσαι με κανέναν;
- Με μια γκόμενα είμαι.
- Με τί είσαι; Με γκόμενα; Καλά, θα με τρελλάνεις;
- Εντάξει, τί θες τώρα; Έτσι έκατσε. Άμα σου χτυπήσει η αγάπη την πόρτα... Let love in.

Εκείνη τη στιγμή πετάχτηκε πίσω από ένα θάμνο ο Κέηβ μαζί με τον Μπλίξα και μια κιθάρα κι αρχίσανε να το τραγουδάνε. Τα φρικιά στο παγκάκι πατήσανε τη τζιβάνα κι ήρθανε τρέχοντας, πήρανε θέσεις δεξιά κι αριστερά κι αρχίσανε να κάνουνε δεύτερα φωνητικά σε φάση Πλάτερς. Στο ρεφραίν ο φακός πέρασε νωχελικά πάνω απ' το μπαλέτο των πρεζολών που νταγκλάρανε συγχρονισμένα. Εν τω μεταξύ, αυτός μ' είχε πιάσει απ' τη μέση και χορεύαμε τσικ του τσικ, ψευτοταγκό. Όπως έσβηνε η μουσική, μου έδωσε ένα κόκκινο τριαντάφυλλο, που μου τρύπησε το δάχτυλο με το μοναδικό του αγκάθι. Η οθόνη έκλεισε σαν ίριδα γύρω από τη χοντρή, πορφυρή σταγόνα που αργοκυλούσε.

- Καλά, κι αφού σ' αρέσουνε οι γκόμενες ακόμη, τί τό 'θελες κι άλλαξες φύλο; Μήπως έβλεπες πολλές τσόντες με λεσβιακά;
- Σάμπως ξέρω κι εγώ; Μαλακίες. Έτσι ένοιωθα μέσα μου, αυτή είναι η ταυτότητά μου και τρέχα γύρευε...!
- Ρε μήπως τό 'παθες απ' τα ναρκωτικά;
- Αυτό είναι. Γι' αυτό, κόφτα γιατί ίσα που προλαβαίνεις!
- Τί να προλαβαίνω; Αφού είμαι εσύ. Απλά σε παράλληλη πραγματικότητα.
- Α ναι, ξεχάστηκα. Ε, δε φαινότανε αυτό πουθενά μέχρι τώρα...
- Ναι σωστά- να το εξηγήσουμε για τους τηλεθεατές μας που ανοίξαν τώρα τους δέκτες τους: η Στάσσα είναι εγώ, από μια παράλληλη πραγματικότητα, που δεν υπάρχει στ' αλήθεια.
- Νομίζεις! Εσύ δεν υπάρχεις στ' αλήθεια.
- Μπα! Μάλλον δε διάβασες καλά το σενάριο!

Πάμε γέλιο κονσέρβας. Η κάμερα γυρνάει στο ζωντανό ακροατήριο που χειροκροτάει. Ζουμ σε μια ξανθειά με ψηλά ζυγωματικά και κορμοστασιά αρχαίου αγάλματος, χαμογελάει στην κάμερα, κατ σ' ένα αργό πανοραμικό από το στούντιο, και- πάμε τίτλους τέλους!

- Ρε Ματίνα! Πού είναι το τηλεκοντρόλ γαμώ την κοινωνία μου; Όλο μαλακίες έχει σήμερα!
- Σώπα ρε Χριστιανέ μου, θα το αλλάξω τώρα, το είχα βάλει να παίζει όσο σιδέρωνα το πουκάμισό σου. Τί έπαθες πάλι;
- Άσε με ρε γυναίκα! Έχει γεμίσει η τηλεόραση μαλακίες, ποιός τα βλέπει αυτά τα πράγματα ήθελα να ξέρω!
- Ε, ριάλιτι, τί θες τώρα.
- Και δεν έχει και κάνα μπάσκετ γαμώτο...!

Η εκπομπή ήταν μια ευγενική χορηγία της Μαντράξ ΑΕ.

Μουσική: Αττίλας ο Ούνος.

Στίχοι: Τζακ ο Αντεροβγάλτης

Τραγούδησε η Χάρις Αλεξίου

Τα έπιπλα ειναι ΙΚΕΑ με πινελιές από Δεκέμβρη

Τη Στάσσα ντύνει η κακιά της μοίρα

Και άλλες τέτοιες μαλακίες

Γέμισε ο τόπος μουτζαχεντίν που σκοτώνουν τους πούστηδες!

2011-04-03T23:36:00.009+03:00

Τζαμί στο Γκάζι;
Αμέσως πριν μίλησα για μεταφορικούς Μουτζα-
χεντίν, υπάρχουν όμως και οι αυθεντικοί. Τους
θυμήθηκα με αφορμή το τζαμί που θα χτιστεί
στο Γκάζι. Η περιοχή έχανε όλο και περισσότερο
το lgbt χρώμα της με τα ετεροφυλοφιλικά clubs
και τους οίκους ανοχής που άνοιξαν τα τελευ-
ταία χρόνια, με το τζαμί όμως που θα ανεγερ-
θεί σύντομα είναι πολύ πιθανό να γίνει πόλος
έλξης και φανατικών μουσουλμάνων, οι οποίοι
στις πατρίδες τους σκοτώνουν κάποιον μόνο
και μόνο επειδή υπάρχει η υποψία ότι μπορεί
να είναι ομοφυλόφιλος. Πραγματικά ανησυχώ
για τις σκηνές που μπορεί να ξετυλιχτούν μπρο-
στά στα μάτια μας. Φυσικά το τζαμί επιβάλλεται
από την ελευθερία της πίστης και της λατρείας,
αλλά με την δική μας ελευθερία της έκφρα-
σης τι θα γίνει; Αλήθεια, τι πιστεύουν οι φανατι-
κοί μουσουλμάνοι για τις εκδιδόμενες γυναίκες;
Τι πιστεύουν για τους γκέι, τις λεσβίες, τους/τις
αμφί και τους/τις τρανς; Πώς θα αντιδράσουν,
όταν δουν μπροστά τους δύο άντρες να φιλιού-
νται; Τι γνωρίζουν αυτοί οι άνθρωποι από σεβα-
σμό στη διαφορετικότητα και πόσο σέβονται τη
χώρα που τους φιλοξενεί και τον κόσμο της;
Επειδή με προβληματίζουν πολύ οι απαντήσεις
που δίνω στις παραπάνω ερωτήσεις, θεωρώ
πως θα ήταν καλύτερο το τζαμί να χτιστεί σε
κάποια άλλη περιοχή της Αθήνας.

(Από το καινούργιο τεύχος του Screw)

Είναι αλήθεια οτι αυτή η επιδρομή των φανατικών μουσουλμάνων που έχουν κατακλύσει την Ευρώπη είναι άκρως επικίνδυνη για εμάς τους πούστηδες, τις λεσβίες και τις τραβεστί. Εμένα προχτές με λυντσάρισε μανιασμένα ο έξαλλος όχλος των μουσουλμάνων που έβγαινε από το τζαμί που είναι στον ίδιο δρόμο με το σπίτι μου, ένα τετράγωνο πιο πάνω. Μιλάμε οτι μου σκίσαν τα ρούχα και με κόψανε κομματάκια με τις γυριστές τους χατζάρες, που κρύβουνε μέσα στα πυκνά τους γένια. Ένας μάλιστα ανατινάχτηκε με τα εκρηκτικα που είχε κρυμμένα κάτω από το τσαντόρ του (ντύνονται και γυναίκες -τάχα μου για να ξεγελάσουν τις αρχές). Με τραυμάτισε θανάσιμα κι αναγκαστήκαν να μου κόψουν και τα δύο πόδια.

(I got better)

Και πού να δεις τη σφαγή που γίνεται κάθε καλοκαίρι, που έχει το Brighton Pride και γεμίζει η πόλη τρελλές. Ρέει το αίμα στους δρόμους... ποτάμι!!! Άντερα και μυαλά χυμένα παντού, παγιδευμένα αυτοκίνητα να εκρήγνυνται κάθε τρία βήματα, πυροβολισμοί, βόμβες μολότωφ, χαμός μιλάμε. Καλά λέει το παιδί από πάνω, πούστης με μουσουλμάνο δε σμίγει.

Αγγλοσαξωνική ευγένεια

2011-04-03T15:44:00.006+03:00

Εδώ στην Αγγλία, οι άνθρωποι είναι ευγενικοί, όχι σαν εμάς τα βλαχαδερά στην Ελλάδα. Μη γελάς καθόλους, έχεις δει ποτέ στην Ελλάδα να λένε "ευχαριστώ" στον οδηγό του λεωφορείου, όταν κατεβαίνουν στη στάση; Εδώ που μένω εγώ, όλοι έτσι κάνουνε. Στην Ελλάδα δεν ξέρουμε ούτε "ευχαριστώ" να πούμε, ούτε "παρακαλώ" ούτε τίποτα. Ξέρουμε δηλαδή αλλά δεν το λέμε, μην το πάρει στραβά ο άλλος. Γίνεται τώρα να μπεις στο ψιλικατζίδικο και να πεις "ευχαριστώ" για τις τσίχλες; Θα φρικάρει ο ψιλικατζής, "τί θέλει τώρα τούτη 'δω και μου λέει ευχαριστώ; Αφού με πλήρωσε, δε με πλήρωσε; Με δουλεύει; Μπας και της έδωσα λάθος ρέστα; Μήπως μου την πέφτει; Να δεις που το στρώνει για να μου ζητήσει βερεσέ!". Κι εδώ που τα λέμε, αν είναι να κάνεις τον κόσμο παρανοϊκό, καλύτερα να γίνεσαι αγενής.

Βασικά, ίσως δεν είναι θέμα ευγένειας. Είναι που πρέπει να ξέρεις τους κανόνες συμπεριφοράς στην κοινωνία που ζεις. Ας πούμε, στην Αγγλία είναι μεγάλος φοπάς να πεις οτι κάτι δε σ' αρέσει. Πες ξέρω 'γω οτι είσαι σε μια ομάδα υποστήριξης για τρανς άτομα -άσχετο- και συζητάνε τώρα τί να κάνουνε για το Πράιντ του Brighton, που θέλουνε να συμμεθέξουνε. Λένε λοιπόν διάφορες ιδέες κι ακούγονται λογιών λογιών, μερικές τέλια άκυρες, όπως λέμε "να ντυθούμε όλες stormtroopers". Ευτυχώς τα πιο άκυρα δεν περνάνε αλλά με τις δημοκρατικές διαδικασίες καταλήγετε οτι θα ντυθείτε... μαζορέτες. Πας λοιπόν στον πρόεδρο της ομάδας, που είναι αντράκι και μάγκας και του τα λες μάγκικα: "Ρε Νταν, να πούμε, τώρα μαζορέτες θα ντυθούμε; Θα γελάει μαζί μας όλο το Νότιο Σάσσεξ ρε φίλε. Δε βρίσκουμε κάτι άλλο γιατί αυτό είναι μαλακία;". Και αντί να καταλάβει ο πρόεδρος οτι για να πεις οτι είναι "μαλακία" ("that sucks") σημαίνει οτι αλήθεια το εννοείς, τσαντίζεται που του το βρίζεις και ρουτζώνει- και δεν ακούει κουβέντα. Γιατί; Επειδή δεν του το είπες ...ευγενικά.

Θα μου πεις, το ίδιο μπορεί να γίνει και στην Ελλάδα. Δεν αντιλέγω. Έπειτα, μη νομίζεις οτι δεν τσινάνε κι οι ίδιοι οι Άγγλοι σ' αυτά τα ψευτοκαικαλά. Αντιδράνε και μάλιστα πολύ, γι' αυτό οι δυο εφημερίδες (με την ευρύτερη έννοια του όρου) που είναι πρώτες σε κυκλοφορία είναι η Daily Mail κι η The Sun που βασικά αυτό κάνουνε. Λένε όλα εκείνα τα αγενή, χυδαία, αντιδραστικά πραγματάκια που δεν επιτρέπεται να ξεστομίσεις στην καθημερινή σου ζωή, γιατί δεν είναι πολιτικά ορθό. Τα λένε χύμα και τσουβαλάτα και δεν μπορεί να τους πει και κανείς τίποτα, γιατί στην Αγγλία έχει ελευθερία του λόγου κι ελευθερία του τύπου. Βέβαια, κι ο μέσος Άγγλος μπορεί να πει τα ίδια, από τις 5:00 και μετά που κατεβαίνει στην παμπ της γειτονιάς του να πιεί μια μπύρα (or two) με τα κολλητάρια του, τους μέητς. Εκεί δεν έχει πολιτικές ορθότητες και μαλακίες, κι αν δε σ' αρέσει να πας από 'κει που ήρθες. Εκεί πια κάθε παρέα γίνεται μια μικρή εστία αντίδρασης στο κατεστημένο που τους θέλει όλους πρόβατα για να δουλεύουνε σαν τα σκυλιά και να πληρώνουνε φόρους για να κονομάνε οι τραπεζίτες. Η ανατροπή της εξουσίας ξεκινάει από ένα πάιντ πικρής έηλ.

Και σταματάει ακριβώς στις 6:30 το άλλο πρωΐ, όταν σηκώνεσαι με το κεφάλι τούμπανο, και σέρνεσαι μέχρι την κουζίνα να φτιάξεις το μπρέκφαστ σου. Γι' αυτό είναι όλοι έτσι ευγενικοί εδώ πέρα και δε γουστάρουνε τις φωνές και τις φασαρίες, πονάνε οι κεφάλες τους από το χανγκόβερ. Αν θες, με πιστεύεις. Εγώ αυτά είδα στη μακρινή Ευρώπη κι όποιος δεν με πιστεύει να πάει να τα δει με τα μάτια του.

Πτυχιακή.

2011-03-29T22:25:00.005+03:00

Στις 28 Απριλίου παραδίνω πτυχιακή, μετά στις 11 Μαΐου πρέπει να κάνω μια δημόσια παρουσίαση - το "Poster session" που λένε. Το λένε έτσι επειδή υποτίθεται οτι φτιάχνεις μια ας την πούμε αφίσσα, που να εξηγεί την πτυχιακή σου, και την αναρτάς σ' έναν πίνακα για να έχεις κάτι να δείχνεις όσο κάνεις την παρουσίαση. Η δική μου πτυχιακή είναι λογισμικό οπότε δεν χρειάζεται να κάνω τέτοιες ιστορίες αλλά ίσως φτιάξω έναν πίνακα με διαγράμματα κλπ. Την ημέρα της παρουσίασης, πρέπει κατ' αρχήν να παρουσιάσω τη δουλειά μου στους δύο εξεταστές και έπειτα σε όποιον άλλον ενδιαφέρεται.

Το λογισμικό μου τώρα, είναι ένα πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης- ενα έμπειρο σύστημα (expert system). "Έμπειρο σύστημα" εννοούμε συνήθως ένα πρόγραμμα που έχει σκοπό να κωδικοποιήσει την γνώση των ειδικών σε κάποιον τομέα, ωστε να χρησιμοποιηθεί (και από μη-ειδικούς) συνήθως για την εξαγωγή συμπερασμάτων και τη λήψη αποφάσεων. Για παράδειγμα, ένα από τα πρώτα έμπειρα συστήματα ήταν το MYCIN, που ο σκοπός του ήταν να βοηθήσει στη διάγνωση βακτηριακών μολύνσεων.

Ο τομέας που έχει εφαρμογή το πρόγραμμά μου είναι ένα επιτραπέζιο παιχνίδι στρατηγικής με συλλεκτικές κάρτες, το Magic: the Gathering. Είναι ένα παιχνίδι που έπαιζα πολύ σε μικρότερη ηλικία. Πλέον δεν μ' ενδιαφέρει τόσο το παιχνίδι (έχω χρόνια να παίξω) όσο κάποια χαρακτηριστικά του που είναι κλασσικά προβλήματα που εξετάζει η τεχνητή νοημοσύνη.

Κατ' αρχήν οι κάρτες με τις οποίες παίζεται το παιχνίδι έχουν πάνω τους κείμενο που εξηγεί πως παίζεται η κάρτα. Αυτό το κείμενο είναι σε μια γλώσσα που είναι σχεδόν Αγγλικά, δηλαδή σχεδόν φυσική γλώσσα. Λέω "σχεδόν" επειδή έχει ιδιαίτερη σύνταξη και σύμβολα, τα οποία κάνουν την κατανόησή της από ένα πρόγραμμα ευκολότερη υπόθεση απ' ό,τι αυτή της φυσικής γλώσσας (ιδίως των Αγγλικών που είναι παναήα μου, απ' αυτήν την άποψη). Η γλώσσα αυτή είναι στην ουσία μια γλώσσα προγραμματισμού. Ένα μέρος λοιπόν του προγράμματός μου ασχολείται μ' αυτό ακριβώς: διαβάζει το κείμενο των καρτών και το εκτελεί κατευθείαν, σαν να ήταν μια γλώσσα προγραμματισμού. Αυτό είναι παγκόσμια πρωτιά της Στάσσας σας κι είμαι ιδιαίτερα περήφανη γι' αυτό. Υπάρχουν αρκετά προγράμματα για να παίξει κανείς Magic στον υπολογιστή του, ή στην κονσόλα του, και μερικά απ' αυτά είναι κανονικά εμπορικά προϊόντα με τα όλα τους. Όλα όμως χρησιμοποιούν μια ενδιάμεση σύνταξη που είναι πιο άμεσα κατανοητή από τον υπολογιστή, αντί για την σχεδόν-φυσική γλώσσα των καρτών. Το αποτέλεσμα είναι οτι πρέπει να μεταφράζουν κάθε κάρτα στην ενδιάμεση σύνταξη που χρησιμοποιούν και συχνά χρειάζεται να γράψουν νέο κώδικα, ειδικά για κάποια καινούργια κάρτα που θέλουν να προσθέσουν στη βάση δεδομένων τους.

Η κατανόηση φυσικής γλώσσας είναι από τα βασικά μου ενδιαφέροντα, γι' αυτό προτίμησα να γράψω ένα πρόγραμμα γραμματικής ανάλυσης και ερμηνείας ("parser/ interpeter"). Ο σκοπός μου ήταν κατ' αρχήν να εξοικονομήσω χρόνο, γιατί αλλοιώτικα θα έπρεπε να επινοήσω μια δική μου ενδιάμεση σύνταξη και να μεταφράσω το κείμενο των καρτών που ήθελα να χρησιμοποιήσω, σ' αυτήν την ενδιάμεση σύνταξη ωστε να το καταλάβει ο μηχανισμός κανόνων (rules engine) του προγράμματός μου. Στην πορεία συνειδητοποίησα κάτι που μ' έκανε να αλλάξω ελαφρώς το θέμα της πτυχιακής μου, από ένα απλό παίχτη τεχνητής νοημοσύνης, που ήταν στην αρχή σ' αυτό που είναι τώρα, ένα πλήρες έμπειρο σύστημα. Αυτό το καινούργιο δεδομένο είναι οτι χάρη στο πρόγραμμα γραμματικής ανάλυσης το πρόγραμμά μου όχι μόνο καταλαβαίνει το κείμενο από τις κάρτες που έχω προσθέσει στη βάση δεδομένων του- καταλαβαίνει επίσης το κείμενο από κάρτες που δεν έχει ξαναδεί.

Μ' αυτό δεν εννοώ οτι το προγραμματάκι μου απέκτησε ξαφνικά αυτοσυνείδηση! Εννοώ οτι η κατανόηση του κειμένου στηρίζεται σε ένα σύνολο γραμματικών κανόνων, που είναι αρκετά γενικοί ωστε να καλύπτουν μεγάλο αριθμό συνδυασμών τους (κι η γλώσσα στις κάρτες υπακούει, γενικά, σ' αυτούς τους κανόνες). Αυτό βέβαια συμβαίνει με κάθε είδους γραμματικούς κανόνες- δεν είναι κάτι καινούργιο. Αυτό σημαίνει "γραμματικοί κανόνες"! Για να είμαι ειλικρινής απλά δεν περίμενα να το πετύχω τόσο γρήγορα και εύκολα αλλά ας όψεται η επιλογή μου της γλώσσας προγραμματισμού που χρησιμοποιώ: 49 κατασκευαστές γραμματικών αναλυτών συνιστούν... Prolog! Σ' αυτή τη γλώσσα είναι τόσο απλό να γράψεις γραμματικούς αναλυτές που σχεδόν ντρέπομαι να το λέω.

Ο γραμματικός αναλυτής μπορεί επίσης να επαληθεύσει την σύνταξη μιας φράσης στην γλώσσα των καρτών, να αναγνωρίσει δηλαδή κατά πόσο αυτή η φράση "στέκει" γραμματικά (αλλά και σε σχέση με τα συμφραζόμενα ενός παιχνιδιού σε εξέλιξη). Τέλος, μπορεί να παράγει φράσεις στη γλώσσα του παιχνιδιού- απ' αυτήν την άποψη θα μπορούσε να χρησιμέψει στους δημιουργούς του παιχνιδιού ως εργαλείο για να σχεδιάσουν γρήγορα καινούργιες κάρτες.

Το υπόλοιπο πρόγραμμα κάνει αρκετά συνηθισμένα πράγματα. Κατ' αρχήν, έχει έναν μηχανισμό κανόνων που εφαρμόζει κατά γράμμα τους κανόνες του παιχνιδιού, στην αυστηρή εκδοχή τους που χρησιμοποιείται σε επαγγελματικά παιχνίδια (το Magic παίζεται επαγγελματικά με βραβεία δεκάδων χιλιάδων δολλαρίων). Έχει επίσης έναν παίχτη τεχνητής νοημοσύνης, ένα AI, που παίζει Magic ενάντια στον χρήστη.

Προς το παρόν, αυτό το AI είναι αρκετά ναΐφ, επειδή είναι ακόμη σε αρχικό στάδιο. Ξεφεύγει λίγο από τα συνηθισμένα από την άποψη οτι δεν χρησιμοποιεί μόνο μαθηματική/ στατιστική ανάλυση για να πάρει αποφάσεις και να κάνει την κίνησή του, αλλά κι ένα σύστημα κανόνων, διατυπωμένων με συμβολικό τρόπο. Αυτή είναι η "εμπειρία" που είναι κωδικοποιημένη στο σύστημα. Γενικά, η πολυπλοκότητα των υπολογισμών που χρειάζονται για ένα γύρο Magic μπορεί να ξεπεράσει κατά πολύ τις δυνατότητες ενός απλού υπολογιστή, γι' αυτό κι ακόμη δεν υπάρχουν προγράμματα που να παίζουν Magic καλύτερα από ανθρώπινους παίχτες (όπως υπάρχουν πχ για το σκάκι, τη ντάμα, το πόκερ, το μπριτζ, το τάβλι και πολλά άλλα παιχνίδια στρατηγικής). Η γνώμη μου είναι οτι για να λυθεί το πρόβλημα αυτό, χρειάζεται και συμβολική επεξεργασία, αλλά κι αυτή δεν θα είναι ποτέ αρκετή από μόνη της. Το ΑΙ μου συνδυάζει και τα δύο- αλλά όπως είπα προς το παρόν είναι σ' εμβρυακό στάδιο. Δεν βιαζόμαστε όμως- σκοπεύω να συνεχίσω να το δουλεύω για τα επόμενα ένα-δυο χρόνια, απλά όχι με τους τρελλούς ρυθμούς αυτής της χρονιάς (έριξα κάτι ξεγυρισμένα δεκαεξάωρα τη μέρα που το φχαριστήθηκε η ψυχή μου). Προς το παρόν, αυτό που έχω να παραδώσω σ' ένα μήνα είναι "proof of concept" ένα πρώτο μοντέλο- ένα "prototype". Πτυχιακή είναι- δεν είναι διδακτορικό!

Μπορώ να πω όμως οτι είμαι αρκετά ευχαριστημένη με τη δουλειά μου. Ακόμη δεν έχει τελειώσει βέβαια- θέλω ακόμη ένα μήνα. Κι όταν λέω "ένα μήνα" εννοώ ένα μήνα στο ίδιο τρελλό πήξιμο, απλά πλέον έχω φάει το βόδι και δεν πρόκειται να κολλήσω στην ουρά, σιγά. Ωχ, "famous last words"... ! :)

Αυτό δεν είναι τίποτα

2011-03-23T11:02:00.002+02:00

Εδώ σήκωσε ολόκληρο καράβι!

(Στην πραγματικότητα η δεύτερη φωτογραφία είναι λιγότερο εντυπωσιακή. Το φερυμπώτ είναι φτιαγμένο για να επιπλέει ούτως ή άλλως και το κύμα το ανέβασε μόνο δυο ορόφους. "Μόνο". Το αυτοκίνητο έφτασε στους τρεις. Τώρα που το ανέλυσα ορθολογικά αισθάνομαι ακόμη πιο ηλίθια).

Ενόραστρον

2011-03-22T20:55:00.012+02:00

(Ε, αφού σας έπιασε όλους με το συγγραφιλίκι, άστοδιάλο, να κι ένα από μένα!)

(Από το δικτυακό τόπο astikoimythoi.gr)

Τίτλος: (το) "Ενόραστρον".

Μύθος ή γεγονός: μύθος.

Τί υποστηρίζει: ένα αρχαίο κειμένο (με τον τίτλο "Ενόραστρον") κυκλοφορεί στο διαδίκτυο και όποιος το διαβάσει, τρελλαίνεται.

Πώς μεταδίδεται: με μορφή ηλεκτρονικών επιστολών ή αναρτήσεων σε ιστολόγια που "προειδοποιούν" τον παραλήπτη. Οι αναρτήσεις συνήθως αναπαράγουν το κείμενο των επιστολών.

Παραδείγματα:

(Από ηλεκτρονική επιστολή που στάλθηκε στις 21 Αυγούστου 2009)

Να προσέχεται, γιατί, κυκλοφορεί στο internet κυκλοφορεί ένα αρχαίο κείμενο που λέγεται "Ενόραστρον" κι όποιος το διαβάσει ολόκληρο, ή μόνο μερικές γραμμές, τρελλαίνεται και πεθαίνει. Αυτό το κείομενο το στέλνουνε για "φάρσα" κάποιοι ασυνείδητοι ή το στέλνουνε οι πράκτορες της Μοσάντ σε όσους νομίζουνε πως συμπαθούνε τους Παλαιστίνιους και τον αγώνα τους για να τον ξεφορτωθούνε. Το διάβασε πριν δύο μήνες ο Κυριάκος Π. και έχασε το μυαλό του, γι' αυτό βγήκε στους δρόμους γυμνός τυλιγμένος με ένα σεντόνι και κραύγαζε άναρθρες προσευχές σε θεότητες της παραφροσύνης, τους δαίμονες Ιαΐα, Φγκλουν και Φτανγκ. Το παιδί είναι τώρα με ψυχοφάρμακα. Το κείμενο αυτό που το έχουνε γράψει τρελλοί σε ιδρύματα, όταν τους καβαλάει ο διάβολος και τους ψιθυρίζουν τα δαιμόνια, εμφανίζεται με διάφορες μορφές, συχνά δεν έχει κάν τίτλο ή μερικές φορές έχει έναν τίτλο παραπλανητικό, ο Τσελεμεντές του Σκότους, που είναι για τη μουσική Μπλακ Μέταλ, ή Τα Φρύγανα που είναι ποιητική συλλογή του ομοφυλόφιλου τοξικομανή Δήμου Κούτσουρου από τη Θεσσαλονίκη. Αλλά δεν έχει μέσα αυτά τα βιβλία, μόνο ο τίτλος λέει έτσι, μέσα είναι το κείμενο αυτό που είναι καταραμένο κι όποιος το διαβάσει τρελλαίνεται. Μόνο ένας τρόπος υπάρχει να το καταλάβει κανείς, είναι επειδή είναι γραμμένο σε Μεσαιωνικά Λατινικά ή σε Βυζαντινά Ελληνικά και γι' αυτό φαίνεται αμέσως οτι δεν είναι αυτό που λέει στον τίτλο του.

(Από ηλεκτρονική επιστολή της 10 Ιανουαρίου 2005)

Το "Ενόραστρον" είναι ένα αρχαίο κείμενο που έχει μεταφραστεί στα Ελληνικά (της Βυζαντινής εποχής) και από εκεί στα Λατινικά. Κανείς δεν ξέρει από πού προέρχεται, ποιός το έγραψε, πότε και γιατί. Μέσω γλωσσολογικής ανάλυσης φαίνεται να είναι γραμμένο την εποχή του Ερμή Τρισμέγιστου και άρα είναι στ' αλήθεια αρχαίο κι όχι φάρσα. Το ενόραστρον κυκλοφορεί στο διαδίκτυο από την εποχή του usenet και σε διάφορες παραλλαγές, με διαφορετικούς τίτλους. Κατά καιρούς έχει εμφανιστεί ως Σωλωμωνική, ή με τον τίτλο "Νεκρονομικόν" του Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκρφαφτ. Μερικές φορές δεν είναι μόνο ο τίτλος του που αλλάζει, το κείμενο από το Ενόραστρον είναι ανακατεμένο με το άλλο κείμενο και δεν ξεχωρίζει εύκολα, το διαβάζει κανείς χωρίς να το καταλάβει. Όταν καταλάβει κανείς οτι αυτό είναι που διαβάζει πρέπει να σταματήσει αμέσως γιατί όσο περισσότερο διαβάζει κανείς τόσο κινδυνεύει να χάσει το μυαλό του. Το Ενόραστρον έχει γραφτεί από κάποιον φιλόσοφο ή μάγο με σκοπό να ξεκλειδώσει τις πύλες του νου και να φανερώσει στο ανθρώπινο μυαλό την απόκρυφη γνώση που του είναι απαγορευμένη. Διαβάζοντάς το κανείς βλέπει να του αποκαλύπτεται ο κόσμος κάτω και γύρω από τον κόσμο, ο κόσμος όπως είναι στην πραγματικότητα. Τέτοια γνώση δεν είναι φτιαγμένη για τα ανθρώπινα μυαλά και γι' αυτό τα μυαλά μας δεν την αντέχουνε. Είναι άκρως επικίνδυνο να διαβάσει κανείς παραπάνω από δυο-τρεις γραμμές από αυτό το κείμενο. Ένας νεαρός άντρας, 20 χρονών, από τη Θεσσαλονίκη, ο Κυριάκος Π. κλείστηκε σε ίδρυμα επειδή διάβασε περίπου δυο σελίδες από αυτό πριν το καταλάβει. Αν λάβετε αντίγραφα του κειμένου στο ηλεκτρονικό σας ταχυδρομείο, το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να τα σβήσετε μόλις καταλάβτε με τί έχετε να κάνετε. Σε καμμία περίπτωση μην το διαδώσετε παραπέρα!

(Ανάρτηση σε ιστολόγιο)

Ένας φίλος μου που είναι μεταφραστής αρχαίων κειμένων μου είπε οτι κυκλοφορεί στο internet ένα βιβλίο που λεγεται Το Ενόραστρον και που όποιος το διαβάσει ολόκληρο, ή αν διαβάσεις περισσότερο από μια-δυο γραμμές, τρελλαίνεσαι. Για να το μεταφράσουνε λέει, τους έδιναν μισό κεφάλαιο στον καθένα, ή μερικές σελίδες, ανάλογα με το πόσο επικίνδυνες είναι. Από την ομάδα των μεταφραστών ένα παιδί, ένας 20 χρονών από τη Θεσσαλονίκη, κατά λάθος άρχισε να μεταφράζει παρακάτω από 'κει που του είχανε πει και έχασε το μυαλό του, τον κλείσανε σε ίδρυμα και είναι με ψυχοφάρμακα. Αν σας στείλει κανείς με email ένα βιβλίο που λέει "Το Ενόραστρον" και έχει μέσα λατινικά ή Αρχαία Ελληνικά, μην το διαβάσετε, ούτε καν για να δείτε τί είναι. Και λίγες μόνο γραμμές αρκούνε.

Παραλλαγές: Κάποιες παραλλαγές υποστηρίζουν οτι το Ενόραστρον γράφτηκε από τον Πυθαγόρα ή τους Πυθαγόρειους κι έχει να κάνει με μια "απόκρυφη γεωμετρία" που είχαν επινοήσει. Σε μία περίπτωση, αναφέρεται το όνομα του αρχικού συγγραφέα του βιβλίου ως "Μειλίχιος ο Κως". Το όνομα του θύματος και η ηλικία του μερικες φορές αναφέρονται ως "Γιώργος Π, 25 χρονών" ή "Καιτούλα Π. 40 χρονών".

Προέλευση: το "Ενόραστρον" φαίνεται να είναι σύνθεση μιας σειράς αστικών μύθων που αφορούν "αρχαία κείμενα" που "τρελλαίνουν" όποιον τα διαβάζει, ή άλλο υλικό που έχει παρομοίως ανθυγειινές ιδιότητες (τα αποτελέσματα κυμαίνονται από τον απλό πονοκέφαλο ως τον θάνατο). Οι σχετικές ηλεκτρονικές επιστολές και αναρτήσεις σε ιστολόγια πολλαπλασιάστηκαν την εποχή της ταινίας "The Ring" που έχει παρεμφερές θέμα ("μια βιντεοκασέτα που όποιος τη δει πεθαίνει μέσα σε μια εβδομάδα"). Σύμφωνα με κάποιες ηλεκτρονικές επιστολές, το κείμενο κυκλοφορεί στο διαδίκτυο "από την εποχή του usenet".

Οι παραλλαγές που μιλάνε για μια ομάδα μεταφραστών που μεταφράζουν μόνο ένα μέρος του κειμένου, είναι προφανώς επηρεασμένες από το σκετς των Monty Python's με τίτλο "The funniest joke in the world". Με τη σειρά της αυτή είναι βασισμένη σε πραγματικές πρακτικές αποκρυπτογράφησης απόρρητων επικοινωνιών.

Ο τίτλος "Ενόραστρον" εμφανίζεται για πρώτη φορά σε ένα άρθρο του "συγγραφέα-ερευνητή" Νικόλαου Γ. Βάλανου, στο περιοδικό Ανεξερεύνητο (Μάιος 1985). Σύμφωνα με αυτό:

"Το Ενόραστρον είναι ένα ζωντανό κείμενο, που αλλάζει καθώς διαβάζεται και παρουσιάζεται με διαφορετική μορφή σε κάθε αναγνώστη, ακόμη και σε κάθε ανάγνωση. Στην πραγματικότητα δεν είναι ένα κείμενο, τυχαίνει απλά να εμφανίζεται με την μορφή συγκεκριμμένων κειμένων, πιθανόν επειδή όσοι το αναπαράγουν δεν καταλαβαίνουν πάντα την λειτουργία του. Έτσι έχει βγει η φήμη οτι κυκλοφορεί "κρυμμένο" σε άλλα κείμενα, τη Σολομωνική, τη Βίβλο, μέχρι και τον Τσελεμεντέ (!). Οποιοδήποτε κείμενο, μικρό ή μεγάλο, μπορεί να λειτουργήσει ως Ενόραστρο. Δεν είναι το κείμενο το ίδιο που επιδρά στο μυαλό του αναγνώστη, αλλά η δομή του, που ακολουθεί κάποιες γνωστές μαθημαγικές φόρμουλες. Ακόμη και μια απλή αθλητική εφημερίδα μπορεί να έχει αυτό το αποτέλεσμα αν τη διαβάσει κάποιος με τον λάθος τρόπο (ή τον σωστό, ανάλογα με το πώς το βλέπει κανείς). Μάλιστα, δεν χρειάζεται καν να είναι γραπτό κείμενο αυτό που ακολουθεί κανείς με το μυαλό του. Οποιαδήποτε οργανωμένη δομή μπορεί να οδηγήσει στην "ενόραση" που υπονοεί ο τίτλος: οι σκαλωσιές στο εξωτερικό της Ακρόπολης, μια άποψη των δρόμων της Αθήνας από το Λυκαβηττό, η ύφανση μιας Μεσαιωνικής ταπισερί στο Εθνικό Μουσείο... "

Ο ίδιος συγγραφέας επανέρχεται στο θέμα με "ανανεωμένη" προοπτική, το 1998.

"Το Ενόραστρον είναι στην ουσία μία διαδρομή στο εσωτερικό ενός ογκου πληροφορίας. Ακολουθώντας την κανείς, οργανώνει την πληροφορία με συγκεκριμμένο τρόπο και το αποτέλεσμα είναι μία νέα διαμόρφωση του όγκου της πληροφορίας, μία νέα τάξη πληροφορίας που αναδύεται από το χάος.

Το κείμενο το ίδιο δεν έχει καμμία σημασία. Θα μπορούσε να είναι μια συνταγή μαγειρικής ή μια διαφήμιση. Δεν έχει καν σημασία αν το κείμενο το ίδιο είναι γραμμένο με σκοπό να ενεργοποιήσει αυτούς τους μηχανισμούς της νόησης. Μπορεί κανείς να "διαβάσει" (η σωστή έκφραση είναι μάλλον "ιχνηλατήσει" ή ίσως "ψηλαφήσει") το Ενόραστρον ακόμη και τυχαία, ξεφυλλίζοντας ένα περιοδικό από βαρεμάρα. Θα μπορούσε να το "διαβάσει" αν έπαιρνε ένα βιβλίο και ξεκινούσε να το διαβάζει στην τύχη, αρχίζοντας από μια σελίδα κάπου στη μέση και γυρίζοντας μπρος και πίσω συνέχεια- πάντα τυχαία. Αυτό είναι κάτι που συνηθίζω να κάνω, όταν διαβάζω ένα μεγάλο βιβλίο. Όταν έχω προχωρήσει αρκετά, πηδάω μερικά κεφάλαια για να δω τί γίνεται παρακάτω, ή πώς εξελίσσεται ο χαρακτήρας ενός ήρωα. Μετά γυρνάω πίσω και συνεχίζω τη διήγηση από εκεί που την είχα αφήσει. Αυτό το κάνω αρκετές φορές με το ίδιο βιβλίο. Αν ήμουν άτυχος (ή τυχερός, ανάλογα πώς το βλέπει κανείς) θα μπορούσα να έχω σκοντάψει έτσι στη δομή του Ενόραστρου. Ποιός ξέρει τί θα είχε γίνει τότε. Σίγουρα δε θα καθόμουν τώρα να γράφω αυτές τις γραμμές!

Καθώς εξαπλώνεται η χρήση του υπερκειμένου στον Παγκόσμιο Ιστό, πιστεύω οτι οι περιπτώσεις τυχαίων ...συναπαντημάτων με το Ενόραστρον, θα πληθαίνουν συνέχεια. Όπως θα ξέρει όποιος έχει ασχοληθεί με αυτά τα πράγματα, η συνηθισμένη συμπεριφορά των επισκεπτών του Ιστού, είναι να ακολουθούν τυχαίους συνδέσμους, από ένα δικτυακό τόπο σε άλλον, συχνά χωρίς ειρμό ή σκέψη. Ίσως όμως προς το παρόν να είμαστε όλοι ασφαλείς. Σύμφωνα με μια θεωρία, για να μπορέσει ένα κείμενο να λειτουργήσει ως "Ενόραστρον" πρέπει να έχει φτάσει μία "κρίσιμη μάζα" πληροφορίας. Λέγεται μάλιστα πως αυτός είναι ο λόγος που είναι δυνατόν να "διαβάσει" κανείς το Ενόραστρον σε έντυπα κείμενα, επειδή το σύνολο του έντυπου λόγου της ανθρωπότητας έχει φτάσει (και ξεπεράσει) αυτήν την κρίσιμη μάζα. Ο Ιστός είναι ακόμη σχετικά καινούργιος και ίσως απέχουμε ακόμη από αυτό το σημείο."

Τα ονόματα των "θυμάτων" του κειμένου είναι πάντα ένα μικρό όνομα και το αρχικό ενός επώνυμου, συνήθως "Π". Οι αναφορές σε έναν νεαρό άντρα που "βγήκε στο δρόμο με ένα σεντόνι" είναι πιθανόν αναφορές σε πραγματικά περιστατικά. Το Μάιο του 1985 ο τύπος αναφέρει μία "σέχτα σατανιστών" με την επωνυμία "Η Μαύρη Δέσμη" (σύμφωνα με την εφημερίδα Αυγή, "Αρνητική Δέσμη"). Τα μέλη της κατηγορήθηκαν για προσηλυτισμό, όταν αρχίσαν να κυρήττουν το "ευαγγέλιο" του αρχηγού της σέχτας, Μιχαήλ Αρμάου, στους δρόμους της πρωτεύουσας. Τα "άμφια" της σέχτας ήταν ένας λινός χιτώνας. Στη δίκη που ακολούθησε οι κατηγορίες κατέρρευσαν, καθώς το "κύρηγμα" της σέχτας γινόταν σε ακατάπληπτη, επινοημένη γλώσσα ("αλαμπουρνέζικα") και τα "ιερά κείμενα" που επεδείκνυαν τα μέλη της ήταν ομοίως γραμμένα σε αυτοσχέδια "ιερογλυφικά" ("καλικαντζούρες").

Κατά τη διάρκεια της δίκης, ένα από τα μέλη που υπέφερε από σχιζοφρένεια υπέστη ψυχωσικό επεισόδιο και χρειάστηκε να απομακρυνθεί από την αίθουσα. Επέστρεψε λίγο αργότερα, αφού του χορηγήθηκαν οι πρώτες βοήθειες. Μετά την αθώωσή της η σέχτα δεν απασχόλησε ξανά τον τύπο. Τα μέλη του astikoimythoi.gr δεν καταφέραν να βρούν κάποια σύνδεση ανάμεσα στην Αρνητική Δέσμη και τον αστικό μύθο για το Ενόραστρον.

Πού ζεις;

2011-03-21T10:34:00.005+02:00

Ζω στο 20 Μ.Ι.*

(*Μετά Ιστόν)

(Ο πρώτος web server- ο υπολογιστής του Tim Berners-Lee στο Cern, το 1991)

Παλίρροια

2011-03-21T01:43:00.006+02:00

(χρειάζομαι καινούργιο κινητό/κάμερα)

Μικρή εαρινή ύβρις.

2011-03-18T19:49:00.001+02:00

Στην Δύση μας έκαψε η φωτιά.
Στην Ανατολή μας πνίγει το νερό.

Εγώ όμως δεν το βάζω κάτω
Γιατί είμαι η ζωή κι επιβιώνω.

Μέσα σ' ένα αδιάφορο κενό,
Πάνω σ' ένα σκέτο βράχο.

Είμαι μια φλούδα βιομάζας
Αλλά δε με σταματάει τίποτα.

Θα ισοπεδώσω τους πλανήτες
Θα ρουφήξω τους γίγαντες αερίων
Θα κλέψω τη φωτιά των άστρων.
Θα περάσω στο παραπέρα σύμπαν

Κι ας έρθουν χίλιοι εκδικητές θεοί,
απρόσωπες δυνάμεις της φύσης
Να τιμωρήσουν την έπαρση
και τον εγωισμό μου.

Άψυχες πέτρες που κατρακυλάνε
ανεξέλεγκτες
στο πηγάδι της βαρύτητας
δεν αξίζουνε το σεβασμό μου

Μόνο εγώ υπάρχω να τις δω
Ούτε ξέρουνε κι οι ίδιες τον εαυτό τους

Χωρίς εμένα, όλα αυτά δεν αξίζουν τίποτα.

Το Κύμα

2011-03-12T15:24:00.003+02:00

(Κοντέηνερ παρασυρμένα από το τσουνάμι στην πόλη Sendai, στο Βορρά της Ιαπωνίας).

(Έκρηξη στον πυρηνικό σταθμό της Fukushima, μετά τον σεισμό και το τσουνάμι).

Άνθρακες...;

2011-03-08T12:15:00.011+02:00

Ανανέωση (κιόλας) και μετά το αφήνω να δουλέψω και λίγο την πτυχιακή μου. Η ΕτΚ έχει ξεκινήσει να δημοσιεύει τα σχόλια και τις κριτικές που ζήτησε. Εδώ:

http://journalofcosmology.com/Life101.html

Μόλις μια (εργάσιμη) μέρα μετά τη δημοσίευση του άρθρου στην Εφημερίδα της Κοσμολογίας και οι κριτικές έχουν ήδη αρχίσει να πέφτουνε βροχή. Προς το παρόν αυτές οι κριτικές προέρχονται κυρίως από την επιστημονική μπλογκόσφαιρα. Για να δούμε μερικές από αυτές. Θα τις χωρίσω σε "έγκυρες" και "άκυρες", πάντα κατά την ταπεινή μου, ανειδίκευτη άποψη.

Έγκυρες κριτικές:

Είναι απίθανο να αναπτυχθούν κυανοβακτηρίδια στο εσωτερικό ενός κομήτη. Τα κυανοβακτηρίδια φωτοσυνθέτουν. Χρειάζονται φως και υγρασία που θα ήταν δύσκολο να βρουν στο εσωτερικό του κομήτη, ιδίως χωρίς να εκτεθούν στο κρύο του διαστήματος.
Νημάτια και ίνες σαν αυτά στις φωτογραφίες των "απολιθωμάτων" είναι δυνατόν να σχηματιστούν από μη-βιολογικές διαδικασίες. Πχ, ανυδρίτης, γύψος, κα. μπορούν να έχουν ινώδη σύσταση.
Το μέγεθος των "βακτηριδίων" δεν ταιριάζει με αυτό των βακτηριδίων με τα οποία μοιάζουν (είναι ή πολύ μεγάλα ή πολύ μικρά).
Επίσης, οι δημοσιευμένες φωτογραφίες δεν είναι πάντα στην ίδια κλίμακα, ούτε μεταξύ τους, αλλά ούτε και με τα γνωστά βακτηρίδια με τα οποία συγκρίνονται (άλλοτε όντως είναι).
Η σύσταση των μετεωριτών είναι παρόμοια με φρέσκου πηλού (κόβονται με μαχαίρι). Το οτι τα "απολιθώματα είναι στο εσωτερικό των μετεωριτών δεν λέει και πολλά. Είναι από δύσκολο έως αδύνατον να αποκλειστεί η επιμόλυνση του δείγματος με Γήινους μικροοργανισμούς (αν και στην περίπτωση επιμόλυνσης, μιλάμε μάλλον για επιμόλυνση με απολιθώματα Γήινων μικροοργανισμών κι όχι με ζωντανους μικροοργανισμούς).

Με άλλα λόγια, αν τα νημάτια που φαίνονται στις φωτογραφίες μοιάζουν όντως τόσο πολύ με Γήινα βακτηρίδια, η πιο απλή εξήγηση είναι οτι πρόκειται όντως για Γήινα βακτηρίδια, για τα οποία ξέρουμε από που προέρχονται- και δεν έρχονται από το διάστημα. Αν δηλαδή όντως τα νημάτια στις φωτογραφίες του άρθρου είναι τόσο παρόμοια με τα κυανοβακτήρια και τα βακτηρίδια του θείου που λέει το άρθρο οτι τους μοιάζουν, τότε κατά πάσα πιθανότητα είναι αυτό ακριβώς, κι όχι εξωγήινοι μικροοργανισμοί που σπείραν τη ζωή στη Γη (αυτό πάντα με τον αστερίσκο του οτι φαίνονται απολιθωμένα- για το οποίο μπορεί να υπάρχει εναλλακτική εξήγηση, δείτε σχετικά το απόσπασμα της συνέντευξης του δρ Hoover που παραθέτω παρακάτω).

Για μένα αυτή είναι η πιο πιθανή εξήγηση και παρατηρώ οτι εχτές, όσο έγραφα την ανάρτησή μου, προσπαθούσα να βρω έναν τρόπο να αναφερθώ στην ομοιότητα των νηματιδίων με Γήινα βακτηρίδια, χωρίς να πω οτι "είναι Γήινα βακτηρίδια", γιατί αν είναι, τότε δεν βλέπω γιατί να ήρθαν από το διάστημα. Για να ήρθαν από το διάστημα πρέπει να είναι προγονικές μορφές που μοιάζουν με Γήινα βακτηρίδια, όπως πχ οι δεινόσαυροι μοιάζουν με σαύρες (σημειώστε οτι οι κομήτες απ' τους οποίους μάλλον προήλθαν οι μετεωρίτες αυτοί, είναι κατά πολύ αρχαιότεροι της ζωής στη Γη, μιλάμε για μερικά δισ χρόνια). Απ' την άλλη, ένα σημείο κατά, όπως λέω πιο πάνω, είναι οτι το μέγεθος των "απολιθωμάτων" δεν ταιριάζει με τα Γήινα βακτηρίδια που ξέρουμε. Δεινο-βακτηρίδια δηλαδή; Κι αυτό πάλι δεν έχει και πολύ νόημα.

Άκυρες κριτικές:

Η "Εφημερίδα της Κοσμολογίας" έχει κακή φήμη επειδή έχει συχνά επιτρέψει τη δημοσίευση άρθρων με ανακρίβειες και προβληματική μεθοδολογία.
Ο ιστότοπος της Εφημερίδας είναι κακοσχεδιασμένος.
Η Εφημερίδα έδωσε τα νέα στη δημοσιότητα μέσω του Faux, συγγνώμη, Fox News, με προφανή σκοπό να εντυπωσιάσει.
Η εισαγωγή στο άρθρο του δρος Hoover παραπέμπει σε σελίδα του Amazon και προτρέπει λίγο-πολύ σε αγορά ενός (κατά τα φαινόμενα βαρειά μπουρδολογικού) βιβλίου.
Η Εφημερίδα έχει μόνο δικτυακή παρουσία, δεν διατίθεται μέσω των συνηθισμένων διαύλων και ετοιμάζεται να κλείσει μετά από μόλις 13 "τεύχη".
Οι εκδότες της Εφημερίδας συχνά αναλίσκονται σε προσωπικές επιθέσεις και συνωμοσιολογικές πονεμένες ιστορίες για την αδικία του συστήματος δημοσίευσης σε έγκυρα περιοδικά.
Η διαδικασία έγκρισης του άρθρου δεν είναι η συνηθισμένη και άρα δεν είναι έγκυρη
Ο ίδιος ο δρ Hoover στερείται επιστημονικού κύρους (αμφισβητείται και το κατά πόσο είναι όντως "δρ").
Επίσης, αυτά τα πράγματα δεν είναι η ειδικότητά του.

Κατ' αρχήν, το τελευταίο "επιχείρημα" είναι άκυρο- ο άνθρωπος είναι αστροβιολόγος της NASA. Ακριβώς αυτή είναι η ειδικότητά του. Αν πρόκειται να ανακαλυφτεί ζωή εκτός της Γήινης, από αστροβιολόγους θα ανακαλυφτεί.

Μετά, όλα τα παραπάνω είναι είτε προσωπικές επιθέσεις, που είναι γενικώς απαράδεκτες (τουλάχιστον στα πλαίσια της συζήτησης για την εγκυρότητα ενός άρθρου σε επιστημονικό περιοδικό) είτε είναι απλά άσχετα με το αν ισχύουν οι ισχυρισμοί του άρθρου με βάση τα στοιχεία που παραθέτει ή όχι. Για να το κάνω λιανά, κι ο Λιακόπουλος ο ίδιος αν καταφέρει να αποδείξει την ύπαρξη των Ελ, εφ' όσον όντως την αποδείξει, δεν έχει σημασία ποιός είναι και τί κάνει, ούτε τί είναι αυτό που αποδεικνύει. Αν αποδεικνύεται, είναι εξ' ορισμού αληθές. Ο λόγος που οι Λιακόπουλοι του κόσμου τούτου είναι ανέκδοτα, είναι ο τρόπος που χρησιμοποιούνε γελοία "στοιχεία" και άκυρες "αποδείξεις" για να υποστηρίξουνε εντελώς παράλογες "θεωρίες" (βλέπε, φούμαρα). Και επιμένουνε κι από πάνω, σε πείσμα κάθε λογικής. Και μπλέκονται και στα χωράφια ανθρώπων που ξέρουν για τί μιλάνε. Άλλο παράδειγμα: οι αρνητές του AIDS.

Είναι αλήθεια οτι ο δρ Hoover φλερτάρει με τη γραφικότητα. Απ' ό,τι φαίνεται προσπαθεί ανεπιτυχώς από το 1997 να πείσει την επιστημονική κοινότητα οτι τα νημάτια και οι ίνες που βλέπει στο εσωτερικό των μετεωριτών (πρόκειται πάντα για τους ίδιους, μετρημένους στα δάχτυλα, χονδριτικούς μετεωρίτες) είναι όντως απολιθώματα μικροοργανισμών. Δεν φαίνεται όμως να έχει καταφέρει να τον πάρει κανείς στα σοβαρά. Κι αυτό από μόνο του δε λέει και πολλά. Κατ' αρχήν δεν λέει οτι έχει άδικο -αλλά ούτε κι οτι έχει δίκιο κι υπάρχει κάποια συνωμοσία εναντίον του από το επιστημονικό κατεστημένο κλπ κλπ. Πάλι, το σημαντικό είναι η έρευνά του, τα αποτελέσματά της, το πώς τα ερμηνεύει ο ίδιος και το πώς τα ερμηνεύουνε οι άλλοι ειδικοί και μη -επιστήμονες και μη. Εδώ τίθεται πάντα ένα θέμα ιεραρχίας στην γνώση και την κατανόησή της, αλλά δεν είναι του παρόντος, ούτε έχει καμμία σημασία για το ζητούμενο: βρήκε όντως ο δρ Hoover απολιθώματα μη- Γήινων μικροοργανισμών μέσα σε μετεωρίτες; Αυτό όμως δε θα το μάθουμε από τους μπλόγκερ, κι ας έχουνε και άλλη ιδιότητα, αυτή του ειδικού επιστήμονα.

Σε κάθε περίπτωση, η όποια γραφικότητα του δρα Hoover που (μάλλον) θεωρείται οτι δικαιολογεί τις προσωπικές επιθέσεις εναντίον του, δεν είναι ούτε επιπέδου Λιακόπουλου, ούτε επιπέδου αρνητών του AIDS. Για παράδειγμα, σε μια συνέντευξή του με αφορμή το άρθρο του, λέει το εξής:

"The inability to detect nitrogen in the filaments indicates that they are ancient, and since the meteorite came to Earth in 1864, that indicates that they were in the meteorite when it fell," Hoover said.

Previous analyses of the meteorites' chemical composition have concluded that they were formed during the solar system's earliest epoch, perhaps as comets. But Hoover said that doesn't necessarily mean the structures were present from the very beginning. They could have been picked up from debris that was knocked into space by cosmic impacts. They could even have come from Earth itself, as the result of a meteor blast that occurred millions or billions of years ago.

"That's absolutely possible," Hoover acknowledged. "I have no reason to say I could rule that out."

Με λίγα λόγια, εγώ δεν βλέπω ούτε παραλογισμό ούτε φανατισμό στον άνθρωπο που έγραψε το άρθρο. Τον βλέπω στους επιστημονικούς μπλόγκερ και τις οπαδικής νοοτροπίας απόψεις που εκφράζουνε επιπόλαια, από χτες. Αν είναι κάποιοι που ακυρώνουνε την επιστημονική έρευνα στα μάτια της κοινής γνώμης, είναι οι επιστήμονες που εκφράζουνε πρόχειρες γνώμες... ακόμη και όταν τις εκφράζουνε για πρόχειρες έρευνες.

Επίσης, ομαδική γιούχα εκ του ασφαλούς (δηλαδή σε προσωπικά μπλογκ που δεν συνδέονται με την επαγγελματική σταδιοδρομία των γραφόντων), σε κάποιον που βγάζει την επαγγελματική του υπόληψη στο σφυρί είναι σκέτη αηδία και συγκαταλέγεται στην ανθυποκατηγορία του "cyber bullying". Τά 'χω πάρει λίγο κρανίο με το επίπεδο των "απόψεων" που εκφράζονται από χτες, αλλά βέβαια εγώ τα παίρνω κρανίο με το ψύλου πήδημα.

Κι αυτό πάλι δε λέει τίποτα. Το οτι κάποιοι εκφράζονται άτσαλα και προσβάλουνε το συνομιλητή τους δεν σημαίνει οτι δεν έχουνε δίκιο, ή οτι δεν ξέρουνε τί λένε.

Θα δούμε- αλλά έχω αρχίσει να απογοητεύομαι, καθώς φαίνεται οτι ο θησαυρός των ανθρακούχων μετεωριτών ήταν όντως... άνθρακες... [:(

Apocalyptic post

2011-03-07T21:31:00.005+02:00

- Ξέρεις τί θά 'θελα ν' ακούσω τώρα;
- Για πες.
- Γουάσπ.
- Γουά... καλά, πού τους θυμήθηκες; Άκου Γουάσπ...!
- Δε σού 'πα που με τσίμπησε μια σφήγκα;
- Και θυμήθηκες τους Γουάσπ εσύ, επειδή σε τσίμπησε η σφήγκα; Δηλαδή τί θα γίνει άμα θυμηθείς τους Cannibal Corpse; Θα βγουν' τα ζόμπι να μας φάνε;
- Τους άκουγα πολύ ρε συ, μια εποχή. Ήτανε τότε που τά 'χα με τη Μαρία...
- ...α...
- Πηγαίναμε στο παρκάκι, πάνω απ' το φροντιστήριο και φασωνόμασταν. Τί ωραία βυζιά είχε αυτή η κοπέλα ρε φίλε...
- Ξέρω, θυμάμαι. Τά 'χα κι εγώ μαζί της.
- Όλοι τά 'χαμε μαζί της. Είχε τα πιο στητά βυζιά πού 'χω δει ποτέ μου!
- Μόνο Αλέξης δεν της τά 'χε πιάσει.
- Ο Αλέξης πέθανε παρθένος μάγκα. Δεν πρόφτασε ούτε βυζί να πιάσει, ούτε μουνί να γαμήσει!
- Εσένα τώρα αυτό σε μάρανε; Που δεν πρόφτασε να γαμήσει;
- Ρε φίλε, κάτι είναι κι αυτό... τουλάχιστον...
- Σκατά κάτι! Εδώ πεθάνανε έξι δισεκατομύρια κόσμος ρε μαλάκα! Ο πούτσος του Αλέξη μας μάρανε, που δεν πρόλαβε να χαρεί γαμήσι; Μη με τρελλαίνεις τώρα κι εσύ, και μ' έχουνε φάει και τα κωλοπαράσιτα! Να χαίρεται ο Αλέξης που έμεινε κόσμος να τονε θυμάται, γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι στον πλανήτη όλο να πούμε, έχουνε μείνει άκλαφτοι. Άκλαφτοι! Κι άθαφτοι! Με καταλαβαίνεις; Έξι δισεκατομύρια! Τα δύο τρίτα των ανθρώπων όλων! Πτώματα παντού! Γέμισε ο κόσμος νεκρούς! Κι η μπόχα! ΜΠΟΧΑ!!!
- Καλά ρε συ, κάτσε κάτω, μη φωνάζεις και μας ακούσει κανένας μαλάκας...
- Άσε με γιατί θα τη δω Last Days of Humanity τώρα! Εσύ με κάνεις και φωνάζω, με τ' αρχίδια του Αλέξη! Ξέρεις πώς θά 'χουνε γίνει τώρα τ' αρχίδια του Αλέξη; Σαν τα βυζιά της Μαρίας, τούμπανο θά 'χουνε γίνει! Και τα βυζιά της θά 'χουνε γίνει σα ζέπελιν!
- Κάτσε ρε μαλάκα κάτω σου λέω, εδώ δεν είμαστε καλά, αν έρθει κανένας δεν θα προφτάσουμε να τον δούμε! Πάμε πιο πάνω, που είναι καβαντζωτά και φώναζε όσο θες. Μόνο να τελειώσουμε τη δουλειά και μετά χτυπήσου όσο γουστάρεις.
- Έλα, μη με πρήζεις, δεν έκανα τόση φασαρία. Έχουμε και το όπλο...
- Ε, άμα έρθει κανένας δε θα έρθει με λουκούμια, με όπλο θα έρθει κι αυτός. Έχεις όρεξη τώρα για πιστολίδια;
- Ντάξει, έλα, τέλειωσα, πιάσ' την άκρη απ' το τομάρι να το σηκώσουμε και πάμε να φύγουμε, έτοιμο είναι.
- Τρώγεται τώρα αυτό; Είσαι σίγουρος;
- Ναι ρε μαλάκα, γιατί να μην τρώγεται; Ζωντανό δεν ήτανε; Άρα τρώγεται. Τί φοβάσαι, μην πάθεις καμμιά μόλυνση;
- Ξέρω 'γω, μην είναι καμμιά που μου ξέφυγε...
- Πάμε ρε μαλάκα σου λέω. Φύγαμε!
- Ωπ, σκάσε μαλάκα, ακούω κάτι, χου!
- Σσσσ.... κάποιος έρχεται, κάποιος έρχεται... σκάσσσσσ... !!

Απολιθώματα Κυανοβακτηρίων σε CI1 Ανθρακούχους Μετεωρίτες

2011-03-07T08:41:00.022+02:00

Εφημερίδα της Κοσμολογίας, 2011, Τεύχος 13
JournalofCosmology.com Μάρτιος, 2011
Απολιθώματα Κυανοβακτηρίων σε CI1 Ανθρακούχους Μετεωρίτες
Richard B. Hoover, Ph.D. NASA/Marshall Space Flight Center

Ο δρ Hoover ανακάλυψε ενδείξεις μικροαπολιθωμάτων παρόμοιων με Κυανοβακτηρίδια, σε προσφάτως κατακερματισμένα τμήματα των εσωτερικών επιφανειών των ανθρακούχων μετεωριτών Alais, Ivuna και Orgueil CI1. Με βάση μετρήσεις με τη μέθοδο Field Emission Scanning Electron Microscopy (FESEM), και άλλες μετρήσεις, ο δρ Hoover κατέληξε στο συμπέρασμα οτι τα βακτηρίδια είναι ιθαγενή σε αυτούς τους μετεωρίτες και είναι παρόμοια με τριχωμικά κυανοβακτηρίδια και άλλους τριχωμικούς προκαρυωτικούς οργανισμούς, όπως τα νηματώδη βακτηρίδια του θείου. Καταλήγει στο συμπέρασμα οτι αυτά τα απολιθωμένα βακτηρίδια δεν προέρχονται από επιμόλυνση του δείγματος με Γήινα λύματα, αλλά είναι τα απολιθωμένα υπολείμματα ζώντων οργανισμών που έζησαν στις προγονικές μάζες αυτών των μετεωριτών, για παράδειγμα, κομητών, δορυφόρων και άλλων ουράνιων σωμάτων. Σε συνδυασμό με μια πληθώρα στοχείων που έχουν δημοσιευτεί αλλού και σε προηγούμενα τεύχη της Εφημερίδας της Κοσμολογίας, και όπως παρουσιάζονται στο επιμελημένο κείμενο "The Biological Big Bang", οι προεκτάσεις του συμπεράσματος είναι οτι η ζωή βρίσκεται παντού και οτι η ζωή στη Γη μπορεί να προήλθε από άλλους πλανήτες.

Τα μέλη της Επιστημονικής κονότητας κλήθηκαν να αναλύσουν τα αποτελέσματα και να καταθέσουν κριτικό σχολιασμό ή εικασίες σχετικά με τις συνέπειες του ευρήματος. Αυτά τα σχόλια θα δημοσιευτούν (στμ: στην ιστοσελίδα της Εφημερίδας) από της 7 Μαρτίου ως τις 10 Μαρτίου, 2011.

Περισσότερα, και το πλήρες κείμενο του συγγράμματος του δρ Hoover, στο σάιτ της Εφημερίδας:

http://journalofcosmology.com/Life100.html

Η Εφημερίδα απεύθυνε πρόσκληση σε 100 ειδικούς και ένα γενικότερο κάλεσμα σε 5.000 επιστήμονες, να εξετάσουν τα στοιχεία της έρευνας του δρ Hoover και να καταθέσουν την κριτική και τα σχόλιά τους. Όπως λέει η ίδια, πρόκειται για την πιο ενδελεχή εξέταση άρθρου σε επιστημονικό περιοδικό, στα χρονικά.

Προσωπικά, στεναχωριέμαι που δεν έχω τις γνώσεις να εξετάσω το σύγγραμμα τοου δρ Hoover και περιμένω με αγωνία τα αποτελέσματα της διαβούλευσης.

Ανανέωση(1)

1. Με το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο, τα απολιθώματα φαίνεται όχι μόνο να μοιάζουν με Γήινα βακτηρίδια αλλά να έχουνε δομές (κινητικά και αναπαραγωγικά όργανα κλπ) αναγνωρίσιμες ως αυτές γνωστών ειδών, σαν τα κυανοβακτηρίδια και τα βακτηρίδια του θείου. Έχουνε παρατηρηθεί κι άλλοτε δομές που μοιάζουνε να προέρχονται από τη δραστηριότητα ζωντανών οργανισμών αλλά αυτή τη φορά μιλάμε για μεγάλα -σχετικά πάντα!- βακτηρίδια, που φαίνονται καθαρά κι έχουνε παρόμοιες διαστάσεις και μορφή με γνωστά είδη.

2. Οι μετεωρίτες για τους οποίους μιλάμε (Alais, Orgueil και Ivuna) είναι μετεωρίτες που παρατηρήθηκαν να πέφτουν στη Γη και συλλέχτηκαν λίγο μετά την πτώση τους, ο παλιότερος (Alais) το 1806. Σημειώστε οτι ενώ οι μετεωρίτες αυτοί έχουνε μελετηθεί και παλιότερα, τα απολιθώματα ανακαλύφτηκαν σε φρεσκοκομμένα κομμάτια. Επίσης, από τη χημική ανάλυση των δειγμάτων, τα επίπεδα αζώτου στα απολιθώματα είναι αμελητέα. Αυτό είναι σημαντικό γιατί στα υπολείμματα των ζωντανών οργανισμών, το άζωτο ανιχνεύεται ακόμη και χιλιετίες μετά το θάνατό τους. Το συμπέρασμα είναι οτι αν είναι όντως βακτηρίδια αυτά, δεν απολιθώθηκαν στη Γη.

3. Η πιθανότερη προέλευση των μετεωριτών είναι οι κομήτες του Ηλιακού συστήματος (αυτό στηρίζεται στη σύστασή τους).

Ανανέωση(2)
Οι εικόνες είναι φωτογραφίες των απολιθωμάτων παρμένες με ηλεκτρονικό μικροσκόπιο, από το σύγγραμμα του δρος Hoover:

Επάνω: Μακρύ, λεπτό, ελικοειδώς κουλουριασμένο και πολωμένο νήμα με κωνική απόληξη (μικρότερη του 1.3 μικρομέτρων) που καταλήγει σε ετεροκύστη παρόμοιο με το κυανοβακτηρίδιο Cylindrospermopsis sp.

Μέση: Νήμα (διάμετρος 0.8 μm) από τον μετεωρίτη Ivuna CI1. S: μερική κάλυψη από θήκη πλούσια σε άνθρακα.

Κάτω: Μεγέθυνση 1500Χ νήματος που έχει καταρρεύσει (9) και ελικοειδή άδεια θήκη (10 και b).

Ανανέωση(3):

Οι θέσεις του άρθρου ήδη αμφισβητούνται έντονα από την επιστημονική/παρεπιστημονική μπλογκόσφαιρα. Διαβάστε για παράδειγμα:

http://blogs.discovermagazine.com/badastronomy/2011/03/05/has-life-been-found-in-a-meteorite/

http://www.wired.com/wiredscience/2011/03/aliens-riding-meteorites-arsenic-redux-or-something-new/

http://dotearth.blogs.nytimes.com/2011/03/05/nasa-scientist-sees-signs-of-life-in-meteorites/

Προσωπικά, έχω πειστεί απόλυτα για όλες τις θέσεις του άρθρου και όλων των άρθρων στο εν λόγω επιστημονικό περιοδικό, για έναν απλό λόγο. Οτι το εκδίδει αυτός ο τύπος...:

...με αυτό το αμάξι:

Άνθρωπος που οδηγάει Μόργκαν κι έχει τέτοιο μουστάκι, δεν είναι δυνατόν να μην κατέχει την απόλυτη αλήθεια για τη ζωή, το σύμπαν και τα πάντα. Χωρίς πλάκα τώρα.

Στο μέλλον θα είμαστε όλοι κωλόγριες.

2011-03-05T19:34:00.003+02:00

Ρία μου, σου γράφω e-mail από το καινουργιο άηφον του Μανωλάκη, είναι μούρλια, του το πήραμε δώρο χτες κι ακόμη δεν το έχει πιάσει στα χέρια του χαχαχα.

Προχτές πήγαμε στο Μέγαρο και είδαμε τους ναπάλμ ντεθ, με τον τζέλο μπιάφρα γκεστ. Τϊ να σου πω βρε Ρία μου, εγώ δεν ενθουσιάστηκα καθόλου, πήγα γιατί επέμενε ο Κωστάκης μου που τους έχει αδυναμία, αλλά ήτανε λίγο ξενερουά. Δεν παίξανε ούτε το του ντρανγκ του φακ, ούτε το καλιφόρνια ουμπεράλες, μόνο το ναζί πανκ φακόφ, ευτυχώς κι ένα που ήξερα.

Γερασμένοι μου φάνηκαν, τί να πω. Θα μου πεις είναι και εξήντα χρονών πια αλλά αυτό δεν είναι δικαιολογία, ο όζυ είναι τα διπλάσια και ακόμη κρατιέται, τον είδαμε πέρσι και ήταν όπως ήτανε και τότε παλιά στο φεστιβάλ, πώς το λέγανε; Αυτό που κάνανε στη Μαλακάσα; Τέλος πάντων, χάλια ήτανε, τσάμπα τα 5000 ευρώ.

Άσε που ήτανε γεμάτο αναρχοκάφρους, που είχανε έρθει μόνο και μόνο για να τα σπάσουνε και να θυμηθούνε τα παλιά. Χοροπηδάγανε σαν τα τζόβενα, ένας πήγε να μου βγάλει το μάτι με τη μαγκούρα. Αφού μες' τη μέση του ναζί πανκ φακόφ αρχίσανε να σκαρφαλώνουνε πάνω στα καθίσματα κι ένας δυο πιο μικροί ανεβήκανε στη σκηνή να πηδήξουνε. Αναγκαστήκαμε να πάμε να κάτσουμε πίσω μη μας έρθει κανείς στο κεφάλι, και δε βλέπαμε τίποτα. Πολύ χαλια ήτανε Ρία μου, σου λέω, καλά έκανες και δεν ήρθες. Του αρέσανε του Γιωργάκη οι άηρον μέηντεν;

Αυτά, σ' αφήνω τώρα γιατί ο εγγονός μου μου τραβάει το άηφον από το χέρι, έχει λυσσάξει, πάω.

Χρόνια πολλά πολλά πολλά και του χρόνου, ευτυχισμένο το 2060!

Φ&Φ

2011-03-04T18:08:00.002+02:00

Συμβαίνει όμως το εξής, με τους φασίστες και τους φανατικούς.

Γιατί οι μεν φασίστες είναι ηλίθοι, το μόνο που καταλαβαίνουνε είναι να βρούνε έναν Αρχηγό να ακολουθήσουνε, που πρέπει να είναι ο πιο βλάκας απ' όλους. Όσο πιο βλάκας είναι ο Αρχηγός, όσο πιο μεγάλη η βλακεία του, τόσο πιο πολλές από τις προσωπικές, ατομικές βλακείες των οπαδών του μπορεί να εκφράσει χωρίς να του κάνει εντύπωση. Όσο πιο βλάκας είναι ο Αρχηγός, τόσο πιο πολλούς μπορεί να σκεπάσει στοργικά με τις φτερούγες της τρομερής του βλακείας. Οι πιο πετυχημένοι Αρχηγοί, εκφράζουνε τη συλλογική βλακεία ολόκληρων εθνών.

Οι φασίστες τουλάχιστον είναι στις μέρες μας λίγοι, γιατί σε καιρούς ευμάρειας οι άνθρωποι είναι λιγότερο βλάκες και μένουνε μακρυά τους. Αλλά έτσι κι οι φασίστες βρούνε λαό και όπλα, τρέχα να φύγεις να κρυφτείς γιατί αν πέσεις στα χέρια τους την έβαψες. Ή που θα σε σκοτώσουνε, ή που σε περιμένει μια μοίρα χειρότερη κι απ' το θάνατο, να γίνεις κι εσύ σαν κι αυτούς, ένας βλάκας ανάμεσα στους βλάκες.

Ο δε φανατικός, είναι προσηλωμένος στο στόχο του και δεν τον ταράζει τίποτα. Το μόνο που σκέφτεται είναι τα ιδανικά του, το μόνο που τον ενδιαφέρει, η φωτιά του, που τον καίει μέσα του. Βαδίζει μέσα στο πλήθος κι είναι το βλέμμα του χαμένο στο άπειρο. Προχωράει σταθερά, κόντρα στον άνεμο, κόντρα στο ρεύμα, κόντρα στη λαοθάλασσα, ανάποδα κι απ' την περιστροφή της Γης την ίδια και δε σταματάει ποτέ, σαν να τού 'χεις βάλει στον κώλο Ντούρασελ. Σαν ακτίνα τρυπάει τα σύννεφα, σαν μπάλα του μπόουλινγκ ρίχνει τις κορίνες, τα παίρνει όλα σβάρνα σαν αδέσποτο χουσβάρνα και συνεχίζει, δεν χαμπαριάζει, κάτω δεν το βάζει.

Την ίδια ώρα, όλοι οι υπόλοιποι, οι απλοί άνθρωποι του λαού που δεν ενοχλούνε κανένα, δεν πάνε πουθενά. Προχωράνε στο σκοτάδι, σκοντάφτοντας και παραπατώντας, πέφτουνε ο ένας πάνω στον άλλο και αλλάζουνε πορεία στο άσχετο και τυχαία. Σαν κοπάδι, σαν διαδήλωση του ΠΑΣΟΚ με θείες και θείους. Δεν ξέρουν οι πίσω γιατί προχωράνε οι μπροστά κι οι μπροστά πού τους σπρώχνουν οι πίσω. Και στο τέλος τρώνε τα μούτρα τους, ισχύς σκορπισμένη, χωρίς διεύθυνση, χωρίς προορισμό, χωρίς στόχο, μια δέσμη φωτός απλωμένη και θαμπή.

Γι' αυτό χιλιάδες χρόνια τώρα, οι φανατικοί κερδίζουν το παιχνίδι, την ώρα που οι υπόλοιποι τρέχουνε να σωθούνε απ' τους φασίστες. Ο φανατικός κοιτάει γύρω του με αηδία, όλα αυτά τα μικρά αδύναμα ανθρωπάκια. Νομίζουνε οτι είναι το κέντρο της γης επειδή καβλώνουνε και χύνουν, επειδή χορταίνουν και τρώνε, διψάνε και πίνουν, δουλεύουν και κονομάνε κι έχουνε όλες αυτές τις μικρές ανούσιες ανάγκες που γεμίζουν τη φύση τους σκατά. Σκατά! Σκατά! Μπλιάαααα! Σιχαίνεται τους χλιαρούς ο φανατικός και θέλει να τους ξεράσει απ' το στόμα του. Προχωράει μόνος του, μπροστά, ακολουθεί το Σκοπό του, τραβηγμένος από το μαγνήτη της προσωπικής του δύναμης, που πηγάζει από Κείνον. Σκαρφαλώνει στο βουνό του μόνος του, σκοτώνει ό,τι τέρας και δράκο βρεθεί μπροστά του, κάθεται πάνω στο θρόνο του και παίρνει το τιμόνι στα χέρια του. Ο φανατικός κάθεται στο θρόνο της γης και παίρνει το τιμόνι στα χέρια του και μας θάβει όλους στην απίστευτη μιζέρια του.

Είναι ραμολί και παραληρεί. Τί είναι;*

2011-03-03T18:05:00.004+02:00

Εγώ όμως κύριε Καστανίδη θέλω να δω κι έναν νόμο που να τιμωρεί την επί ματαίω επίκληση του ονόματος της επιστήμης.

Νωρίτερα, ο Μητροπολίτης Πειραιά επανέλαβε τις θέσεις του για το σύμφωνο συμβίωσης των ομοφυλοφίλων: «Όπως καλώς γνωρίζουμε από την επιστήμη της εγκληματολογίας εν σχέσει προς το γενετήσιο ένστικτο υφίστανται δυστυχώς στην περασμένη ανθρώπινη φύση εκτρωματικές ψυχοσωματικές εκπτώσεις, όπως η παιδοφιλία, η ομοφυλοφιλία, η νεκρολαγνεία και άλλες αποκρουστικές εκδηλώσεις ιδιαζόντως ειδεχθείς, που ευτελίζουν το ανθρώπινο πρόσωπο και χωματοποιούν την αθάνατον ψυχήν του».

Άει μωρή κουράδα που έμαθες και την επιστήμη της εγκληματολογίας...

______________
* Απάντηση: ο παπάρας.

Regretters (Οι μετανοημένοι)

2011-02-19T03:50:00.005+02:00

Ταινία που παίχτηκε στο φεστιβάλ λοατ ταινιών του Λονδίνου. Λέει την ιστορία δύο Σουηδών ανδρών που μετάνοιωσαν για την αλλαγή του φύλου τους (σε γυναίκες).

Το να το μετανοιώσει κανείς την Επέμβαση δεν είναι και τόσο σπάνιο- να το μετανοιώσει, να το παραδεχτεί και να μιλάει ανοιχτά γι' αυτό είναι.

Η Επέμβαση είναι μια τεράστια θυσία. Θυσιάζεις τη λειτουργία του σώματός σου, για να το φέρεις στα μέτρα του νορμάλ. Κόβεσαι κομμάτια για να σε δεχτούν γι' αυτό που είσαι. Για να χωθείς κι εσύ στα κουτάκια των φύλων, ξεριζώνεις και πετάς ό,τι δε χωράει μέσα τους. Δεν γίνονται έτσι εύκολα αυτά τα πράγματα. Πρέπει να μπεις στο τριπ, να καταφύγεις στην άρνηση, γιατί αλλοιώς το τραύμα δεν παλεύεται.

Μερικές φορές όμως, οι μηχανισμοί άμυνας αποτυχαίνουνε και το τραύμα έρχεται στην επιφάνεια. Τότε, οι μετανοημένοι, αντίθετα με τα υπόλοιπα τρανς άτομα, δεν έχουνε "κοινότητα" να στραφούνε, δεν έχουνε ομάδες υποστήριξης και φόρουμ συζήτησης να πάνε να πούνε τον πόνο τους. Κάθε προσπάθεια να διηγηθούν την εμπειρία τους, να εξηγήσουν πώς βρέθηκαν εκεί που βρέθηκαν, αντιμετωπίζεται ως εκ του πονηρού επίθεση στην σωτήρια Επέμβαση. Αυτό το μαγικό Θαύμα της Επιστήμης που πάνω του έχουμε εναποθέσει τόσες και τόσοι όλες μας τις ελπίδες για μια κανονική ζωή.

Αυτές οι εμπειρίες πρέπει να βγούνε προς τα έξω και ν' ακουστούνε, να μαθευτούνε και να μεταδοθούνε. Όχι σαν αφ' υψηλού ελιτίστικες νουθεσίες προς νεοσύλλεκτους: "αν δεν είσαι πραγματική τρανσέξουαλ μην κάνεις εγχείρηση γιατί θα το μετανοιώσεις". Αυτές οι "προειδοποιήσεις" το μόνο που καταφέρνουνε έιναι να ασκήσουν ακόμη περισσότερη πίεση σ' όσους έχουν αμφιβολίες να τις κρύψουνε μέσα τους αντί να τις φέρουνε εγκαίρως στην επιφάνεια, να τις συζητήσουνε ειλικρινά και να πάρουν τη σωστή απόφαση, όποια κι αν είναι αυτή.

Πρέπει να γίνουνε γνωστές για να καταλάβουμε σε τί τραγικά, ανεπανόρθωτα λάθη μας οδηγεί η παθολογικοποίηση του τρανς κι η χορήγηση των επεμβάσεων επαναπροσδιορισμού του φύλου ως "θεραπευτικών" για την "Διαταραχή Ταυτότητας του Φύλου" και την "Δυσφορία Φύλου". Αυτοί είναι οι ορισμοί που μπήκαν στα διαγνωστικά εγχειρίδια των ψυχιατρικών συλλόγων την ίδια εποχή περίπου που η ομοφυλοφιλία έβγαινε από την ίδια πόρτα. Όταν οι γκέυ κι οι λεσβίες βγαίναν στο δρόμο περήφανοι να διαδηλώσουν την ταυτότητά τους, οι τρανς παρακαλούσαμε τους γιατρούς μας να μας θεραπεύσουνε από τον εαυτό μας, να μας κάνουεν νορμάλ ανθρώπους, να μην είμαστε πια τρανς- να εξαφανιστούμε.

Πως είναι έξω το τρανς

2011-02-17T17:28:00.002+02:00

Μου ζήτησαν να κάνω ένα ποστ για το πώς είναι έξω τα πράγματα για το τρανς. Χαλάω εγώ χατήρια; ;)

"Έξω", αναγκαστικά, σημαίνει Ηνωμένο Βασίλειο και δη "Αγγλία", αφού αυτήν ξέρω (αυτήν εμπιστεύομαι). Δεν ξέρω πώς είναι τα πράγματα στην Γερμανία, πχ, ή στη Γαλλία, την Ισπανία... την Ιαπωνία... Η κάθε χώρα προφανώς έχει τις δικές της συνθήκες

Η διαφορά λοιπόν με την Ελλάδα, είναι κατ' αρχήν στο πώς αντιμετωπίζεται το τρανς από το επίσημο κράτος. Στην Ελλάδα δεν αντιμετωπίζεται. Δεν υπάρχει σχετική νομοθεσία, ή κυβερνητικές οδηγίες, κλπ κλπ. Στην Αγγλία το τρανς θεωρείται "medical condition", που είναι ευφημισμός για το "παθολογική κατάσταση", στο πιο πολίτικαλι κορέκτ. Αυτό όπως έχω ξαναπεί, το έχουνε επιδιώξει οι ίδιες οι τρανς οργανώσεις εδώ, επειδή εδώ οι ιατρικές υπηρεσίες είναι δωρεάν. Έτσι κάποιες από τις ανάγκες των τρανς ατόμων σε περίθαλψη καλύπτονται από την NHS ("National Health Service" - Εθνική Υπηρεσία Υγείας) ως θεραπεία για την ιατρική τους "κατάσταση". Οι ανάγκες αυτές περιλαμβάνουν ορμονοθεραπεία και επέμβαση στα γεννητικά όργανα, τουλάχιστον για τις τρανς γυναίκες (για τους τρανς άντρες είναι πολύ πιο ακριβή και δεν υπάρχουν στην Αγγλία χειρούργοι που να την αναλαμβάνουν, οπότε πρέπει να σε στείλουνε έξω, συνήθως στον Καναδά νομίζω) (Καναδά είπα, όχι Καιάδα).

Αφού είμαι εδώ τώρα, είπα να δοκιμάσω κι εγώ τις υπηρεσίες του συστήματος, να δω πώς λειτουργεί. Μίλησα λοιπόν κατ' αρχήν στον γενικό παθολόγο μου (General Practitioner - GP), που με παρέπεμψε πρώτα στην τοπική ψυχιατρική κλινική. Από 'κει με παραπέμψανε στην Κλινική Ταυτότητας Φύλου (Gender Identity Clinic - GIC) του Λονδίνου, το περίφημο Charing Cross με το όνομα. Εκεί είδα δυο ψυχάκηδες από δυο φορές σε δυο χρόνια (έχασα και δυο ραντεβού) και μετά τον ενδοκρινολόγο τους δυο φορές και τον χειρούργο, για την Επέμβαση, μία. Κατόπιν, ξαναείδα τους ψυχάκηδες, μια-δυο φορές. Ο ενδοκρινολόγος μου έγραψε τα φάρμακά μου για τα οποία πληρώνω εφτά λίρες τη φορά (το ένα είναι πανάκριβο, γύρω στις 300 λίρες). Από τότε έχω κάνει και τρεις- τέσσερις εξετάσεις αίματος, για να ελέγξουνε την επίδραση που έχουν τα φάρμακα.

Για όλα αυτά εννοείται οτι δεν πλήρωσα penny τσακιστό- εκτός από τις εφτά λίρες που δίνω για τα φάρμακα. Κι ας μην είμαι Αγγλίδα- η NHS καλύπτει όλους τους κατοίκους Αγγλίας. Κι αν προχωρήσω με την επέμβαση, πάλι τσάμπα θα είναι. Λοιπόν, στην ίδια κλινική γίνονται γύρω στις 200 επεμβάσεις φύλου το χρόνο, στην υπόλοιπη Αγγλία δεν ξέρω. Συντηρητικά, πες οτι γίνονται 300 το χρόνο σ' όλη τη χώρα. Αυτές κοστίζουνε γύρω στις πέντε με έξι χιλιάδες λίρες, στο Αγγλικό δημόσιο- δηλαδή εξακόσιες χιλιάδες λίρες. Συν τα άλλα έξοδα, της ορμονοθεραπείας και της ψυχοθεραπείας κλπ, πες οτι πάνε (συντηρητικά πάντα, άλλωστε τώρα κυβερνάνε οι Τορις), πόσο, κάνα εκατομύριο λίρες το χρόνο;

Λοιπόν, έτσι είναι έξω το τρανς. Στην Αγγλία, το δημόσιο δίνει ένα εκατομύριο λίρες το χρόνο για τις και τους τρανς.

Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σε Ελλάδα και Αγγλία, για το τρανς. Στην Αγγλία σε αντιμετωπίζουνε μεν σαν να είσαι ψυχασθενής και όλα αυτά που σου δίνουνε, ορμόνες και επεμβάσεις, είναι -και καλά- γιατρειά. Στα παρέχουνε όμως και δε σου ζητάνε δεκάρα. Στην Ελλάδα, αν είσαι τρανς απλώς δεν υπάρχεις. Όχι για ορμόνες και επεμβάσεις- αυτά είναι πικρό αστείο. Βέβαια εδώ δεν έχουμε καν σύστημα υγείας, όχι να είναι και τσάμπα...

Και δεν έχω πιάσει καν τις διαφορές στη νομοθεσία. Στο ΗΒ, ισχύει το νομοσχέδιο αναγνώρισης του φύλου, για το οποίο δεν είναι καν προϋπόθεση να έχεις επέμβει στα γεννητικά σου όργανα για να αναγνωριστείς ως το φύλο της επιλογής σου. Δεν είναι τέλειο -έχει αρκετά στραβά- αλλά υπάρχει. Στην Ελλάδα, ακόμη κι οι γυναίκες που έχουνε κάνει επέμβαση δεν καλύπτονται από νόμο, αλλάζουνε τα χαρτιά τους με δικαστική απόφαση.

Διακόπτουμε το πρόγραμμά μας για την μετάδοση υποβολιμιαίων διαφημιστικών μηνυμάτων.

2011-02-15T01:09:00.011+02:00

Sony Ericsson Xperia PLAY, το κινητό - Play Station. Κοντρόλ Playstation, με κουμπιά, σκανδάλες και διπλό αναλογικό touchpad (η επιφάνεια ανάμεσα στα κουμπιά). Την Άνοιξη βγαίνει στην Αμερικάνικη αγορά. Από Οκτώβριο φαντάζομαι θα έχει έρθει κι εδώ. Από την Ars Technica.

Ήρθε ο καιρός να πάρω καινούργιο κινητό.

      *                     *                     *

Σπίτσα (σπιτική πίτσα):

Με τυράκι γύρω-γύρω στη ζύμη, όπως κάνουνε στο Pizza Hutt, αλλά φτιαγμένη στο χέρι, με αγνά υλικά και κυρίως στο ένα πέμπτο της τιμής άμα λάχει.

Ήρθε ο καιρός να αρχίσω δίαιτα.

Το παρόν ποστ είναι ακριβώς 666 λέξεις. Ε, να το αφήσω.

2011-02-10T02:44:00.005+02:00

Άργησα να επανέρθω στο θέμα που συζητούσαμε παρακάτω, συγγνώμη, είμαι και λίγο ADHD. Αλήθεια, το Άβαταρ δεν ήτανε τελείως μαλακία;

Κάνω ένα ποστ γιατί σήμερα κατάφερα να βάλω σε λόγια κάτι που έψαχνα καιρό να πω. Θα το γράψω εδώ σαν αξίωμα:

Με το κοινωνικό μας φύλο εκφράζουμε την εμπειρία του σώματός μας.

Θέλω να πω οτι ένας άνθρωπος με αρσενικό σώμα αισθάνεται άντρας επειδή έχει αρσενικό σώμα· και ένας άνθρωπος με θηλυκό σώμα αισθάνεται γυναίκα επειδή έχει θηλυκό σώμα. Προφανώς δεν μπορώ να κάτσω μόνη μου, σε δυο λεφτά, να ανιχνεύσω όλη τη διαδικασία που παράγει από ανθρώπους με αρσενικά ή θηλυκά σώματα, κοινωνίες ανθρώπων με αντρική ή θηλυκή ταυτότητα, γι' αυτό αρκούμαι στην παραπάνω αξιωματική θέση. Νομίζω το οτι υπάρχουνε άνθρωποι σαν εμένα, που κάνουνε τ' αδύνατα δυνατά για να αλλάξουνε την ανατομία τους έτσι ωστε να ταιριάζει με την ταυτότητά τους, μάλλον συμβαδίζει με τη λογική του αξιώματός μου. Εγώ ας πούμε, ως γυναίκα, δυσκολεύομαι όπου το σώμα μου είναι αντρικό- δυσκολεύομαι να αποδεχτώ τον εαυτό μου, δυσκολεύομαι να εκφράσω το φύλο μου και τη σεξουαλικότητά μου και δυσκλεύομαι και να την κάνω δεκτή, στους γύρω μου. Εντάξει, πλέον δεν δυσκολεύομαι ιδιαίτερα... αλλά πάνε χρόνια τώρα που το κάνω και έχω συνηθίσει. Σε παλιότερες εποχές τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά.

Ξέρω οτι άλλοι τρανς (και όχι μόνο) άνθρωποι δεν το βλέπουνε ακριβώς έτσι, αισθάνονται οτι έχουνε μια ταυτότητα που είναι ανεξάρτητη του φύλου του σώματός τους και του πώς τα βλέπουν οι άλλοι. Εμένα αυτό μου φαίνεται λίγο προβληματικό, κατ' αρχήν γιατί προϋποθέτει ένα σώμα που "περιέχει" μια ταυτότητα, χώρια από το ίδιο. Εγώ μια φορά δεν αισθάνομαι "γυναίκα μέσα μου", αλλά ούτε και αισθάνθηκα ποτέ "άντρας μέσα μου" (και σαφώς δεν αισθάνθηκα ποτέ παγιδευμένη μέσα στο σώμα μου, κυρίως γιατί έχω και γαμώ τις σωματάρες) (ώπα, κόψε κάτι) (ΟΚ, σόρυ, γαμώ τα σωματάκια). Αισθανόμουν άντρας όσο το σώμα μου, η εμφάνισή μου, το παρουσιαστικό μου ήταν αρσενικό. Τώρα αισθάνομαι γυναίκα γιατί όταν πιάνω το είδωλό μου με την άκρη του ματιού μου, μου δίνει την εντύπωση γυναίκας.

Με την ίδια έννοια δεν μπορώ να αισθανθώ και άντρας ή γυναίκα ανεξάρτητα από τους κοινωνικούς ορισμούς του φύλου που έχω μάθει μεγαλώνοντας σαν αγόρι και νεαρός άντρας. Δεν νομίζω οτι έχω κάποια εμπειρία του σώματός μου που να μπορώ να την εκφράσω ή να την επεξεργαστώ με όρους που είναι αποκλειστικά δικοί μου και δεν έχουν προϋπάρξει στην κοινωνία των ανθρώπων. Δεν μπορώ δηλαδή να δω το σώμα μου και να πω "αντρικό" ή "γυναικείο" χωρίς να εκφράσω απόψεις που τις μοιράζομαι με άλλους... πάρα πολλούς.

Φυσικά, το οτι μοιράζομαι ένα συγκεκριμμένο κοινωνικό ορισμό του φύλου με άλλους, δε σημαίνει οτι αυτός είναι "σωστός" ή οτιδήποτε. Σημαίνει όμως οτι ξέρω τί να κάνω για να ζήσω ως γυναίκα, όπως το θέλω, μέσα στον κόσμο, στην κοινή πραγματικότητα των ανθρώπων. Σημαίνει σίγουρα οτι έχω ένα σταθερό σημείο να πατήσω για να εξηγήσω και να αφομοιώσω την εμπειρία του σώματός μου. Αυτό δεν νομίζω οτι χαρακτηρίζει αποκλειστικά και μόνο εμένα ως τρανς άτομο. Νομίζω -αυτή είναι η θεωρία μου του νού, μαθές- οτι είναι μια θεμελιωδώς κοινή εμπειρία των ανθρώπων με ανθρώπινα σώματα.

Επίσης, δεν μπορώ να παραβλέψω το γεγονός οτι όταν μιλάω για το φύλο μου, για το πώς αισθάνομαι τον εαυτό μου και πώς έχω εμπειρία του σώματός μου, χρησιμοποιώ συχνά εκφράσεις που έχουνε να κάνουνε με αντικατοπτρισμό- "βλέπω τον εαυτό μου στον καθρέφτη", λέω, ή "βλέπω τον εαυτό μου στα μάτια των άλλων" (δεν το είπα εδώ αυτό). Νομίζω οτι στο τέλος ο πυρήνας της προσωπικότητάς μου, αυτό που λέει "εγώ", έχει μέσα του πολύ λιγότερα πράγματα από αυτά που είχα ως δεδομένο. Το φύλο, η σεξουαλικότητα, όλα αυτά είναι μια υπερκατασκευή που στηρίζεται πάνω σε κάτι άλλο, κάτι που δεν μπορώ να το βάλω σε λόγια ή να το περιγράψω με εικόνες. Πιθανόν να είναι κάτι που υπήρχε πριν μάθω να βάζω τις εμπειρίες μου σε γλώσσα.

Το αφήνω εδώ προς το παρόν γιατί αυτό είναι κάτι που προφανώς ακόμη το επεξεργάζομαι.

Gentrification: ήρθαν τα ήμερα να διώξουν τα άγρια (sic)

2011-02-02T23:53:00.004+02:00

Στη μέση της δευτέρας Λυκείου, έφυγα απ' το σπίτι μου κι έμενα σε μια κατάληψη στέγης με κάτι πάνκισσες. Δεν έψαχνα να κάνω επανάσταση κι αναρχίες, ήθελα απλώς να φύγω απ' το σπίτι μου γιατί κοντεύαν να με τρελλάνουν οι γέροι μου, κι απ' το σχολείο γιατί μου είχε κάνει το μυαλό ταραμά. Βρήκα δουλειά σ' ένα εργαστήριο ζαχαροπλαστικής αλλά δε με φτάναν τα φράγκα να νοικιάσω σπίτι κανονικά (έπαιρνα σαράντα και τα σπίτια είχαν από εικοσπέντε χιλιάρικα, σε δραχμές). Η κατάληψη ήταν τσάμπα και είχα και παρέα στην ηλικία μου. Κάθε πρωί έπαιρνα το τραίνο, πήγαινα Πειραιά κι άνοιγα το μαγαζί. Έπινα κάνα γαλατάκι, έτρωγα καμμιά μπουγάτσα, κάνα κρουασάν με σοκολάτα και μετά ξεκίναγα δουλειά, να φτιάξω φρέσκα και μαζί τυρόπιτες, σπανακόπιτες, λουκανικόπιτες, όλα τα πάντα. Αργότερα έρχονταν και τ' αφεντικά μου και μου λέγανε ιστορίες απ' τα παλιά, ενώ βάραγα εγώ τα ζυμάρια μ' έναν πλάστη βιομηχανικό. Τα βράδυα έπεφτα να κοιμηθώ νωρίς γιατί ήμουνα τέζα. Γούσταρα τρελλά, εννοείται.

Δεν κράτησε πολύ. Στους δύο μήνες πάνω με τραβάγανε τα ρουνά για κάτι επεισόδια. Εκείνες τις μέρες καιγόταν η Αθήνα όλη, τα Εξάρχεια όπως πάντα ήταν γεμάτα διμοιρίες και κάθε τρεις και λίγο έβρεχε μπουκάλια και μαδέρια. Εγώ εννοείται πως δεν είχα καμμία σχέση μ' όλα αυτά- είπαμε, ήμουνα κατά της βίας, πασιφισμός κι έτσι. Έτσι την είχα δει κι έτσι γούσταρα, δεν ήθελα να σκοτωθώ με κανένανε, μόνο να μ' αφήσουνε όλοι οι μαλάκες στην ησυχία μου ν' ακούω τη μουσική μου. Σιγά μη μ' αφήνανε. Αναγκάστηκα να μαζευτώ, να γυρίσω στο σχολείο, να κόψω το μαλλί, να το παίξω και καλό παιδί. Ας σου λέγανε κι εσένα δεκαπέντε χρόνια στα δεκάξι σου, να πληρώνεις εσύ για τις καγκουριές του κάθε μπαγλαμά και βλέπαμε τί άλλο θά 'κανες. Ρώτα τον παππούλη μου που πήγανε να δικάσουν αυτόν αντί για 'μένα, επειδή ήρθε για υποστήριξη και τον είδανε με την κοτσίδα. Και τον Αθανάσιο Δίακο ρε θα δικάζανε αυτοί, με τη φόρα που είχανε πάρει.

Όσο έλειπα, οι ιδιοκτήτριες, κάτι κομμουνίστριες που έχουνε ακόμη ένα ινστιτούτο Ισπανικών δίπλα στο σπίτι, βγάλανε τις άλλες έξω και το κατεδάφισαν, μην πάει και ξαναμπεί κανένας μέσα και δεν τις αφήνει η καθοδήγα τους να φωνάξουν εισαγγελέα.

Αν πας εκεί, θα δεις ακόμη στον τοίχο από τη διπλανή πολυκατοικία το κόκκινο/ μαύρο που είχε περάσει η Ρία το δωμάτιό της και κάτι στίχους από τα Κοινωνικά Υποπροϊόντα, που τά 'χε γράψει με μαρκαδόρο. Το χειρότερο απ' όλα όταν στο κάνουν αυτό είναι που δεν έχεις πού να γυρίσεις. Αν σε πετάξουνε απλώς έξω από το σπίτι, μπορείς να ξαναγυρνάς κάθε χρόνο και να το κοιτάζεις και να σκέφτεσαι και να μην ξεχνάς πώς ήτανε την εποχή πριν τα κινητά με κάμερα. Μπορείς να τρέφεις ψεύτικες ελπίδες οτι μια μέρα, πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι θα μπεις μέσα και θά 'ναι ξανά το σπίτι σου. Μπορείς να συνεχίσεις να ονειρεύεσαι- για όσο σε πάρει, μέχρι να γεράσεις και ν' αρχίσεις να ξεχνάς. Όταν στο γκρεμίζουνε, δε σ' αφήνουνε τίποτα.

Δεν ήτανε δικό μας; Ε, τώρα δεν είναι κανενός. Αφού το γκρεμίσανε.

Και σήμερα αδειάσανε τη Liebig 14, μια απ' τις τελευταίες καταλήψεις στο ανατολικό Βερολίνο, που είχε ξεκινήσει την ίδια χρονιά με τη δικιά μας, στο ίδιο ρεύμα καταλήψεων στέγης που έπαιζε εκείνη την εποχή στην Ευρώπη. Τους βγάλανε λέει, για να το "ανακαινίσουνε" και να φτιάξουνε διαμερίσματα. Στο ρυθμό του "εξευγενισμού" των άγριων συνοικιών της πόλης κι αυτό. Το "gentrification" που λένε. Ήρθανε τα ήμερα να διώξουνε τα άγρια, που λέω εγώ και δεν το λέω ανάποδα, έννοια σου.

25.000 μπάτσοι λέει για 25 καταληψίες (αν και είχανε μείνει μέσα μόνο εννιά όταν μπήκανε). Δε λέω. Κι 100 απ' αυτούς τους γαμημένους δεν αξίζουνε για έναν από τους άλλους. Ας πάν' στα κομμάτια.

(Ευχαριστώ τον τύπο που του έκλεψα τη φωτογραφία της Liebig 14 απ' το μπλογκ. Να ξέρεις, αυτή η ανάρτηση ερχότανε καιρό... βρήκα ευκαιρία τώρα, δεν είναι που ήξερα την Liebig 14 πριν. Το λέω για να μην παρεξηγιόμαστε, απλά έτυχε να διαβάσω την είδηση, είδα την ημερομηνία που ξεκίνησε ...και μου βγήκε)

Τρανσγονιμότητα.

2011-01-28T22:36:00.013+02:00

(Λίλι Έλμπε)

Πάμε παρακάτω τώρα.

Εγώ λοιπόν είμαι τρανς γυναίκα. Έχω γεννηθεί με αρσενικό σώμα, έχω κοινωνικοποιηθεί ως αγόρι και ως νεαρός άντρας, αλλά θέλω να έχω θηλυκό σώμα και να είμαι γυναίκα. Γυναίκα μπορώ να είμαι και ως γυναίκα ζω στην καθημερινή μου ζωή, αλλά το σώμα μου δεν μπορώ να το έχω όπως το θέλω. Μπορώ να έχω κάτι κοντά σ' αυτό που θέλω, ένα σώμα που θεωρείται γυναικείο αλλά όχι απαραίτητα θηλυκό, από την κυρίαρχη αντίληψη για το φύλο. Αυτή γενικά δέχεται οτι ένα γυναικείο σώμα κατ' αρχήν δεν μπορεί να έχει πέος. Στο ίδιο πλαίσιο, αυτό της κυρίαρχης αντίληψης, είναι ενδιαφέρον οτι η γυναίκα, ή μάλλον το θηλυκό σώμα, δεν χαρακτηρίζεται από την παρουσία θηλυκών γεννητικών οργάνων, αλλά από την απουσία των αντρικών και συγκεκριμμένα του πέους.

Η δική μου προσωπική εμπειρία -πάντα- είναι οτι αυτή η αντίληψη έχει εσωτερικευτεί από τα τρανς άτομα, άντρες και γυναίκες, σε βαθμό που σχεδόν όλα, εφ' όσον θέλουν να αλλάξουν την ανατομία τους, ενδιαφέρονται κατ' αρχήν να αφαιρέσουν τα γεννητικά όργανα του (βιολογικού) φύλου τους και μόνο δευτερευόντως να αποκτήσουν αυτά του επιθυμητού τους φύλου.

Φυσικά, επιλογή τους και καλά κάνουν αν θέλουν να το κάνουν.

Όλα αυτά όμως έχουν μια πολύ συγκεκριμμένη επίπτωση σε εμένα και στη ζωή μου, και στις δυνατότητες που έχω να είναι το σώμα μου όπως το θέλω. Κατ' αρχήν, όπως έχω εξηγήσει και στο παρελθόν, δεν μου φτάνουν οι επεμβάσεις που προσφέρονται. Δεν μου αρκεί να έχω ένα σώμα που να είναι θηλυκό μόνο στο σχήμα και στις δύο από τις τρεις λειτουργίες των γεννητικών του οργάνων. Θέλω όλο το πακέτο. Αυτό όμως είναι αδύνατο και είναι αδύνατο επειδή κανένα τρανς άτομο, καμμία τρανς οργάνωση, δεν διεκδικεί την βελτίωση των μεθόδων επαναπροσδιορισμού του φύλου έτσι ώστε να διατηρείται η γονιμότητά μας. Δεν πιστεύω στ' αλήθεια οτι οι ανάγκες μου είναι τόσο διαφορετικές από των υπόλοιπων τρανς ατόμων. Ίσως απλά κυνηγάμε αυτό που μπορούμε να έχουμε εδώ και τώρα και ξέρουμε βέβαια οτι αυτό που θα θέλαμε να μπορούμε να έχουμε, είναι αυστηρά απαγορευμένο. Και είναι.

Για μένα είναι προφανές οτι αυτό δεν οφείλεται μόνο στην παραδοσιακή αντίληψη οτι για να είναι θηλυκό ένα σώμα αρκεί να μην έχει πέος (και τα ανάλογα για το αρσενικό). Οφείλεται επίσης σε μια εξίσου βαθειά ριζωμένη, βαθειά τρανσφοβική προκατάληψη, οτι τα τρανς άτομα δεν επιτρέπεται σε καμμία περίπτωση να αναπαραγόμαστε με τον ίδιο τρόπο που αναπαράγονται όλοι οι άλλοι.

Γι' αυτό το λόγο, εξαιτίας αυτής της προκατάληψης, κανείς δεν μιλάει στα σοβαρά για μια τέτοια επέμβαση, που θα επέτρεπε σε μια τρανς γυναίκα να συλλάβει σαν κάθε γυναίκα, ή σε έναν τρανς άντρα να παράγει σπέρμα σαν κάθε άντρα. Αν και εδώ είναι ενδιαφέρον οτι στην πρώτη καταγεγραμμένη περίπτωση χειρουργικού επαναπροσδιορισμού του φύλου (αυτή της Λίλι Έλμπε, το 1930) έγινε ακριβώς μια τέτοια προσπάθεια, να της μεταμοσχευτούν κατ' αρχήν ωοθήκες και στη συνέχεια μήτρα. Από τότε βέβαια δεν έχει ξανακουστεί κάτι παρόμοιο (εν μέρει ίσως κι επειδή η Λίλι Έλμπε πέθανε από τις επιπλοκές της επέμβασής της, σε μια εποχή που οι μεταμοσχεύσεις, συχνά, αποτύχαιναν).

Αυτό, την στιγμή που οι επεμβάσεις επαναπροσδιορισμού του φύλου είναι μια άκρως προσοδοφόρα βιομηχανία, με έσοδα από τιμές συγκρίσιμες μ' αυτές της πλαστικής χειρουργικής. Την στιγμή που σε μία τουλάχιστον χώρα της Ευρώπης (το Ηνωμένο Βασίλειο) ο ορμονικός και χειρουργικός επαναπροσδιορισμός του φύλου χρηματοδοτείται από τον κρατικό φορέα υγείας (National Health Service, ή NHS), με τα έξοδα του οποίου χειρουργούνται περισσότερα από 200 τρανς άτομα κάθε χρόνο ενώ παρέχεται ορμονική θεραπεία σε ακόμη περισσότερα. Παρ' όλ' αυτά ούτε ένα ευρώ, ούτε μία λίρα, ούτε ένα δολλάριο, δεν επενδύεται στην έρευνα που θα επέτρεπε σε τρανς άτομα να αποκτήσουμε τη γονιμότητα του φύλου της επιλογής μας. Εντελώς συμπτωματικά, η επέμβαση στα γεννητικά όργανα εξασφαλίζει την μη αναστρέψιμη στείρωση, είτε η στείρωση είναι προϋπόθεση για την αναγνώριση της ταυτότητας του τρανς ατόμου από το κράτος είτε όχι. Έτσι είναι η Επέμβαση κι αν σ' αρέσει!

Σημειώστε τέλος οτι δεν αγνοώ πως η ανάγκη για ένα τρανς άτομο να κάνει παιδιά στο φύλο της επιλογής του είναι κι αυτή κοινωνικά κατασκευασμένη. Ναι, είναι- η αντίληψή μας για το φύλο είναι ή ίδια με την κυρίαρχη, γι' αυτό φρικάρουμε τόσο πολύ που φτάνουμε να επεμβαίνουμε στην ανατομία μας με ορμόνες και νυστέρια για να "διορθώσουμε" τα "λάθος" μας σώματα. Αλλά πάλι, αυτό δεν σημαίνει τίποτα, ούτε ακυρώνει αυτήν την ανάγκη- εγώ, βλέπετε, δεν προσπαθώ να αποδομήσω το φύλο ούτε να ζήσω μόνο στον ένα κόσμο, τον βιολογικό ή τον κοινωνικό. Ούτε δέχομαι, αντιμέτωπη με την σκληρή πραγματικότητα να αποτραβηχτώ στο φαντασιακό μου.

Περισσότερα όμως γι' αυτό σε προσεχές ποστ.